பிரசாதமும் போகமும்

பிரசாதம் என்ற சொல், மிகுதி அல்லது உன்னதம் என்ற பொருளுடைய ப்ர என்பதையும், தெளிவாகி, நிலைபெற்று, அமைதியடைதல் என்ற பொருளுடைய சத் என்பதையும் இணைப்பதிலிருந்து வருகிறது. அன்றாடப் பயன்பாட்டில் இச்சொல், புனிதப்படுத்தப்பட்ட உணவை அது குறிப்பதற்கு முன்பே, மன அமைதியையும் அருளையும் ஏற்கனவே குறித்தது; அந்தப் பழைய பொருள் இன்றும் உணவு எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்பதை வடிவமைக்கிறது. பிரசாதம் வழிபாட்டுக்குப் பின் கொடுக்கப்படும் வெறும் சிற்றுண்டி அல்ல; அந்தச் சொல் விவரிக்கும் தெளிவையும் அருளையும் அது தாங்குவதாகக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே அதை உண்பது உடலுக்குத் திருப்தி அளிப்பது போலவே மனத்தையும் நிலைபெறச் செய்வதாக அமைகிறது. அதனால்தான் பிரசாதம் மடக்கிய கரங்களுடனும், சாதாரண உணவு ஒருபோதும் பெறாத ஒரு மரியாதையுடனும் ஏற்கப்படுகிறது.

உணவு பிரசாதமாவதற்கு முன், அது முதலில் போகம் என்றும் நைவேத்தியம் என்றும் அழைக்கப்படும் வகையில், தெய்வத்திற்கு தயாரிக்கப்பட்டு படைக்கப்படுகிறது. பக்தர் சுத்தமான கைகளுடனும் அமைதியான மனத்துடனும் சமைக்கிறார்; முடிந்த உணவை தெய்வத்தின் விக்கிரகத்தின் முன் வைக்கிறார்; ஒரு குறுகிய பிரார்த்தனை அல்லது மந்திரத்துடன் அதை அர்ப்பணிக்கிறார்; பெரும்பாலும் விளக்கையோ, சமர்ப்பிப்பின் எளிய சைகையாகத் தட்டின் மேல் கையையோ அசைக்கிறார். முன்கூட்டியே எதுவும் சுவைக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் முதல் சுவை கடவுளுக்கு மட்டுமே உரியது என்று கருதப்படுகிறது. இந்த அர்ப்பணிப்பு மனத்தளவில் நிறைவேறி ஏற்கப்பட்ட பின்னரே, இப்போது பிரசாதம் என்றழைக்கப்படும் அதே உணவு, உண்பதற்காக பக்தரிடம் திரும்புகிறது.

இந்த வழக்கத்திற்கான மிகத் தெளிவான சாஸ்திர அடிப்படை பகவத் கீதையின் ஒன்பதாம் அத்தியாயம், இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் உள்ளது; அங்கு கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார்: பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி—எவர் பக்தியுடன் எனக்கு ஓர் இலை, ஒரு மலர், ஒரு கனி, அல்லது நீரை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அன்புடன் செய்யப்படும் அந்த அர்ப்பணிப்பை நான் ஏற்கிறேன். இந்தச் சுலோகம் இரண்டு விஷயங்களை ஒரே நேரத்தில் தெளிவுபடுத்துகிறது: கொடையின் பௌதிக மதிப்பு, அதன் பின்னுள்ள பக்தியைவிட மிகக் குறைவானது என்பதும்; ஒரு இலை அல்லது ஒரு கோப்பை நீர் போன்ற மிக எளிய அர்ப்பணிப்பும், கொடுக்கப்பட்டபடியே தெய்வத்தால் ஏற்கப்படுகிறது என்பதும். இந்த ஒரு சுலோகம், வைஷ்ணவ—அதாவது விஷ்ணுவை வழிபடும்—இல்லங்களிலும் கோயில்களிலும் போகம் எனும் முழு வழக்கத்தின் அடிப்படையாக உள்ளது.

வைஷ்ணவ போதனை விளக்குகிறது: ஒரு விக்கிரகத்தின் முன் அல்லது தெய்வத்தின் முன் வைக்கப்படும் உணவின் பௌதிகப் பருமனை கடவுள் உட்கொள்வதில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஏற்கப்படுவது, சமைப்பதிலும் படைப்பதிலும் சுமக்கப்படும் பக்தரின் அன்பு மற்றும் நோக்கத்தின் நுண்ணிய சாரம்—பாவம். அதற்குப் பின் தட்டில் எஞ்சியிருக்கும் உணவு ஏற்கனவே இந்தப் பரிமாற்றத்தால் தொடப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் பௌதிகப் பொருள் மாறாவிட்டாலும், அருளின் ஒரு சுவட்டைச் சுமந்து திரும்புகிறது. இதனாலேயே, அர்ப்பணிப்பின் உணவு எவ்வளவு செழுமையானது அல்லது அரியது என்பதைவிட, அர்ப்பணிப்பின் உள்ளுணர்வே அது உண்மையான பிரசாதமாகுமா என்பதை நிர்ணயிக்கிறது என்று மரபு வலியுறுத்துகிறது.

அர்ப்பணிப்பு தூய்மையான நோக்கத்தைத் தாங்க வேண்டும் என்பதால், சமையலறையே ஒரு சிறிய சரணாலயமாகக் கருதப்படுகிறது. சமைப்பவர் தொடங்குவதற்கு முன் நீராடுகிறார்; சமைக்கப்படும் உணவை சுவைப்பதைத் தவிர்க்கிறார். சாத்துவிகமான பொருட்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன; ஆகவே மனத்தைக் கிளர்ச்சியூட்டுவதாகக் கருதப்படும் வெங்காயம், பூண்டு போன்றவை ஒதுக்கப்படுகின்றன; இறைச்சி, முட்டை, பழமையான அல்லது கெட்டுப்போன பொருட்களுக்கு சமையலறையில் இடமே இல்லை. இக்கட்டுப்பாடுகள் தன்னிச்சையான விதிகளாகக் கருதப்படுவதில்லை; பச்சைப் பொருட்களிலிருந்து இறுதித் தட்டு வரை முழு செயல்முறையையும், பிரசாதம் என்ற சொல்லே விவரிக்கும் அமைதிக்கும் தெளிவுக்கும் ஒத்திசைவாக வைத்திருக்கும் ஒரு வழியாகக் கருதப்படுகின்றன.

விஷ்ணுவையும் அவரது வடிவங்களையும் வழிபடும் இல்லங்களில், அர்ப்பணிப்பதற்கு முன் தட்டில் ஒரு புதிய துளசி இலை வைக்கப்படுகிறது; விஷ்ணுவுக்கான எந்த அர்ப்பணிப்பும் அது இன்றி முழுமையானதாகக் கருதப்படுவதில்லை என்று வைஷ்ணவ மரபு கூறுகிறது. அந்த இலை, அர்ப்பணிப்புக்குச் சாட்சியாக நிற்கும் புனிதச் செடியாகவே கருதப்படுகிறது; இந்தப் பாத்திரத்தில் வேறெந்த மலரோ இலையோ அதற்கு மாற்றாக முடியாது என்று நம்பப்படுகிறது. தட்டில் துளசி இருப்பதே, உணவு எவ்வளவு விரிவானதாக இருந்தாலும், உண்மையான வைஷ்ணவ நைவேத்தியத்தை ஒரு சாதாரண சமைத்த உணவிலிருந்து முறையாக வேறுபடுத்துகிறது.

அர்ப்பணிப்பு நிறைவேறியதும், உணவு பிரசாதமாக இல்லத்திற்குத் திரும்புகிறது; சாதாரண உணவு பெறாத கவனத்துடன் நடத்தப்படுகிறது. இரு கைகளாலும் ஏற்கப்படுகிறது; மரியாதையின் அடையாளமாக பெரும்பாலும் முதலில் நெற்றியிலோ கண்களிலோ தொட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது; கவனச்சிதறலின்றி முழு கவனத்துடன் உண்ணப்படுகிறது. ஆன்மிக ஆற்றலால் நிரம்பியதாகக் கருதப்படுவதால், ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே எஞ்சியிருந்தாலும், பிரசாதம் ஒருபோதும் தூக்கி எறியப்படுவதில்லை, கெட்டுப்போக விடப்படுவதில்லை, மீதி உணவாக நடத்தப்படுவதில்லை. குடும்பத்தினர், அண்டை வீட்டார், விருந்தினர்களுடன் அதைப் பகிர்வது, அதை உருவாக்கிய அதே பக்தியின் நீட்சியாகவே கருதப்படுகிறது.

மூலப் பொருளிலிருந்து போகம், அதிலிருந்து பிரசாதம் வரையிலான அதன் நிலைகளில், இந்த வழக்கம் சாதாரண உணவு அதன் பௌதிக வடிவத்தை சிறிதும் மாற்றாமல், நோக்கத்தால் உருமாற முடியும் என்று போதிக்கிறது. தட்டிலுள்ள அரிசியோ, பழமோ, நீரோ அரிசியாகவோ, பழமாகவோ, நீராகவோ இருப்பதை நிறுத்துவதில்லை; ஆயினும், அதை அர்ப்பணிக்கும் செயலில் பக்தருக்கும் தெய்வத்திற்கும் இடையே உண்மையான ஏதோ ஒன்று கடந்து சென்றது என்று மரபு வலியுறுத்துகிறது. அதன் பின் பிரசாதத்தை உண்பது ஒரு உணவு என்பதைவிட ஒரு வகை ஆன்மிக மருந்தாக விவரிக்கப்படுகிறது—உடலுக்கு ஊட்டமளிக்கும் அதே வேளை, அதைப் பெறும் மனத்தை நிலைபெறச் செய்து தூய்மைப்படுத்தும் பணியையும், மரபின் சொந்தப் புரிதலின்படி, அமைதியாகச் செய்கிறது.