ဗျဂ္ဃဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၂၇၂ ကို မြတ်စွာဘုရားက ကောကာလိက သာရိပုတ္တနှင့် မောဂ္ဂလ္လာန တို့ကို စော်ကားပြီးနောက် ၎င်းတို့နှင့် ပြန်လည် သင့်မြတ်ရန် ကြိုးစားမှု မှားယွင်းပုံအကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုဘဝအတိတ်တွင် တူညီသော စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု မရှိသော မိုက်မဲမှုသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီနိုင်ငံနှင့် နှောင်းကပ်နေသော ရှေးဟောင်း တောရိုင်းတွင် မြင့်မားသော သာလပင်များ၊ ပန်းပွင့်သော သံပင်များနှင့် မွှေးရနံ့ရှိသော စမ္ပက ချုံများဖြင့် ပြည့်ကြီးနေသော ကြီးမားသည့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ဤတောအုပ်၏ အကြီးဆုံးနှင့် ရှေးဆုံး သာလပင်တွင် ဘုရားလောင်းသည် ကျင့်ဝတ်ရှိသော ပညာရှိ၊ ကရုဏာရှိသော သစ်ပင်နတ်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၍ တောအုပ်ရှိ အခြားနတ်များက ဆရာနှင့် ကြီးသူအဖြစ် ရိုသေကြသည်။

ထိုတောအုပ်တွင် ရက်စက်သော ကျားနှင့် ဆံမွှေးရှည်ခြင်္သေ့တစ်ကောင်တို့သည် အတူတကွ အိမ်ပြုကြသည်။ ဤအုပ်စိုးသော သားရဲများ လွတ်လပ်စွာ သားလိုက်ကြသဖြင့် လူသားများ၊ ထင်းခုတ်သူများ၊ မီးသွေးထုတ်သူများနှင့် သားကောင်ဖမ်းသူများ တောအုပ်နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ခြေချရန် မရဲဝံ့ကြပေ။ ထိုကြီးမားသော သားရဲများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျော်ကြားမှုကြောင့် တောအုပ်သည် ရာစုနှစ်များစွာ တည်ကြည်စွာ ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ပင်ပေါက်များသည် လုံခြုံစွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ကျားနှင့် ခြင်္သေ့တို့သည် ညစ်ပတ်သော အသားစားသားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သမင်၊ ဝက်ရိုင်း နှင့် ကျွဲရိုင်း တို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ နှစ်သက်ရာကိုသာ စားကာ ကျန်ရှိသည်များကို ဖန်ပင်ကွင်းများတွင် နေပူ၌ ပုပ်သိုးစေခဲ့သည်။ မကြာမီ ပုပ်သိုးနေသော အသားနံ့ဆိုးများ ကွင်းများပေါ်တွင် လွှမ်းနေပြီး၊ နေ့တိုင်း ထိုလေကို ရှူသွင်းရသော တောသစ်ပင်နတ်များ၏ နူးညံ့သော အာရုံများကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်း၏ သာလပင်နှင့် မဝေးသော နေရာတွင် အတွေးတိမ်ပြီး အမြင်တိုသော သစ်ပင်နတ်တစ်ပါး နေထိုင်သော ကျယ်ပြန့်သည့် ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ နံ့ဆိုး၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် ညည်းညူသော ထိုနတ်သည် ဘုရားလောင်းထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူက နှစ်ဦးသား ညမှောင်ကျလျှင် ကြောက်စရာ နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဍာန်များ ယူကာ သတ်ဖြတ်သော သားရဲများကို တောင်များ ဖြတ်၍ နယ်ခြားဒေသသို့ နှင်ထုတ်ကြရန် အဆိုပြုသည်။

ဘုရားလောင်းက ခေါင်းခါကာ ပိုမို သတိကြီးသော အကြံဉာဏ်ကို ပေးသည်။ နံ့မကောင်းသည် မှန်ပေမယ့်လည်း မမြင်ရသော အကာအကွယ်တစ်ခုက ၎င်းတို့အားလုံးကို ကာကွယ်နေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထိုသားရဲများသည် တောအုပ်၏ ရဲရင့်သော စောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်ပြီး၊ လူသားများက သူတို့၏ သွား နှင့် လက်သည်းများကို ကြောက်သောကြောင့် ပုဆိန်နှင့် ကြိတ်ဖြတ်ရွက်များ တောအုပ်ရှိ ပင်စည်တိုင်းနှင့် ဝေးဝေးတွင်သာ ရှိနေသည်။ တောအုပ်သည် ကျားများကို ကာကွယ်ပြီး ကျားများကလည်း တောအုပ်ကို ပြန်လည် ကာကွယ်သည်ဟု ရှင်းပြကာ၊ ထိုသားရဲများကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် အားလုံးကို အသက်ရှင်စေသော အကာအကွယ် ဝတ်ဆင်ချက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် တူသည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် မိုက်မဲသော ညောင်နတ်က နားမထောင်ဘဲ ဘုရားလောင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို ရဲရင့်ခြင်း မရှိသော အလွန်အကျွံ သတိထားမှုသာ ဖြစ်သည်ဟု အထင်သေးခဲ့သည်။ ညနေခင်း ကျရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး၊ ကျားနှင့် ခြင်္သေ့တို့ ၎င်းတို့၏ ဂူသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ၊ မီးလောင်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ကြီးမားသော မီးခိုးပြည့်သော နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူကာ ကျောက်တောင်များကို တုန်ခါစေသော နားမခံနိုင်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်သံများ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဒေါသထွက်နေသော တောနတ်ဟု ထင်မြင်ရသည့် အရာကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသော ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့သည် အဝေးသို့ ပြေးထွက်ကာ တောင်တန်းများကို ဖြတ်ပြီး ထာဝစဉ် မပြန်ရောက်ကြတော့ပေ။

မိုက်မဲသော နတ်သည် နံ့ဆိုး ပျောက်သွားပြီး တောအုပ် သန့်ရှင်းသွားပြီဟု ယုံကြည်ကာ အောင်ပွဲ ကခုန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သုံးရက်အတွင်း တောအုပ်ဘေးတွင် ကျေးရွာနှင့် နီးသော ရွာသား ထင်းခုတ်သူများက တောင်တန်းများပေါ်တွင် ခြင်္သေ့ဟစ်သံ မကြားရတော့သည်ကို သတိပြုမိပြီး မြစ်ရေတိမ်ပိုင်းတွင် အသစ်သော ခြေရာများ မရှိတော့ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော သားရဲများ ထာဝစဉ် ထွက်ခွာသွားကြပြီဟု သိရှိသော မြို့သူမြို့သားများက သံပုဆိန်များ၊ ကြိတ်ဖြတ်ရွက်များနှင့် နွားလှည်းအဖွဲ့များဖြင့် အစုလိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

နေ့နှင့်ညမပြတ် တောအုပ်တွင် သစ်ပင်ကျသံ ရက်စက်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သော သာလအုပ်များ ပြိုလဲသွားပြီး ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများကို မီးသွေးဖြစ်အောင် ခုတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထင်ရှားသော ညောင်ပင်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုးဖောက်ခံကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ ၎င်းအတွင်း နေထိုင်ခဲ့သော မိုက်မဲသည့် နတ်မှာ ရာသီတစ်ခုအတွင်း အိမ်မဲ့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် မြတ်စွာဘုရားက မိုက်မဲသော ညောင်နတ်ကို ကောကာလိက နှင့်၊ ခြင်္သေ့ကို သာရိပုတ္တ နှင့်၊ ကျားကို မောဂ္ဂလ္လာန နှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ အနံ့ကောင်းရရန် အတွက် တစ်တောလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော တူညီသည့် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုမရှိသော မိုက်မဲမှုသည် ကောကာလိက၏ ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးစေခဲ့သော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ပြင်ရန် ကြိုးစားမှု၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပုံစံ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ သစ်ပင် ဖြိုလဲကာ ဖုန်ထဲ လဲကျသွားသောအခါ မိုက်မဲသော နတ်သည် ငိုကြွေးရင်း ဘုရားလောင်းထံ ပြေးသွားသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော၊ ကြာရှည်တည်မြဲသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ဆိုသည်။ ဥယျာဉ်ကို ဝန်းရံထားသော ဆူးခြုံများကို ဖြိုဖျက်သူသည် ခြေနင်းတတ်သော နွားက ၎င်း၏ ပန်းများကို စားသွားသည်ကို မကြာမီ ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဇာတ်လမ်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်မှာ ကျားများ သို့မဟုတ် သစ်ပင်များအကြောင်း ရိုးရှင်းသော သင်ခန်းစာ မဟုတ်ပေ။ မကောင်းသော်လည်း ကာကွယ်ပေးသော စနစ်တစ်ခုကို အင်အားဖြင့် ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာအဖြစ် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်မိနိုင်ပုံအကြောင်း သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ ထိုစနစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပြန်လှည့်ပြင်ရန် နောက်ကျသွားသည့်အချိန်တွင်သာ မြင်ရသည်။