ဗိဠာရဇာတ်

ဤဇာတ်တော်သည် ဇာတ်တော်စုစည်းမှု၏ အမှတ် ၁၂၈ ဖြစ်ပြီး ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်တော်သည် အပြင်ပန်း အပြုအမူ အပြစ်မဲ့ဟု ထင်ရသော၊ မျက်လုံးချ၍ ခြေလှမ်းကို ချိန်ဆကာ တိုးတိုးပြောဆိုတတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြုသည်။ သို့သော် ထိုရဟန်းသည် ဂရုတစိုက် ဟန်ဆောင်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် လောဘနှင့် လှည့်စားမှုကို လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်စားနေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ပရိသတ်အား ဤသို့ ပြုခဲ့သော ရဟန်းသည် ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း၊ ထိခိုက်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သန့်ရှင်းမှု၏ အသွင်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရဟန်းများ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤဖုံးကွယ်မှု အလုပ်ဖြစ်ပုံနှင့် နောက်ဆုံး ထင်ရှားပေါ်လာပုံကို အတိအကျ ပြရန် ဗာရာဏသီ တောအုပ်အနီးရှိ ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည် ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကြွက်တစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားတော်မူသည်။ ထိုကြွက်သည် ဝက်ပေါက်တစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားပြီး၊ မိမိမျိုးနွယ်တွင်ပင် အထူးဉာဏ်ရှိသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ကြွက်ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော ကြီးမားသည့် အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီး၊ တောအုပ်ငြိမ်သက်သော နေရာအနီးရှိ မြေတွင်းများတွင် အတူ နေထိုင်ကြကာ နေ့စဉ် ဘေးကင်းစွာ စနစ်တကျ အစာရှာကြသည်။

တောတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော တောခွေးတစ်ကောင်သည် ဤတိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးနေသော ကြွက်အုပ်စုကို တွေ့ရှိပြီး၊ သူတို့ကို မည်သို့ လှည့်စားကာ စားသောက်နိုင်မည်ကို စီစဉ်ရန် ချက်ချင်း တွက်ချက်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ကြွက်များကို မြေတွင်းများထဲသို့ ပြန့်ကျဲစေပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ဆာလောင်နေရမည်ဟု သူ နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် ပို၍ သိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်သည်။ ကြွက်များက ထွက်ပြေးမည့်အစား စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူ့ထံ လာရောက်စေရန် မိမိကိုယ်ကို အလွန် သန့်ရှင်းသော သူတော်စင်ယောင် ဟန်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောခွေးသည် အနီးရှိ ပုရွက်ဆိတ်ပုတ်ပေါ်သို့ တက်ကာ နေထွက်လာသော နေကို မျက်နှာမူပြီး ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။ ပါးစပ်ကို ဟထားပြီး လေကိုသာ ရှူရှိုက်နေသည်ဟု ထင်ရစေသည်။ ကြွက်များက စိတ်ဝင်စားပြီး ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူသည် မိမိ၏ အမည်မှာ ဓမ္မိက၊ ဓမ္မနှင့် ပြည့်စုံသူဟု ပြောကြားသည်။ မိမိ၏ ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဂုဏ်၏ အလေးချိန်ကို မြေကြီးက မခံနိုင်သောကြောင့် ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်နေရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ရိုသေစွာ နေမင်းကို မျက်နှာမူကြောင်း၊ လေအပြင် အခြားအစာ တစ်စုံတစ်ရာ မစားကြောင်း၊ သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကိုမျှ ထိခိုက်လိုစိတ် မရှိကြောင်း ဆိုသည်။

ထိုသူ၏ ထင်ရှားသော သန့်ရှင်းမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကြွက်အုပ်စုသည် အစာရှာထွက်သွားစဉ် နံနက်နှင့် ညနေတိုင်း ပုရွက်ဆိတ်ပုတ်ကို ဖြတ်သန်းရာတွင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။ ဘုရားလောင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဤဦးညွှတ်ကိုးကွယ်မှုတွင် မှားယွင်းမှုကို ထင်ရှားစွာ မတွေ့ရသဖြင့်၊ ထိုသို့ ရိုသေမှု အစဉ်အလာကို ခွင့်ပြုပြီး အားပေးပင် ပြုခဲ့သည်။

ကြွက်များ မမြင်ခဲ့သည်မှာ ၎င်းတို့၏ အုပ်စု ပုရွက်ဆိတ်ပုတ်ကို ပြန်ဖြတ်သန်းတိုင်း တောခွေးက အတန်း၏ နောက်ဆုံးကြွက်ကို ဖမ်းယူ၍ သယ်ဆောင်သွားကာ လျှို့ဝှက်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သော ရဟန်းဟန်အတိုင်း ပြန်လည် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ညတိုင်း ညတိုင်း အုပ်စုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ၊ မြင်ရခက်စွာ ပိုမိုသေးငယ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခြားကြွက်များက ၎င်းတို့၏ အရေအတွက် လျော့နည်းလာသည်ကို သတိပြုမိကြပြီး စိုးရိမ်မှုကို ဘုရားလောင်းထံ ယူဆောင်လာကြသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ၎င်းတို့၏ အတန်းများ အရင်က ဘယ်လောက် ပြည့်ကြပ်ခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဧည့်သည် ရောက်လာပြီးနောက် ဘယ်လောက် ကျဲပါးသွားသည်ကို ပြန်တွေးသည်။ တောခွေး၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အုပ်စု၏ ဆုံးရှုံးမှုတို့သည် တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်နိုင်ဟု သံသယ ဖြစ်လာသည်။

သေချာစေရန် ဘုရားလောင်းသည် ညနေ လှည့်ပတ်ခရီးတွင် အတန်းအနောက်ဆုံးကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်ရန် စီစဉ်သည်။ ပျောက်ဆုံးခဲ့သော ကြွက်တိုင်းကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့ရသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။ ကျန်အတန်းများ ပုရွက်ဆိတ်ပုတ်အနီးမှ ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ တောခွေးသည် ယခင်အတိုင်း လွယ်ကူစွာ စားရမည်ဟု မျှော်လင့်ပြီး ခုန်အုပ်ခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်သိရှိပြီး ရွေ့လျားနေပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မှု မရောက်မီ ခုန်ထွက်ကာ ကွေ့ပတ်၍ တောခွေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ရပ်ခဲ့သည်။ ပရိသတ်တစ်ခုလုံး ရှေ့မှောက်တွင် ဤသူတော်စင်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော သူ၏ သန့်ရှင်းမှုသည် ရိုးသားသော သတ္တဝါများကို လှည့်စားရန် ဝတ်ထားသော အဝတ်တစ်ထည်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ သားကောင်စားသူ၏ အမှန်သဘာဝသည် ထိုအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ထိုအချိန်တွင်ပင် ကြွက်မင်းသည် တောခွေး၏ လည်ချောင်းကို ခုန်ကန်ပြီး အသက်ရှူပြွန်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ လှည့်စားမှုကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

တောခွေး၏ အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားလောင်းသည် စုရုံးလာသော အုပ်စုအား ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ဆိုသည်။ ၎င်းကို ရှေးဟောင်းပုံပြင် ပုံစံအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သန့်ရှင်းမှုသည် အပြစ်မဲ့သူများကို လှည့်စားရန်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ကာကွယ်ရန်သာ အဝတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည့်အခါ၊ ထိုအောက်တွင် ရိုက်ရန် စောင့်နေသော ကြောင်နှင့် ဆင်တူသော သဘာဝ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဂါထာတွင် ဇာတ်လမ်း၏ တောခွေးအစား ကြောင်ကို ပုံဖော်ထားခြင်းသည် ရှေးပုံပြင်ပြောသူများက ချောမွေ့အောင် မပြုပြင်ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဤဇာတ်တော်သည် ဗိဠာရဇာတ်၊ ကြောင်သဘာဝဇာတ်ဟု အမည်ရခဲ့သည်။ သို့သော် ဇာတ်လမ်း၏ သားကောင်စားသူမှာ အစဉ်တစိုက် တောခွေးပင် ဖြစ်သည်။

ပုံပြင် ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ယခုကာလ၏ ဟန်ဆောင်ရဟန်းကို ရှေးပုံပြင်၏ တောခွေးနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို အုပ်စုအား လှည့်စားမှုမှ လုံခြုံစွာ ဦးဆောင်ကာ ထိုလှည့်စားမှုကို အဆုံးသတ်ခဲ့သော ပညာရှိ ကြွက်မင်းနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

ဟန်ဆောင်သော သူတော်စင်၏ အရိပ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ကြွက်အုပ်စုသည် ရှေးလုံခြုံမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ ပြင်ပအသွင်ကြောင့်သာ လှည့်စားခံရတော့ပေ။ ဗိဠာရဇာတ်သည် ကျင့်ကြံမှု၏ လွန်ကဲသော ပြသမှုများ၊ တစ်ချောင်းခြေဖြင့် ရပ်ခြင်း၊ လေဖြင့်သာ အစာစားခြင်း၊ နေကို ရိုသေစွာ မျက်နှာမူခြင်းတို့သည် အောက်ခံ စရိုက်အကြောင်း ဘာမျှ မသက်သေပြနိုင်ကြောင်း သတိပေးချက်အဖြစ် ကြာရှည်တည်ရှိနေသည်။ အမှတ် ၁၂၈ သည် ဖတ်ရှုသူတိုင်းအား ကြွက်မင်းနောက်ဆုံး ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ပြုရန် တောင်းဆိုသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ သန့်ရှင်းမှုကို ယုံကြည်မည့်အရင် ပြသထားသည်များကိုသာမက အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးနေသည်များကို ရေတွက်ရန် ဖြစ်သည်။