တိတ္တိရဇာတ်

ဂိဇ္ဈကူဋ်တောင်တွင် ရဟန်းများက ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်ကို သတ်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားခဲ့ပုံကို ပြောဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဒေဝဒတ်သည် ရှေးကာလကတည်းက ဤနည်းအတိုင်း ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း ပြောပြပြီး ထိုအထောက်အထားအဖြစ် ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ ရဟန်းကျောင်းဆိုင်ရာ ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြာဟ္မဏဆရာကြီးတစ်ဦးသည် ဟိမဝန္တာတွင် ငယ်ရွယ်သော ကျောင်းသား ငါးရာနှင့်အတူ ရဟန်းကျောင်းတစ်ခု ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ အနီးတွင် နေထိုင်သော တောတိတ္တိရတစ်ကောင်သည် နေ့တိုင်း အနီးမှ နားထောင်ခြင်းဖြင့် သင်ခန်းစာတိုင်းကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး၊ တိုက်ရိုက် ပညာမပေးခံဘဲ ဝေဒ သုံးမျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ အိုမင်းသော ဆရာ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တိတ္တိရသည် ကိုယ်တိုင် ဆရာအဖြစ် ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ ငှက်က ကျောင်းသားများကို သင်ပေးခဲ့သော ဗဟုသုတကြောင့် ကျောင်းသားများသည် နိုင်ငံအနှံ့တွင် ထင်ရှားလာကြပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့် ဂုဏ်ပြုမှုအတွက် ရွှေလှောင်အိမ်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့ကြသည်။

ဂေါဓာတစ်ကောင်သည် သူ၏ သားငယ်နှစ်ကောင်နှင့်အတူ အနီးတွင် နေထိုင်ပြီး ကျောင်းသို့ လာရောက်သော ဧည့်သည်များကို ကျောင်း၏ ဂုဏ်ကောင်းသည့် နွေးထွေးမှုဖြင့် ကြိုဆိုသည်။ ပွဲတော်ကြောင့် ကျောင်းသား ငါးရာ ထွက်သွားချိန်တွင် လှည့်လည်သော ရဟန်းအတုတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူသည် သစ်ခေါက်အဝတ်နှင့် ဆံပင်ရှည်ဖြင့် ပြင်ပတွင် ရဟန်းပုံ ရှိသော်လည်း အတွင်းတွင် အလွတ်ဖြစ်သည်။ ဂေါဓာသည် သူ၏ အမှန်အကြောင်းကို မသိဘဲ ဧည့်ဝတ်ပြုခဲ့သည်။

စောင့်ရှောက်သူမရှိသော ကျောင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သော ရဟန်းအတုသည် ဂေါဓာ၏ သားငယ်နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်စားသည်။ ထို့နောက် နွားကလေးကို၊ ထို့နောက် နွားမကို သတ်ဖြတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်သော တိတ္တိရကို ဖမ်းနိုင်သည့်အထိ ဆွဲဆောင်ပြီး သူ့ကိုလည်း သတ်ဖြတ်စားသောက်သည်။ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သော ကျောင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သူ မရှိတော့ပေ။

ကျောင်းသားများ ပြန်ရောက်လာ၍ ဆရာကို မတွေ့သောအခါ၊ တိတ္တိရ ပညာရှင်ကို နှစ်သက်ခဲ့သော အနီးရှိ ကျားတစ်ကောင်က ၎င်း၏ ပျောက်ဆုံးမှုကို သတိပြုမိ၍ ရှာဖွေသွားသည်။ ကျားသည် ဆံပင်ရှည်ထဲတွင် တိတ္တိရ အမွေးများ ကပ်နေသေးသော ရဟန်းအတုကို အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိသည်။ ထိုအမွေးများသည် ပြုခဲ့သော အကျင့်ပျက်ခြင်း၏ ရှင်းလင်းသော အထောက်အထား ဖြစ်သည်။ ကျားသည် ထိုသူကို အပြည့်အစုံ ဝန်ခံစေပြီးနောက် ထိုတောကို အုပ်စိုးသော ခြင်္သေ့ထံသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ခြင်္သေ့က တုန်လှုပ်နေသော ရဟန်းအတုကို ကဗျာပုံစံဖြင့် မေးမြန်းသည်။ သူက တိတ္တိရ၊ ဂေါဓာ၏ သားငယ်များ၊ နွားကလေးနှင့် နွားမကို သတ်ခဲ့ကြောင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝန်ခံသောအခါ သနားစရာ ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ပေ။ ကျားသည် ခြင်္သေ့၏ စီရင်ချက်ကို ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပြီး ကျန်ရှိသော အကြွင်းအကျန်များကို ချိုင့်တူးထဲတွင် မြှုပ်ထားသည်။ ထို့ဖြင့် ရဟန်းအတု၏ အသက်သည် သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သည့်နေရာတွင် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော ကျောင်းသားများသည် ချစ်ခင်ရသော ဆရာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိ၍ ကျန်ရစ်သော အရာအချို့ကို အမှတ်တရ ထူထောင်ကာ၊ လူသား ဆရာ၏ သေဆုံးမှုထက် ဉာဏ်ပညာ ရှည်ကြာခဲ့သော ငှက်ကို ဝမ်းနည်းကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤတရားကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ထိုရဟန်းအတုကို ဒေဝဒတ်အဖြစ်၊ ဂေါဓာကို ကိသာဂေါတမီအဖြစ်၊ ကျားကို မောဂ္ဂလ္လာနအဖြစ်၊ ခြင်္သေ့ကို သာရိပုတ္တအဖြစ် အမည်ပေးဖော်ပြတော်မူသည်။ ကဿပသည် နားထောင်ခြင်းဖြင့် တိတ္တိရ သင်ယူခဲ့သော မူလ ဗြာဟ္မဏဆရာ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား တိတ္တိရ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၄၃၈ သည် ဤဖော်ပြချက်အရ ဤဇာတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ရဟန်းအတု၏ သစ်ခေါက်အဝတ်နှင့် ဆံပင်ရှည်တို့သည် အပြင်အဆင်အရ ဆုံးဖြတ်သူများအတွက် သူ့ကို သန့်ရှင်းသူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထိုဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့်သာ ဂေါဓာသည် သူ့ကို မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ ကြိုဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများသည် ရဟန်းဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ဝယ်ယူပေးခဲ့သော ယုံကြည်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဒေဝဒတ်၏ ဘဝများစွာတစ်လျှောက် ပြန်လည် သစ္စာဖောက်မှု ပုံစံကို ရဟန်းများ သတိပြုမိစေလိုသည်။

တိတ္တိရ၏ ကိုယ်ပိုင် ပညာရေးလမ်းကြောင်းသည် ၎င်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ပညာပေးမှုမဟုတ်ဘဲ အနီးမှ နားထောင်ခြင်းဖြင့် ဝေဒများကို စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဆရာ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ငါးရာသော လူသား ကျောင်းသားများထံ ၎င်း၏ ပညာ ဆက်လက် ကူးစက်သွားပုံနှင့် ဆင်တူသည်။ ဤဇာတ်တွင် ဗဟုသုတသည် မျိုးစိတ်များကြား၊ သေခြင်း၏ ကွာဟချက်ကိုပင် ဖြတ်ကျော်၍ လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားသည်။ အမှန်တကယ် နားလည်မှုသည် ဆရာ၏ နေရာတွင် ထိုင်နေသူအတွက် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် အာရုံစိုက်သူတစ်ဦးအတွက် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။