မာတုပေါသကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က ရဟန်းအိုတစ်ပါးသည် အိုမင်း၍ မျက်မမြင်ဖြစ်နေသော မိခင်အား ထောက်ပံ့ရန် နေ့စဉ် ဆွမ်းခံ၏ အစိတ်အပိုင်းကို တိတ်တဆိတ် သီးခြားထားလေ့ရှိသည်။ အခြားရဟန်းများက ထိုအရာကို သိရှိသောအခါ လူဝတ်ဖြူတစ်ဦးအတွက် စားနပ်ရိက္ခာ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် ဝိနည်းကို ချိုးဖောက်နေသည်ဟု တိုးတိုး ပြောဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် ထိုရဟန်းကို ရှေ့သို့ ခေါ်ယူ၍ ထိုသူ၏ ကိုးကွယ်မှု၏ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် သံဃာတော်များဘက်သို့ လှည့်၍ မိန့်တော်မူသည်။ “ရဟန်းတို့၊ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို မကျေနပ်ကြနှင့်။ ရှေးကာလက ကိုယ်အသက်ကိုပင် စွန့်စားရသော်လည်း မိခင်ကို ပြုစုခဲ့သော ပညာရှိများ ရှိခဲ့ကြပါသည်” ဟု မိန့်တော်မူ၍ ရှေးဘဝ၏ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ဟိမဝန္တာတောင်ကြား လူသူမရောက်နိုင်သော တောနက်တွင်၊ စန္ဒောရဏတောင်အနီးရှိ ကန်ရေအိုင်တစ်ခုအနီး၌ ဘုရားလောင်းသည် ထင်ရှားလှပသော ဆင်ဖြူမင်းအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပွတ်တိုက်ထားသော ငွေတုံးကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး၊ ဆင်စွယ်တို့သည် ကွေးညွတ်သော လဆန်းနှစ်ခုကဲ့သို့ ရှိကာ၊ မျက်လုံးများသည် ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ အုပ်စုရှိ အခြားဆင်ထီးများက အပန်းဖြေရန် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နေစဉ် ဘုရားလောင်းသည် အသက်အရွယ်ကြောင့် မျက်စိ လုံးဝမမြင်တော့သော အိုမင်းနွမ်းပါးသည့် မိခင်အား အပြည့်အဝ ကိုယ်တော်တိုင် ပြုစုတော်မူသည်။

နေ့စဉ် ဘုရားလောင်းသည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျောက်ထိပ်များကို တက်ကာ အချိုဆုံး တောသရက်သီး၊ ဇမ္ဗူသီးနှင့် ကြာဥနု ပျိုပျိုများကို ရှာယူတော်မူသည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို အုပ်စုမှ အခြားဆင်များလက်ဖြင့် မိခင်ထံ ပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဆင်များသည် အရသာရှိသော သီးနှံများကို ကိုယ်တိုင်စားကာ မျက်မမြင် မိခင်အား ခါးသော အမြစ်များနှင့် ညှိုးနွမ်းသော သစ်ခေါက်များသာ ပေးခဲ့ကြသည်။ ဤအရာကို သိရှိသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် အုပ်စုမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မိခင်ကို မိမိ၏ ခွန်အားဖြင့် ကိုယ်ပေါ်သို့ မြှောက်တင်ကာ စမ်းချောင်းဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်သော ဂူသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်တော်တိုင် ရေချိုးပေး၍ မိခင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အစာကို တိုက်ကျွေးတော်မူသည်။

တစ်နေ့တွင် ဗာရာဏသီမှ မုဆိုးတစ်ဦးသည် တောနက်ထဲ၌ လမ်းပျောက်သွားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စားသောက်ရေမရှိဘဲ လှည့်လည်ပြီးနောက် ထိုသူသည် သေမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ အော်ဟစ်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထိုဆင်းရဲသော အသံကို ကြားသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် နူးညံ့စွာ ချဉ်းကပ်တော်မူသည်။ ထိုဆင်ကြီးကို မြင်သောအခါ ထိုသူ ထိတ်လန့်သော်လည်း ဘုရားလောင်းက စိတ်ငြိမ်စေရန် “ကြောက်ခြင်းမရှိပါနှင့်၊ အပေါင်းအဖော်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မညှဉ်းဆဲပါ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ငတ်မွတ်နေသော မုဆိုးကို တောသီးများ ကျွေးကာ ချောင်းရေ သောက်စေပြီး၊ အန္တရာယ်ရှိသော ချုံပုတ်များကို ဖြတ်၍ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်သွားသော လမ်းမကြီးအထိ နောက်ကျောပေါ်တွင် ထမ်းပိုးပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် မိခင်ထံ ပြန်ကြွတော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် နိုင်ငံတော်ဆင်ကြီး သေဆုံးခဲ့သည်။ မင်းကြီးက ကာသိတိုင်းတစ်လွှား ကြေညာ၍ ဘုရင်၏ သရဖူနှင့် ထိုက်တန်သော အတွဲအစုံမရှိသော ဆင်ကြီးကို ရှာဖွေပေးနိုင်သူအား ကြီးမားသော ဆုလာဘ်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ မုဆိုးသည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော စန္ဒောရဏတောင်မှ ဆင်ဖြူတော်ကို သတိရကာ၊ ၎င်း၏ ပုန်းအောင်းရာသို့ ပြန်လည်သွားရန် လမ်းကို အမှတ်အသားပြုထားပြီး မင်း၏ ဆင်ဖမ်းသမားများကို တိုက်ရိုက် ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ကန်ရေအိုင်တွင် ကြာဥများ ရှာဖွေနေစဉ် လက်နက်ကိုင်ထားသော အဖွဲ့ချီ လာနေသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုအဖွဲ့အား မြေမှုန့်ထဲ နင်းချေနိုင်သော ခွန်အားရှိသော်လည်း၊ “ဒေါသထွက်၍ ဤလူတို့ကို သတ်ပစ်ပါက ကျွန်ုပ်၏ သီလ ပျက်စီးလိမ့်မည်။ ငြိမ်သက်သော စိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ် အညံ့ခံပါမည်” ဟု ဆင်ခြင်တော်မူသည်။ ဆင်ဖမ်းသမားအကြီးဆုံး၏ လက်ထဲသို့ ဆင်ညှိုးကို ထည့်ပေးကာ ကြိုးချည်ခံ၍ ဗာရာဏသီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားခံခဲ့သည်။ နောက်ကျောတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိခင်အတွက်သာ ပူပန်သောစိတ်ဖြင့် ဝမ်းနည်းတော်မူခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် မြို့တော်ကို ပန်းကုံးများဖြင့် ဆင်ယင်ထားပြီး နန်းတော်ဆင်ဆောင်ကို နံ့သာများဖြင့် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ထိုဂုဏ်ရှိသော သတ္တဝါအား ပျားရည်ထည့်သော မုန့်များ၊ နှံ့စပ်ထားသော သကြားနှင့် အကောင်းဆုံး ဆန်များကို ပူဇော်ပေးသော်လည်း ဘုရားလောင်းသည် တစ်လုတ်တစ်ဆစ်တိုင်ပင် မထိတော်ပါ။ နားရွက်များ ချထားကာ မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ မင်းကြီးက ချဉ်းကပ်၍ “ကိုယ်တော် ဆင်မင်းကြီး၊ သင်ကို ဂုဏ်ပြုသော မင်း၏ နန်းတော်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းနေပြီး အစားအစာကို အဘယ်ကြောင့် ငြင်းဆန်နေပါသနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ကဗျာပုဒ်များဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ ကြေကွဲမှုကို ပြန်ကြားတော်မူသည်။ ဝေးလှသော စန္ဒောရဏတောင်ပေါ်ရှိ မှောင်မိုက်ပြီး အထီးကျန်သော ဂူတစ်ခုအတွင်း အိုမင်းသော မိခင်သည် မျက်မမြင်၊ ငတ်မွတ်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူ့မရှိလျှင် ရေဆီသို့ သွားရန် သို့မဟုတ် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သီးများကို ရယူရန် မတတ်နိုင်ပေ။ “မိခင်ကို စွန့်ပစ်ထားရစဉ် မိမိသည် မင်းနန်းတော်၏ ပျားရည်ကို အဘယ်ကြောင့် စားနိုင်အံ့နည်း” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် အရှက်ကြောင့် အလွန်တရာ ခံစားရပြီး မိမိမျက်လုံးများတွင်ပင် မျက်ရည်ဝင်လာသည်။ မင်းကြီးက မိမိ၏ဝန်ကြီးများဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဤတောသားတိရစ္ဆာန်သည် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ရှက်စေသည်။ ငါတို့ နန်းတော်များတွင် သားတို့သည် သရဖူအတွက် ဖခင်ကို ကြံစည်နေကြသော်လည်း၊ ဤတောသားသည် မျက်မမြင် မိခင်အတွက် ချစ်ခင်မှုကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ငတ်မွတ်သေဆုံးရန်ပင် ပြင်ဆင်နေသည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးက ဆင်၏ ကြိုးများကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ရန် အမိန့်ပေးကာ၊ နံ့သာဖြင့် ပွတ်သပ်စေပြီး၊ ဂုဏ်ထူးဝင်ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ တောသို့ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဘုရားလောင်းသည် တောင်ကြားမှ လျင်မြန်စွာ ဂူသို့ ပြန်ရောက်တော်မူသည်။ ထိုအခါ မိခင်သည် ကိုယ်တော်ကို မုဆိုးတို့လက်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်၍ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ မိခင်၏ နဖူးပေါ်သို့ အေးမြသော ရေများ ဖြန်းပေးသောအခါ၊ မိခင်သည် သားကိုယ်ထိမှုကို အမှတ်ရကာ ဝမ်းသာခြင်း၏ မျက်ရည်များဖြင့် ငိုကြွေးပြီး၊ သူ့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော မင်းကြီးအား ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဘယ်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ မိခင်ငတ်မွတ်နေစဉ် အစာမစားခဲ့သော ဆင်မင်းသည် ထိုဘဝ၌ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့ပြင် ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဇာတကပါဠိတွင် အမှတ် ၄၅၅ ဖြစ်သော ဤဇာတ်၌ ဆင်ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော မင်းသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ဂူထဲရှိ မျက်မမြင် မိခင်မှာ မဟာမာယာ မိဖုရား ဖြစ်တော်မူကာ ဘုရားရှင်၏ နောက်ဆုံးဘဝ၏ မိခင်ဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဆွမ်းခွက်မှ မိခင်ကို တိတ်တဆိတ် ကျွေးမွေးခဲ့သော အဘိုးအို ရဟန်းသည် မသိဘဲ ဘုရားလောင်းမှ ဟိမဝန္တာ တိရစ္ဆာန်များကြားတွင် ကျင့်ခဲ့သော ထိုကိုးကွယ်မှုကို လိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မာတုပေါသကဇာတ်သည် ကျမ်းဂန်၏ အရှင်းဆုံး ထုတ်ဖော်ချက်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေပြီး၊ မိဘကျေးဇူးဆပ်ခြင်းသည် စွန့်လွှတ်ရေးကတိတစ်ခုဖြင့်ပင် ရှက်ရွံ့စေရန် အသုံးမပြုသင့်သော ဂုဏ်ထူးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ လိုအပ်နေသော မိဘကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့သော ရဟန်းသည် လမ်းစဉ်ကို မပျက်ပြားစေပေ။ ထိုသည်မှာ ဘုရားလောင်းတစ်ဦး တိရစ္ဆာန်လေးချောင်းဖြင့် တစ်ချိန်က လျှောက်ခဲ့သော လမ်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ မိခင်၏ အသက်ရှင်ရေးကို မိမိ၏ သက်သာမှုထက်၊ ထို့ပြင် မိမိ၏ လွတ်လပ်မှုထက်ပင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။