စိတ္တသမ္ဘူတဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် တစ်ဦးကို တစ်ဦး အလွန်ချစ်ခင်သော ဘိက္ခုနှစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဆက်ဆံရေးသည် ဤဘဝထက် ပို၍ များပြားသော ဘဝများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော ရှေးကာလ၏ ချည်နှောင်မှုဖြစ်သည်။ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၄၉၈ ဖြစ်သော ရှေးဇာတ်သည် ထိုချစ်ခင်မှုသည် ဘယ်လောက် ဝေးဝေးမှ ရောက်လာသည်ကို ဖော်ပြသည်။

မှတ်မိသော ပထမဆုံး ဘဝ၌ စိတ္တနှင့် သမ္ဘူတတို့သည် စဏ္ဍာလ အမျိုးအနွယ်မှ မွေးချင်း ညီအစ်ကို အဖြစ် ဥဇ္ဇေနီမြို့တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးအနွယ်သည် လူ့အဆင့်အတန်း၏ အောက်ဆုံးတွင် တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်အားဖြင့် ပယ်ထုတ်ခံရသူများအတွက် ဖွင့်မထားသော ပညာသင်ကြားမှုကို ရှာဖွေရန် ကျောင်းကြီးဖြစ်သော တက္ကသိုလ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ဇာတိ ဘာသာစကားဝဲစွဲမှုမှတစ်ဆင့် ဖော်ထုတ်ခံရပြီး၊ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများက သူတို့၏ အမှန်ကို သိသွားသောအခါ ထွက်ခွာခိုင်းခံခဲ့ရသည်။

ထိုဘဝမှ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသည် ထပ်ခါတလဲလဲ အတူ ပြန်ဖွားခဲ့ကြပြီး၊ အကြိမ်တိုင်း မခွဲနိုင်သော အဖော်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် တောအုပ်ထဲ သမင်ငယ် နှစ်ကောင် ဖြစ်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်း အဖော်ဖြစ်မှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံရကာ သေခြင်းသည် ၎င်းတို့ နှစ်ဦးကို အတူတကွ ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဘုဖော် ငှက် နှစ်ကောင် အဖြစ် အသိုက်ဆောက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ အသိုက်ကို ကာကွယ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရေလွှမ်းမိုးမှုက နှစ်ကောင်စလုံးကို ဆွဲယူသွားသည်အထိ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ချစ်ခင်မှုတူညီစွာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် လူ့ဘဝ တွင် ယခင်ဘဝများ၏ အသီးအနှံများ လွန်စွာ မတူညီသော ဘက်သို့ ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ သမ္ဘူတသည် မင်းမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ပြီး ဥတ္တရပဉ္စာလနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကမ္ပိလ္လမြို့မှ အုပ်ချုပ်ရင်း အရာအားလုံးတွင် ချမ်းသာမှုနှင့် တပ်မက်မှုကို ပိုမို ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ စိတ္တကမူ ကောသမ္ဗီမြို့ရှိ မင်းတော် ပုရောဟိတ်အိမ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုဘဝတွင် ဘုရားလောင်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

စိတ္တသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရှေးဘဝများအားလုံးကို အမှတ်ရနိုင်သော ရှားပါးသော ဆုကို ရရှိထားခဲ့သည်။ ထိုအမှတ်ရခြင်းက သံသရာ၏ ဘေးအန္တရာယ်ရှိပြီး အဆုံးမဲ့ ဖြစ်ပုံကို ရှင်းလင်းစွာ ပြခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်ထောင်စု ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ရဟန်း ဘဝ ကို ယူခဲ့သည်။ ဈာန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး ထိုသမာပတ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော အဘိညာဉ်များကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ယခု ဟိမဝန္တာတွင် နေထိုင်ရင်း စိတ္တသည် ၎င်း၏ အဖော်ဖြစ်သူ အဖော်ဖြစ်ခဲ့သော ဘဝ အနန္တ ရှိခဲ့သည့် ချစ်ခင်သော ညီကို အာရုံပြုခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘုရင် သမ္ဘူတသည် ကာမဂုဏ်ကို ယစ်မူးနေခြင်း၊ နန်းတော်၏ မင်းမျိုးဂုဏ် မာနနှင့် ရုံးတော်၏ ရှည်လျားသော လှည့်စားမှုများကြားတွင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ စိတ္တသည် ညီအား တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်ခြင်းမပြုဘဲ၊ ကြားခံတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုကဗျာတွင် ဥဇ္ဇေနီတွင် မျိုးနွယ်ညံ့သော လူများအဖြစ်၊ တောတွင် သမင်များအဖြစ်၊ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဘုဖော်ငှက်များအဖြစ် ပေါင်းစည်းခဲ့ကြသော ၎င်းတို့၏ ဘဝများကို ပြန်သတိရစေသည့် စာကြောင်းအချို့ ပါဝင်သည်။

ကဗျာသည် သမ္ဘူတ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်ခဲ့ပြီး၊ ထိုရှေးဘဝအားလုံး၏ မှေးမှိန်နေသော အမှတ်ရခြင်းသည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ညီကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူမည့်အစား ဘုရင်သည် ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး စိတ္တကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ယခုအချမ်းသာမှုသည် ဘုရင်တစ်ပါး မလိုအပ်ဘဲ နှစ်ဦးစလုံး ယခင်က ဝေမျှခဲ့သော ကိုးကွယ်မှုမှ မည်မျှ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်ကို သိမြင်ပြီး နောင်တရမှု ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

သမ္ဘူတသည် ထိုနေရာတွင်ပင် စိတ္တအား နိုင်ငံ၏ တစ်ဝက်ကို ပေးလှူခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းက မင်းအာဏာသည် မီးခဲ သို့မဟုတ် မနက်ခင်း နှင်းပေါက် တစ်ပေါက်ထက် ပို၍ မတည်မြဲကြောင်း၊ ဘယ်သူမျှ ထိန်းထားရန် စဉ်းစားမိသည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ညီ၏ ပညာကြောင့် ရွှင်လန်းသွားသော သမ္ဘူတသည် သရဖူကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ သားကို ၎င်း၏ နေရာတွင် ပလ္လင်ပေါ် တင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ္တနောက်သို့ တောရဟန်းကျောင်းသို့ လိုက်ခဲ့ကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံးတွင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဗြဟ္မာ့ပြည်သည် အသက်ရှည်သော နတ်ဘုံ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က ထိုရှေးဘဝ၌ သမ္ဘူတသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် တရားကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ၎င်းသည် နှစ်ဦးကြား ချည်နှောင်မှုမှ အဝေးဆုံး လှည့်ခွာသွားခဲ့သော ဘုရင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကဗျာစာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်လည် ခေါ်ယူခံခဲ့ရသည်။ မျိုးနွယ်ညံ့ဖွယ် ဘဝ၊ တိရစ္ဆာန်ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ရုတ်တရက် ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ကျော်လွှားနိုင်သော ချစ်ခင်မှုသည် နောက်ဆုံး ပလ္လင်ကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်ဟု သက်သေပြခဲ့သည်။ ထိုချစ်ခင်မှုကို ပြန်ခေါ်ရန် စာကြောင်းအနည်းငယ်သာ လိုအပ်ခဲ့ပြီး၊ ကြားထဲ ဘဝများ မည်မျှပင် ရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်၏ နောက်ဆုံး လှည့်ပတ်မှုကို ထူးခြားစေသည်မှာ ဆွဲဆောင်ရန် အများကြီး မလိုအပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်က ပေးနိုင်သမျှ အားလုံးရှိသော ဘုရင်သည် ကိုယ်ပိုင် တန်ဖိုးထား တစ်ခုကို ကဗျာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပြန်သတိပေးလိုက်သည်နှင့် အားလုံး ပေးလှူခဲ့သည်။