အဋ္ဌသဒ္ဒဇာတ်

သာဝတ္ထိမြို့တွင် ကောသလနိုင်ငံ ဘုရင် ပသေနဒိသည် ညတစ်ညလုံး ဆက်တိုက် ကြားရသော ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် ဆိုးရွားသော အသံရှစ်ခုကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ နိုးထခဲ့သည်။ မနက်အလင်းတွင် လန့်ဖျပ်နေသော ဘုရင်က ရာဇဂုရုဗြဟ္မဏများကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဏများက ထိုအသံများသည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို ဖော်ပြကြောင်း၊ တိရစ္ဆာန်အမျိုးမျိုးကို အစုလိုက် ပူဇော်ရာ ထာဝရ ယဇ်ပူဇော်မှုသာ ထိုအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ချည်နှောင်ထားသော တိရစ္ဆာန်များကို ယဇ်တိုင်များဆီသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အော်သံများက နန်းတော်ဝင်းကို ပြည့်စေခဲ့သည်။ ထိုအခါ မိဖုရား မလ္လိကာသည် သတ်ဖြတ်ခံရမည့် တိရစ္ဆာန်များကို စိုးရိမ်ကာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှ မသတ်မီ ဇေတဝနတွင် ဗုဒ္ဓရှင်၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်ရှာရန် ဘုရင်အား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဘုရင်က အသံများကို ဗုဒ္ဓရှင်အား ပြောပြသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်က သူ၏ အသက်၊ နိုင်ငံနှင့် မင်းဆက်အပေါ် အန္တရာယ် မရှိကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ထိုအသံများက မင်းတစ်ပါးကို ကြောက်စေခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ရှေးကာလက အာနန္ဒ ဗာရာဏသီ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဖြစ်ခဲ့စဉ် ထိုမင်းသည် အသံရှစ်ခုတူညီစွာ ကြားခဲ့ပြီး ထိုနည်းတူ ယဇ်ပူဇော်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ ဘုရားအလောင်း ရသေ့တစ်ပါးက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှ မသတ်ခင် ထိုအသံများ၏ အန္တရာယ်မရှိသော အမှန်တရားကို ဖော်ပြခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုရှေးကာလတွင် ဘုရားအလောင်း (နောက်ဘဝတွင် ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်) သည် ဗာရာဏသီအနီးတွင် ရသေ့ဘဝ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သာရိပုတ္တ ဖြစ်လာမည့် ငယ်ရွယ်သော ဗြဟ္မဏကျောင်းသားသည် မိမိ၏ ဆရာ၏ ဘုရင့်ယဇ်ကို ကူညီရန် အစီအစဉ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ အငြင်းပွားမှုဖြင့်သာ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ကျောင်းသားသည် ရသေ့ထံ သွားရောက်ကာ ဗြဟ္မဏများ တောင်းဆိုထားသော သတ်ဖြတ်မှုမပြုမီ ဝင်ရောက်ကူညီရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် ဗြဟ္မဒတ်မင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိပြီး အသံရှစ်ခုစလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပထမအသံမှာ ရေကန်တစ်ခုအနား ငါးပြတ်သွားသည့်အတွက် အစာငတ်မွတ်မှုကို ညည်းညူနေသော ကြိုင်ငှက်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအသံမှာ သတိမဲ့သော၊ မျက်စိတစ်ဖက်ကန်းသော မြင်းကျွေးသူ၏ သတိမဲ့မှုကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရသော သားငယ်များကို ဝမ်းနည်းနေသော မိခင်ကျီးကန်းဖြစ်သည်။ တတိယအသံမှာ သူ့ရှေ့ရှိ တစ်ခုတည်းသော သစ်ကွေးသစ်ကို စားပြီးနောက် ထောင်ချောက်ကျကာ အငတ်ခံနေသော သစ်တွင်းဖောက်ပိုးဖြစ်သည်။ စတုတ္ထအသံမှာ တောတော်၏ လွတ်လပ်မှုကို လွမ်းဆွတ်နေသော ဖမ်းဆီးခံရသော ကူးကူ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမအသံမှာ သူ၏ အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ မယားနှင့် ဆုံးရှုံးသွားသော တောကျွဲ ဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမအသံမှာ ဟိမဝန္တာတောင်မှ မိမိ၏ အဖော်များကို သတိရနေသော ဖမ်းဆီးခံရသော မျောက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သတ္တမအသံမှာ ညမှောင်ထဲ၌ မိမိ၏ မယားက ပေးခဲ့သော နူးညံ့သော လမ်းညွှန်မှုကို အမှတ်ရနေသော ကိန္နရ နတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမနှင့် နောက်ဆုံးအသံမှာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် တစ်ယောက်တည်း နိုးထသော်လည်း တရားဆရာ ဗုဒ္ဓ မဖြစ်သူ ဖြစ်ပြီး နိဗ္ဗာန်ဝင်ရောက်ခြင်းမတိုင်မီ နောက်ဆုံး ကြေညာချက်ကို ရွတ်ဆိုသည်။

အသံရှစ်ခုအနက် တစ်ခုမျှပင် လူ့ကျော်လွန်သော သတိပေးချက်ဟု ဆိုရန် မရှိခဲ့ပေ။ အသံတစ်ခုစီသည် သာမန်သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ဆာလောင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ ဖမ်းဆီးခံရမှုကိုသာ ဖော်ပြသည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ အသံမှာမူ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အစွန်းတွင် ပြောသော နောက်ဆုံးစကားသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ယဇ်ပူဇော်မှုကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းကာ သတ်ဖြတ်ရန် ချည်နှောင်ထားသော တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ပါဠိတော်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ အသံများကို ရှင်းပြခဲ့သော ရသေ့သည် ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကူညီရန် တောင်းပန်ခဲ့သော ဗြဟ္မဏကျောင်းသားသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယဇ်ကို ရုပ်သိမ်းခဲ့သော ဗြဟ္မဒတ်မင်းမှာ အာနန္ဒ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှေးဘဝ၏ ဘုရင်နှင့် တူညီသော သက်သာမှုကို ခံစားခဲ့ရသော ပသေနဒိမင်းသည် မိမိ၏ ယဇ်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး ချည်နှောင်ထားသော တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို လွှတ်ပေးကာ ဆင်းရဲသောသူများအား အလှူများ ဝေငှခဲ့သည်။ သာမန်အသံကို နိမိတ်ဆိုးအဖြစ် မှားယွင်းမှတ်ယူရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော ဉာဏ်ရှိမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် သက်ရှိထောင်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခံရခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်း၏ ရှင်းပြချက်သည် အသံရှစ်ခုသည် တစ်ခုမျှ မဖြစ်ကြောင်း ပြခြင်းဖြင့် အစွမ်းကို ရနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ အသံတစ်ခုစီသည် သာမန်ဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးစွာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဆာလောင်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ ဖမ်းဆီးခံရမှု၊ နေရပ်လွမ်းဆွတ်မှု၊ လွတ်မြောက်မှုဆီ ကူးပြောင်းသည့်အချိန်တွင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ နောက်ဆုံးစကားပင် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ဆာလောင်မှုနှင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ နောက်ဆုံးစကားကြား ဂုဏ်သိက္ခာ ခြားနားချက် မပြုပေ။ အသံနှစ်ခုစလုံးသည် ညတွင် ကြားရသော အသံများသာ ဖြစ်ပြီး ဗြဟ္မဏများ အဖြေအဖြစ် အဆိုပြုသော အစုလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကို မည်သူ့မှ အကြောင်းပြချက်မရှိခဲ့ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုက ကြားရမည့်အရာကို ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ပြီးပါက သာမန်အရာတစ်ခုကိုပင် နိမိတ်ဆိုးအဖြစ် ဖတ်တတ်သည်ဟု အဋ္ဌကထာက မှတ်ချက်ပြုသည်။

ဇာတ်တော်သည် ဗြဟ္မဏ ရာဇဂုရုများနှင့် မိဖုရား မလ္လိကာကြား ထင်ရှားသော ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဗြဟ္မဏများသည် ကြေးနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် တိုက်ရိုက် အကျိုးအမြတ်ရစေမည့် ရှုပ်ထွေးပြီး စရိတ်ကြီးသော ယဇ်ကို ညွှန်ကြားလိုကြသည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မလိုအပ်သော သေခြင်းမှ တိရစ္ဆာန်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှ မသတ်မီ ဗုဒ္ဓရှင်ကို ဆွေးနွေးရန် သူမ၏ ခိုင်ခံ့သော တောင်းဆိုမှုကို ပညာရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ဆက်ဆံသည်။ အကြီးမားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အဖြေအပေါ် ငွေကြေးစိတ်ဝင်စားမှု မရှိသူထံမှ အတည်ပြုချက် လိုအပ်သည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပထမဆုံး စကားပြောသူ၏ ဖြစ်စဉ်ကို အလွန်ထိတ်လန့်စေသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အလိုအလျောက် လိုက်နာခြင်းမဟုတ်ပေ။