ဗြဟာဆတ္တဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဗြဟ္မစ္ဆတ္တဇာတ်သည် ဘုရားရှင်၏ မွေးဖွားမှုဇာတ်တော်များထဲတွင် အမှတ် ၃၃၆ ဖြစ်သည်။ ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားခဲ့ရာ၊ လိမ်လည်ကျွမ်းကျင်သော ဘိက္ခုတစ်ပါး၏ နည်းလမ်းများက ဘုရားရှင်အား ရှေးကာလ ပို၍ လိမ္မာသော သူခိုးတစ်ဦးကို သတိရစေခဲ့သည်။ ထိုအတိတ်အကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူရာ၊ ထိုအခါ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဖြစ်သည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီ ဘုရင်သည် ကပ်လျက်ရှိ ကောသလနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ကာ ထိုနိုင်ငံ၏ မင်းကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်သော မင်း၏ သား ဆတ္တမင်းသားသည် သိမ်းပိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဝေဒသုံးစောင်၊ ဗြာဟ္မဏ ကျမ်းများနှင့် ရိုးရာ ပညာရပ်ဆယ့်ရှစ်ခုကို ထင်ရှားသော ဆရာတစ်ဦးထံ သင်ယူခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရဟန်းငါးရာ ပါဝင်သော တောအုပ်ဌာနတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဆတ္တသည် ရဟန်းများကို သူနှင့်အတူ ဗာရာဏသီသို့ ခရီးထွက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဒေသခံ ပညာရှင်များက ရဟန်းတို့ကို စိန်ခေါ်ပါက ၎င်းကို ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ကတိအတိုင်း ဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်ရှေ့တွင် အဖွဲ့ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ ကာကွယ်ခဲ့သဖြင့်၊ ဘုရင်သည် ၎င်းတို့၏ ပညာကို သဘောကျကာ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို မိမိ၏ ဘုရင်လိုက်ခြံ ဥယျာဉ်တွင် နေရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုဥယျာဉ်သည် ကျပန်းရွေးချယ်ထားသော နေရာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ အတွင်းတွင် သံအိုးများ တန်းစီနေရာ၌ ဗာရာဏသီဘုရင် ကောသလကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ယူဆောင်လာခဲ့သော ဥစ္စာ မြှုပ်ထားသည်။ ထိုစစ်ပွဲ၏ လုယက်ရရှိမှုသည် ဆတ္တ၏ အဖ၏ နန်းတော်ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သော စစ်ပွဲ၏ ဥစ္စာ ဖြစ်သည်။

ဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ပြီးနောက် ဆတ္တသည် ကြီးမားသော သားရေအိတ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ည၌ အလုပ်လုပ်ကာ မြှုပ်ထားသော အိုးများကို တူးဖော်ပြီး ရွှေကို အိတ်များထဲ သွန်ချခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုးတစ်လုံးချင်းစီကို မြက်ဖြင့် ပြန်ဖြည့်ပြီး ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မြေကို ပြန်ဖုံးခဲ့သည်။

ရွှေကို ထုပ်ပိုးပြီး ရဟန်းများ စုဝေးပြီးသောအခါ၊ ဆတ္တသည် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ဗာရာဏသီမှ ထွက်ခွာကာ သာဝတ္ထိသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ပြန်ရရှိသော ဥစ္စာဖြင့် ၎င်း၏ အဖ၏ နန်းတော်ကို ပြန်လည် ရယူခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီတွင် လိုက်လံ စုံစမ်းခြင်း၊ ရင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် တာဝန်ခံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်ဘုရင်သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုအတွက် ဥယျာဉ်ရှိ အိုးများကို တူးဖော်စေခဲ့သည်။ ရွှေရှိရာ နေရာတွင် မြက်များ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ကြီးစွာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နန်းတော်တစ်ဝိုက်တွင် "မြက်၊ မြက်" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ထိုအခါ မင်း၏ အမတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ဘုရားရှင် ဖြစ်ပြီး၊ မြက်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ငိုနေရသနည်း၊ ဘယ်သူက ၎င်းမှ ယူသွားသနည်းဟု ရိုးရိုးသားသား မေးခဲ့သည်။ မင်းက ရွှေအစား မြက်ထည့်ခဲ့သော ဆတ္တကိုသာ အပြစ်တင်သည်ဟု ဖြေသည်။

ဘုရားလောင်းက ဆတ္တယူသွားသော အရာသည် အမြဲ မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။ ရွှေသည် မင်း၏ အဖ၏ သိမ်းပိုက်ခံရသော နိုင်ငံမှ လုယက်ရရှိသော ဥစ္စာ ဖြစ်သည်။ ဆတ္တ ထားခဲ့သည်မှာ မြက်သာ ဖြစ်ပြီး ဘုရင်၏ ဝမ်းနည်းမှုတန်ဖိုး မရှိကြောင်း ပြောသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်သည် ဤကဲ့သို့ အမှုများသည် ဒုက္ခရောက်သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း အမြဲ မလိုက်ဘဲ ရှိကြောင်း ဝန်ခံကာ၊ စိတ်ညစ်မှုကို ဖယ်ထားပြီး တည်ငြိမ်ကာ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် ပြန်လည် ဦးတည်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဇေတဝန်ရှိ လိမ်လည်သော ဘိက္ခုသည် ထိုအတိတ်ဘဝ၏ လိမ္မာသော ဆတ္တ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ဘုရင်၏ ဝမ်းနည်းမှုကို နောက်ဆုံး သက်သာစေခဲ့သော ပညာရှိ အမတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇေတဝန်ရှိ ဘိက္ခုများအတွက် ဤဇာတ်က ပေးခဲ့သည်မှာ ဆတ္တ၏ လှည့်စားမှု မှန်သည်၊ မှားသည် ဟူသော စီရင်ချက် မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်လမ်းတွင် သူ ဖမ်းမိခြင်း၊ ပြစ်ဒဏ်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အဖြေပေးရခြင်း တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ ဆုံးရှုံးမှုကို နှစ်မျိုးဖြင့် သယ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတစ်မျိုးမှာ အမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ဒဏ်ရာကို ပြန်ဖွင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်မျိုးမှာ ၎င်းကို သမိုင်းကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထားရှိပြီး လွှတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဆတ္တ၏ အပြစ်ကို ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုဘဲ မင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ပြေလျော့စေခဲ့သည်။ ဘုရင်အား ရွှေ ဘယ်ကလာသည်ကို ပိုကြီးသော ဇာတ်လမ်းအတွင်း မြင်စေရန်သာ ကူညီခဲ့သည်။ ထိုပြည့်စုံသော ဇာတ်လမ်းအတွင်း မြက်တစ်ခုတည်းသည် ဝမ်းနည်းစရာ အရာ မဖြစ်တော့ပေ။