കബീറിന്റെ ദോഹ

കബീർ എന്ന സന്യാസി കവിയുടെ രചനകളാണ് ഇവ. ആദ്യത്തേത് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും, തുടർന്നുള്ള ഗാനം ശരീരത്തെ ഒരു മെലിഞ്ഞ വസ്ത്രമായി ഉപമിച്ച് ദൈവനാമത്താൽ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു.

കബീറിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ദോഹയാണിത്. മറ്റുള്ളവരെ തണുപ്പിക്കുന്ന (ശാന്തമാക്കുന്ന) വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നവൻ താനും ശാന്തനാകുന്നു എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതിലുള്ളത്.

ഈ ദോഹ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, മറ്റുള്ളവരിലെ കുറ്റങ്ങൾ കാണാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആരും തന്നെ മോശമല്ലെന്ന് കണ്ടെത്തുമെന്നും, സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ഞാനാണ് ഏറ്റവും മോശമെന്ന് മനസ്സിലാകുമെന്നുമാണ്.

ജീവിതത്തിന്റെ ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ അരയ്ക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയെ ചക്കിയുടെ ചിത്രത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്ന കബീറിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ദോഹ.

സന്ത് കബീറിന്റെ ഈ പ്രശസ്ത ദോഹ ഗുരുവിന്റെ പരമോന്നത സ്ഥാനത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഗുരുവും ദൈവവും ഒരുമിച്ച് മുന്നിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം ഗുരുവിനെ വന്ദിക്കണം, കാരണം ഗുരുവാണ് ദൈവത്തെ കാട്ടിത്തന്നത്.

ശ്രീരാമനെയും സീതാദേവിയെയും കീർത്തിക്കുന്ന ഒരു ഭജനാണിത്. രാമചരിതമാനസിലെ വരികൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇത് ഭക്തിയും ജീവിതപാഠങ്ങളും ഒരുപോലെ നൽകുന്നു.

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ വിവിധ നാമങ്ങൾ (ഗോവിന്ദ, ഹരി, ഗോപാൽ, രാധാ രമൺ) ആവർത്തിച്ച് ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് അവനിൽ ഭക്തി അർപ്പിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ ഭജനാണിത്.

ഈ ഭജൻ രാമനാമത്തിന്റെ സത്യത്തെയും രാമൻ എല്ലാം ആണെന്നും ഉയർത്തിപ്പറയുന്നു. രാമൻ അമ്മയും അച്ഛനും എല്ലാമാണെന്നും ലോകത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവൻ തന്നെ ചെയ്യുന്നുവെന്നും പാടുന്നു.

ഈ ഭജൻ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും പുകഴ്ത്തുന്നു. അവരുടെ വ്യത്യസ്ത ലീലകളും ഗുണങ്ങളും വർണ്ണിക്കുകയും ഭക്തരെ അവരുടെ നാമങ്ങൾ ജപിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ ഭജൻ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും വിവിധ നാമങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നതും, അവന്റെ കള്ളവെണ്ണ കട്ടെടുക്കൽ, ഗോപികമാരോടൊപ്പമുള്ള രാസനൃത്തം തുടങ്ങിയ ബാല്യകാലത്തെയും ദിവ്യലീലകളെയും വർണ്ണിക്കുന്നതുമായ ഒരു ഭക്തിഗീതമാണ്.