စမ္မသာဋကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သာဝတ္ထိမြို့သား ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ပတ်သက်၍ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည်လည်း သားရေဝတ်ဆင်ထားစဉ်တွင် အလားတူအရာ သိသိသာသာ ကြုံခဲ့ဖူးသည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၃၂၄ သည် ထိုဖြစ်ရပ်၏ ရှေးဇာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ဤမှားယွင်းနားလည်မှုသည် ရှေးကာလကတည်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ခဲ့သော အမှားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သားရေဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် တစ်သက်မှ တစ်သက်သို့ ဆက်လက် ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်ကာလ၌ ဗောဓိသတ်သည် ထင်ရှားသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် အန္တရာယ် မကျရောက်မီ ရိပ်မိနိုင်သည့် အရည်အချင်းဖြင့် မြို့တွင် လူသိများခဲ့သည်။ ထိုအချိန်လောက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော တိရစ္ဆာန်အရေများဖြင့်သာ ဝတ်ဆင်ထားသော လှည့်လည်ပရိဗိုဇ် တစ်ဦးသည် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူကို စမ္မသာဋက ဟု၊ သားရေဝတ်သူဟု အားလုံးက ခေါ်ကြသည်။ သူ၏ ရဟန်းဟန်ပန်သည် သူ့ကိုသွားဖြတ်သမျှ သတ္တဝါတိုင်းက ရိုသေရမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ဖောင်းကားနေခဲ့သည်။

မြို့၏ ကျယ်ပြန့်သော အဓိကလမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လာရင်း ပရိဗိုဇ်သည် မြို့သားတို့က ပြိုင်ပွဲများအတွက် ထားရှိသော ရမ်းကားသည့် သိုးထီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သားရေဝတ်ထားသော လူစိမ်းချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သိုးထီးသည် ချိုကို အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်မှုမဆို မတိုင်မီ ပြုလုပ်တတ်သော လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ နောက်ဆုတ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းလိုအပ်သော အကွာအဝေးနှင့် အရှိန်ကို ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်က အမှန်တကယ် ဘာလုပ်နေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်သော ပရိဗိုဇ်သည် ရပ်လိုက်ပြီး အလွန်ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် စုဝေးနေသော လူအုပ်အား ထိုသိုးပင်လျှင် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ၎င်းရှေ့တွင် ရှိခိုးရန် နောက်ဆုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ဝါးများကို ချိတ်ဆက်ကာ သိုး၏ ရှိခိုးမှုကို ခံယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကုန်သည်တော်တို့နှင့်အတူ ဖြတ်သွားနေသော ဗောဓိသတ်သည် သိုးထီး၏ နောက်ဆုတ်ခြင်းက အမှန်တကယ် ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်ပြီး သတိပေးသံ ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး နောက်ဆုတ်နေသော သိုးထီးသည် ရှိခိုးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝှေ့ရန် နေရာကို တိုင်းတာနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ကျခင်းမရှိမီ ပရိဗိုဇ်သည် ဆိုင်တစ်ခုထဲသို့ ဖယ်ရှားသင့်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ပရိဗိုဇ်ကမူ လောကီကုန်သည်တစ်ဦးသည် ၎င်းကို ပြသနေသော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်တော်ကို နားမလည်နိုင်ဟု ယုံကြည်ကာ ရယ်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်၏ စကား မပြီးမီမှာပင် သိုးထီးသည် အပြည့်အဝ အရှိန်ဖြင့် ခုန်ထွက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဝှေ့ချလိုက်သဖြင့် ပြုလုပ်ရန် ရှိသည်ကို အရာရာ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိစေခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန်ထဲတွင် လဲကျ၍ တုန်လှုပ်နေသော ပရိဗိုဇ်က ရိုးရိုးသားသား အန္တရာယ်ကို ရိုသေခြင်းဟု မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း၊ သူ၏ ကိုယ်တိုင် မာနသာ သူ့ကို လဲကျစေခဲ့ကြောင်း အော်ဟစ်ဝန်ခံခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် ဒဏ်ရာရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို လဲကျရာတွင် ထားမခဲ့ဘဲ ဆေးဆရာထံ သယ်ဆောင်စေသည်။ မာနကြီးသော စိတ်သည် ချီးမွမ်းစကားကို မည်သည့်အရာတွင်မဆို ထည့်သွင်းကာ အထင်ရှိစေနိုင်ကြောင်း၊ ဝှေ့မည့် တိရစ္ဆာန်က ထိမှန်ခါနီး ပြုလုပ်သော အပြုအမူအတိုင်းပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ငြိမ်သက်စွာ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာသည် ကိုယ့်ကို ပူဇော်ရန်သာ ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသော လူတစ်ဦးအား မည်သို့ သတိပေးသည်ဖြစ်စေ မရောက်နိုင်ကြောင်း ၎င်းက သတိပြုခဲ့သည်။

ဘုရားရှင် ဤဇာတ်ကို ပြန်ဆိုရန် ရွေးချယ်ခြင်းကို ထိုမျှ ထိရောက်စေသည်မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သာဝတ္ထိမြို့သား ရဟန်းသည် နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်များအကြာတွင် တူညီသော သားရေဝတ်ဖြင့် တူညီသော အမှားကို ပြုလုပ်မိခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ သဘာဝ ကာကွယ်ရေးဟန်ကို ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အသိအမှတ်ပြုမှု၏ သင်္ကေတအဖြစ် မှားယွင်းနားလည်ခဲ့သည်။ ထိုမျှ ကြာမြင့်သော အချိန်ကာလတစ်လျှောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေခြင်းက ၎င်းသည် ထူးခြားသော အမှားမဟုတ်ဘဲ သာမန်ဖြစ်တတ်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းသူဟု ယုံကြည်သူတိုင်း ထိုဆွဲဆောင်မှုအတွက် အလွယ်တကူ ထိခိုက်နိုင်ကြောင်း ပြသသည်။

ပရိဗိုဇ်ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းသည် နောက်ပြန်ကြည့်သောအခါ အထူးထင်ရှားသည်မှာ ဗောဓိသတ်၏ သတိပေးချက်က သူ့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက် နည်းပါးခဲ့သည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်တံခါးဝဘက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မာနအတွက် တကယ့်ကုန်ကျစရိတ်သည် သတိပေးချက်ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်မှု ဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်မှုမှာ တစ်သက်လုံး စိတ်ကူးယဉ်ရိုသေမှုသည် သာမန်နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် သိုးထီးတစ်ကောင်အပေါ် မှားနိုင်သည်ဟု မဖြစ်နိုင်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သိုးက အမြဲသွားလိုသည့်အတိုင်း ရုတ်တရက် ရွေ့လာချိန်တွင် ထိုယုံကြည်မှု ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ နောက်ရာစုနှစ်များအကြာ ရဟန်းတစ်ပါးသည် တူညီသော သားရေဝတ်နှင့် တူညီသော ချီးမွမ်းသော ယူဆချက်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုယုံကြည်မှု အလားတူ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် ဒုတိယအကြိမ် လိုအပ်လာသူတစ်ဦးအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သည်။

ဇေတဝန်တွင် ဇာတ်လမ်းကို ပြီးဆုံးစေရန်၊ ဗုဒ္ဓသည် စုရုံးလာကြသော ရဟန်းတော်များအတွက် ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်— ၎င်း၏ ရှင်းလင်းသော သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခံရသော ဗာရာဏသီမြို့မှ ပိုင်းခြားသိမြင်သော ကုန်သည်သည် အတိတ်ဘဝတစ်ခုတွင် ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပြေးဝင်လာသော သိုးထီးကို ဦးညွှတ်နေသော ဒါယကာအဖြစ် မှားယွင်းနားလည်ခဲ့သော သားရေဝတ်ဆင်ထားသည့် ပရိဗိုဇ်သည် ထိုနေ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလျှင် မိမိ၏ သားရေအင်္ကျီကြောင့် ဤဇာတ်လမ်းအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော သာဝတ္ထိမြို့မှ ရဟန်းကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓ ပြောသည့်အတိုင်း၊ ထိုအတူတူဖြစ်မှုသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ကျောကုန်းပေါ်ရှိ အဝတ်အစားအထိပင် ဆက်လက်သက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ရဟန်းအား ရှေးရိုးရာ မိုက်သူ၏ ဒဏ်ရာတွင် မိမိကိုယ်ပိုင် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခုကို အနည်းငယ်မျှ မလျော့စေဘဲ အသိအမှတ်ပြုနိုင်စေခဲ့သည်။