ဗာဝေရုဇာတ်

ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဖြစ်ရပ်မှာ အခြားဝါဒမှ အချို့ဆရာတို့၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားပွင့်တော်မမူမီ ထိုဆရာတို့သည် လာဘ်လာဘနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားပွင့်တော်မူပြီးနောက် နေထွက်သောအခါ မီးလိုင်များ မှေးမှိန်သကဲ့သို့ ၎င်းတို့သည် နှစ်ခုစလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။

ရဟန်းတို့သည် ဓမ္မစင်ရုံ၌ ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဘုရားရှင် ကြွရောက်လာ၍ အဘယ်အကြောင်းကို ပြောနေကြသနည်းဟု မေးတော်မူသောအခါ ရဟန်းတို့က ပြောပြကြသည်။ ဤဇာတ်သည် ပါဠိတော်၏ ဇာတကျမ်း၌ အမှတ် ၃၃၉ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က ဤအရာသည် ယခုအချိန်တွင်သာ မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလကလည်း ကျင့်ဝတ်ရှိသူများ ပေါ်ထွန်းလာမီက ကျင့်ဝတ်မရှိသူတို့သည် အမြင့်ဆုံး လာဘ်လာဘနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကျင့်ဝတ်ရှိသူများ ပေါ်လာသောအခါ ကျင့်ဝတ်မရှိသူတို့သည် လာဘ်လာဘနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၍ ယခင်ကာလ၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ဟောကြားတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ငယ်ရွယ်သော ဥဒေါင်းအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အရွယ်ပြည့်ဝသောအခါ အလွန်လှပပြီး တောအုပ်တွင် နေထိုင်သည်။

ထိုအချိန်၌ ကုန်သည်အချို့သည် ဗာဝေရုနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် နိုင်ငံခြားမှ ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ဇာတ်ကြောင်းအရ ဗာဝေရုတွင် ငှက်မျိုးလုံး မရှိပေ။

ဒေသခံတို့သည် ငှက်ကို လှေတိုင်ထိပ်၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမြဲ မှတ်ချက်ပြုကြသည်။ ၎င်း၏ အရေအသား အရောင်၊ လည်ချောင်းထိပ်ရှိ နှုတ်သီးနှင့် ကျောက်မျက်ဘောလုံးကဲ့သို့သော မျက်လုံးတို့ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ကုန်သည်တို့အား ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံတွင် အခြားငှက်တစ်ကောင် ရနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုကာ ထိုငှက်ကို ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။

ကုန်သည်တို့က ငှက်ကို ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းရန် သဘောတူကြသည်။ လူတို့က အသပြာ တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းသော်လည်း ကုန်သည်တို့က ငြင်းဆန်ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်း လူတို့သည် ကမ်းလှမ်းမှုကို တိုးမြှင့်လာကြပြီး အသပြာ တစ်ရာ ပေးမည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကုန်သည်တို့က ငှက်သည် မိမိတို့အတွက် အလွန်အသုံးဝင်ကြောင်း ဖြေကြားသော်လည်း နှစ်ဖက်အကြား မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် အသပြာ တစ်ရာဖြင့် ရောင်းချလိုက်ကြသည်။

ဒေသခံတို့သည် ကျီးကန်းကို ရွှေလှောင်ချိုင့်တွင် ထည့်ထားကြသည်။ ငါး၊ အမဲသား နှင့် တောသစ်သီးအမျိုးမျိုးဖြင့် ကျွေးမွေးကြသည်။ အခြားငှက်တစ်ကောင်မျှ မရှိသည့်နေရာ၌ ဆိုးညစ်သော အရည်အချင်း ဆယ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ထိုကျီးကန်းသည် အမြင့်ဆုံး လာဘ်လာဘနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ကုန်သည်တို့ ဗာဝေရုသို့ ရောက်လာသောအခါ မင်းဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာကြသည်။ လက်ညှိုးခတ်သံကြားလျှင် အော်ရန်၊ လက်ခုပ်တီးသံကြားလျှင် ကခုန်ရန် ၎င်းကို လေ့ကျင့်ပေးထားကြသည်။ လူအုပ်စုံလာသောအခါ ငှက်သည် သင်္ဘော၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ရပ်လျက် အတောင်ခတ်ကာ ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် တွန်မြည်ပြီး ကခုန်လေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သော လူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ၎င်းကို ငှက်များ၏ မင်းဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး အလွန်လှပကာ ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ကုန်သည်တို့အား ထိုငှက်ကို ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။

ကုန်သည်တို့က ကန့်ကွက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပထမဆုံး ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာပြီး လူတို့က ယူသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ၎င်းတို့သည် ဤဥဒေါင်းကိုပါ တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထိုနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိပြီး ငှက်တစ်ကောင်ကို အမည်ပင် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။

လူတို့က စိတ်ရှည်ရန်နှင့် မိမိတို့နိုင်ငံ၌ အခြားငှက် ရှာဖွေရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ ဈေးနှုန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ တိုးမြှင့်ကြပြီး နောက်ဆုံး ဥဒေါင်းကို အသပြာ တစ်ထောင်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ဥဒေါင်းကို ရတနာခုနစ်ပါးဖြင့် အလှဆင်ထားသော လှောင်ချိုင့်တွင် ထားကြသည်။ ငါး၊ အမဲသားနှင့် တောသစ်သီးများ၊ ထို့အပြင် ပျားရည်၊ ကြော်ထားသော ပြောင်းဖူး၊ သကြားရည်နှင့် အခြားအရာတို့ကို ကျွေးမွေးကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် မင်းဥဒေါင်းသည် အမြင့်ဆုံး လာဘ်လာဘနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ဥဒေါင်း ရောက်လာသောနေ့မှစ၍ ကျီးကန်းအား ပေးခဲ့သော လာဘ်လာဘနှင့် ရိုသေမှုတို့ လျော့ကျသွားသည်။ မည်သူမျှ ၎င်းကို ကြည့်ရန်ပင် မလိုလားတော့ပေ။ ကျီးကန်းသည် မာသော အစားအစာ သို့မဟုတ် ပျော့သော အစားအစာ တစ်ခုမျှ မရရှိတော့ပေ။ “ကား ကား” ဟု အော်ဟစ်လျက် ထိုကျီးကန်းသည် ထွက်သွားပြီး အမှိုက်ပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းနှစ်ခုကို ဂါထာ ၄ ပုဒ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်တော်မူသည်။ ဦးခေါင်းပေါ် အမြှောင်ရှိသော ဥဒေါင်း ပေါ်ထွန်းမီက ကျီးကန်းကို အသီးအနှံနှင့် အသားဖြင့် ရိုသေကြကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အသံချိုသော ဥဒေါင်း ဗာဝေရုသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျီးကန်းသည် ချက်ချင်း လှူဒါန်းမှုနှင့် ကျော်ကြားမှုမှ ဆုံးရှုံးသွားသည်။

ထို့နောက် လူသားတို့နှင့် ၎င်းတို့၏ ဆရာများ၏ အခြေအနေလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားရှင်က အမှန်တရား၏ အလင်းတော်အပြည့်ကို ပြသတော်မမူသည့်တိုင် လူတို့သည် ဝါဒဆရာအမျိုးမျိုးကို သင့်လျော်စွာ ရိုသေကြသည်။ အသံချိုသော ဘုရားရှင်က တရားဟောတော်မူသောအခါ လူတို့သည် အခြားဝါဒဆရာများထံမှ ၎င်းတို့၏ လှူဒါန်းမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုကို ရုတ်သိမ်းကြသည်။

ဂါထာများ ဟောကြားပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ထိုဇာတ်၏ ဖြစ်ပုံကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ကျမ်းတွင် ဂျိန်ဆရာ နာထပုတ္တသည် ကျီးကန်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က မင်းဥဒေါင်း ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသတ်မှတ်ချက်ကို ဘုရားရှင်ခေတ် ဆရာများအကြား ပြိုင်ဆိုင်မှု အခြေခံမှ ဓလေ့အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဤဇာတ်ရှိ ကျီးကန်းသည် ကျီးကန်းဖြစ်သည်ကြောင့် မှားယွင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဗာဝေရုပြည်သားတို့သည် ငှက်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသောကြောင့်သာ ၎င်းအား ရိုသေခဲ့ကြပြီး ပိုကောင်းသော ငှက်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ၎င်း၏ ကံကြမ္မာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဤဇာတ်သည် ကျီးကန်းထက် ရရှိနိုင်သော အရာကို လူတို့က မည်သို့ ရိုသေကြသည်ကို ညွှန်ပြပြီး ပိုမှန်ကန်သော အရာ ပေါ်လာသောအခါ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြပုံကို ပြသသည်။

ဘုရားကိုးကွယ်သူအတွက် သင်ခန်းစာမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လက်တွေ့ကျသည်။ နှိုင်းယှဉ်ခွင့်မရှိခြင်းမှ ရရှိသော ရိုသေမှုသည် ယိုယွင်းလွယ်သော်လည်း ဆရာမြတ်၏ တန်ဖိုးသည် ပြိုင်ဘက်များ မရှိခြင်းအပေါ် မူတည်ခြင်း မရှိပေ။ ဤနေရာ၌ ဘုရားရှင်ကို ရွှေလှောင်ချိုင့် မလိုဘဲ မိမိအဖြစ်အတိုင်း ရှိနေသော ဥဒေါင်းအဖြစ် ပြသထားသည်။