စူဠသုကဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၄၃၀ ဖြစ်သော စူဠသုကဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်နှင့် ဘိက္ခုများသည် ဝေရဉ္ဇမြို့ တွင် ဝဿ (မိုးဝင်ရာသီ ရက်သုံးလ) ဝါဆိုကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မြို့တစ်မြို့လုံး၌ ဆွမ်းခံရရန် ခဲယဉ်းနေသည်။ ရက်သုံးလ တစ်လျှောက် ဘုရားရှင်သည် ရေနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အမြစ်မှုန့်သာ စားသုံးခဲ့ပြီး၊ ညည်းညူခြင်း သို့မဟုတ် မကျေနပ်ခြင်း အနည်းငယ်မျှ မပြခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ဘိက္ခုများက ထိုအစာခေါင်ပါးသော ရာသီတွင် ကိုယ်တော် အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ခဲ့ပုံကို အံ့ဩကြသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ရှေးကာလ တိရစ္ဆာန် ခန္ဓာကိုယ်တွင်ပင် ဤကျေနပ်မှုကို ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ဤအတိတ်ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူခဲ့သည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဂင်္ဂါမြစ်၏ ချောင်းငယ်ဘေးရှိ ဝါဆွမ်းပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အတွင်းပိုင်း အပေါက်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသော ကြက်ညစ် ငယ်တစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နှစ်အတော်ကြာ ထိုသစ်ပင်သည် လင်းယုန်များနှင့် မုန်တိုင်းများမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ငယ်ရွယ်သော ဘဝတစ်လျှောက် ရာသီတိုင်း ပန်းပွင့်များနှင့် မျိုးစေ့များဖြင့် အစာကျွေးခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုသစ်ကြီးသည် အိုမင်းလာသည်။ ပိုးမွှားများက အတွင်းသစ်ကို ဖောက်စားပြီး၊ ရွက်များသည် မှုန့်ဖြစ်အောင် ညှိုးနွမ်းကာ၊ အဖုံးမဲ့ အကိုင်းများသည် ရှိနေသေးသော သတ္တဝါများအတွက် အရိပ်ဖြစ်စေ အသီးဖြစ်စေ မပေးနိုင်တော့ပေ။ ထိုသစ်ပင်တွင် အသိုက်ဆောက်ခဲ့သော အခြားငှက်များသည် တစ်ကောင်ချင်း မြစ်ဘက်မှ ပိုကြွယ်ဝသော တောအုပ်များသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နောက်ဆုံး ကြက်ညစ်ငယ်တစ်ကောင်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အရင်က အကာအကွယ်ပေးခဲ့သော သစ်ပင်ကို ပေးနိုင်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် စွန့်ထွက်ရန် မဆန္ဒရှိခဲ့ပေ။

နေ့တိုင်း ကြက်ညစ်သည် မြစ်သို့ ပျံသန်းပြီး ရေသောက်ရေချိုးကာ ၎င်း၏ အဟောင်းအပေါက်သို့ ပြန်လာသည်။ ပိုးမွှားများ ထားခဲ့သော ခြောက်သွေ့သော သစ်မှုန့်ဖြင့်သာ အသက်မွေးခဲ့ပြီး၊ ပိုလွယ်ကူသော အကိုင်းများဆီသို့ အခြားသူများနောက် မလိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ဆုလာဘ်ကို မျှော်လင့်၍ မဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်သည် ယခင်က ၎င်းကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်ဖြစ်၍ သာမန်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သစ်ပင်၏ ယခု ဆင်းရဲမှုက ၎င်း တင်ပြခဲ့သော ကျေးဇူးကို ပြောင်းလဲစေမည်ဟု ၎င်း မထင်ခဲ့ပေ။

ဤကတိသစ္စာ၏ အရည်အသွေးကို နတ်မင်း သိကြားက သတိပြုမိသည်။ ၎င်းသည် ကြက်ညစ်၏ သစ္စာရှိမှုသည် အမှန်တရား ပညာလား၊ သို့မဟုတ် ခိုင်ခံ့သော တွယ်တာမှုသာလား ကိုယ်တိုင် သိရှိရန် ဝတ်ဆင်ထားသော အသွင်ဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်။ ငန်းတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ယူပြီး အနီးရှိ အကိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ ချောင်းတစ်ဖက်ရှိ အသီးများ ကြွယ်ဝသော သစ်ပင်များ စောင့်နေစဉ် ဤပျက်စီးနေသော အိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ကြာကြာ နေသနည်းဟု မေးသည်။

ကြက်ညစ်သည် ကဗျာကိုးပုဒ်ဖြင့် သိကြားကို ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သစ်ပင်၏ ပန်းပွင့်များနှင့် မျိုးစေ့များကို အလွန် ဝမ်းမြောက်စွာ ခံစားခဲ့ဖူးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မိတ်ဆွေ၏ ကံကောင်းမှုကို ခံစားပြီးနောက် ကံဆိုးချိန်တွင် ထားခဲ့ခြင်းသည် မထိုက်တန်သော စိတ်ဓာတ်၏ လက္ခဏာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်ကို ကံကောင်းချိန်တွင် ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခကြုံချိန်တွင် နီးနီးကပ်ကပ် ကပ်ရပ်နေခြင်းဖြင့် ပြသကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် ထိုနေ့ပင် ပင်စည် မြေပေါ် လဲကျသွားသော်လည်း၊ ၎င်း၏ နေရာသည် ၎င်းဘေးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်မည်ဟု ကြေညာသည်။

သူ ကြားနာရသော စကားကြောင့် သိကြားသည် ဝတ်ဆင်ထားသော အသွင်ကို ချွတ်ကာ ၎င်း၏ အစစ်အမှန် ထွန်းလင်းသော အလင်းဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။ နတ်ပြည်၏ မြစ်မှ ရေကို ခပ်ယူပြီး သစ်ပင်၏ ခြောက်သွေ့နေသော အမြစ်များပေါ် သွန်းလောင်းခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သစ်ပင်သည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပြီး၊ အခေါက်အသစ် ပေါ်ထွက်လာကာ အကိုင်းများတွင် အရွက်လတ်ဆတ်များ ထူထပ်လာပြီး၊ ပန်းပွင့်များဖြင့် တစ်ခေါက်ထပ်မံ ဝန်ပိုလာခဲ့သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုရှေးဘဝ၏ သိကြားသည် ကိုယ်တော်၏ တပည့် အနုရုဒ္ဓ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ကံဆိုးနေချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင် သူငယ်ချင်းကို စွန့်ခွာမည် မဟုတ်သော ကြက်ညစ်ငယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝေရဉ္ဇတွင် ဘုရားရှင်၏ ခက်ခဲသော ရာသီကို ကြုံတွေ့ခဲ့သော ဘိက္ခုများအတွက် ဤဇာတ်က ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ကျေနပ်မှု တိုးတက်ရမည့် တိုင်းတာချက် တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ကြက်ညစ်၏ သစ္စာရှိမှုသည် ဘယ်တော့မျှ ကုန်သွယ်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သစ်ပင်က လွတ်လပ်စွာ ပေးနေစဉ် ပေးခဲ့ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ရုတ်သိမ်းခံရသော အရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ရရှိစရာ ဘာမျှ မကျန်တော့သောအခါ ကျေးဇူးတင်မှုသည် မည်သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲစွာ ရေနှင့် အမြစ်မှုန့်ဖြင့် ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ကြုံတွေ့ခဲ့သော ဘိက္ခုများသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် သေးငယ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ဘုရားရှင် ယခု ကြက်ညစ်ဆီသို့ ပြန်ရှာသွားသော တည်ငြိမ်မှုကို ကျင့်ကြံစပြုခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။