မဟာသုကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ကို ပါဠိဇာတကနိကာယ် အမှတ် ၄၂၉ မဟာသုကဇာတ်အဖြစ် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် ကောသလနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ရွာအနီးရှိ သာယာသော တောအိမ်တွင် နေထိုင်ပြီး ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်ထံမှ ကမ္မဋ္ဌာန်းလမ်းညွှန်ချက် ရရှိနေသော ဘိက္ခုအတွက် ဟောကြားခြင်းဖြစ်သည်။ ဝါတွင်းကာလ (ရဟန်းများ မုတ်သုံရာသီအတွင်း တစ်နေရာတည်း တည်နေသော ကာလ)၌ မီးသည် ရွာကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး ထို့နောက် ဘိက္ခုရရှိနိုင်သော ဆွမ်းမှာ နည်းပါးပြီး ကြမ်းတမ်းလာသည်။ နေရာသည် အရင်အတိုင်း သာယာသော်လည်း အစားအစာ ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် မကျေနပ်ခြင်းသည် တိုးတက်မှုကို ပိတ်ဆို့ခဲ့ပြီး သုံးလကြာသောအခါ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်တင်ရန် ဇေတဝန်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ဘိက္ခုအား ရဟန်းသည် လောဘကို ဖယ်ရှားပြီး ရရှိသမျှ အစားအစာဖြင့် ရောင့်ရဲရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော်လည်း ဗြဟ္မစရိယ၏ တာဝန်အားလုံးကို ပြည့်ဝစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ရှေးကာလကလည်း တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ဖြစ်ခဲ့သော ပညာရှိများသည် ၎င်းတို့ကို ခိုလှုံစေခဲ့သော ပုပ်သိုးသည့် သစ်ပင်၏ မှုန့်ကိုသာ စား၍ ရောင့်ရဲမှုကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး မေတ္တာတရား၏ ဥပဒေအတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ထပ်လောင်းမိန့်ကြားတော်မူသည်။ ဘိက္ခုအား အဓိပ္ပာယ်ကို အတိအကျ ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ကြက်တူရွေးမင်း၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဟိမဝန္တာဒေသတွင် ဂင်္ဂါမြစ်သည် သဖန်းပင်ကြီးတစ်ခု၏ အနီးမှ စီးဆင်းနေပြီး ထိုသစ်ပင်များကြားတွင် ကြက်တူရွေး အရေအတွက်မရှိ နေထိုင်ကြသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ကြက်တူရွေးမင်းအဖြစ် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်သစ်ပင်တွင် ကျေနပ်စွာ တည်ငြိမ်ခဲ့သည်။ သစ်သီးများ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ရရှိနိုင်သော အညှောက်၊ အရွက်၊ သစ်ခေါက်၊ သို့မဟုတ် အခွံကိုသာ စားသုံးပြီး မကျေနပ်ဘဲ မြစ်ရေကို သောက်ခဲ့သည်။

ကြက်တူရွေးမင်း၏ ရောင့်ရဲမှုသည် ကြည့်နေသူတစ်ယောက်အတွက် ပြသချက် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ နေထိုင်ခြင်းမှာ သူ ရွေးချယ်ထားသော နည်းလမ်းဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သာမန်ငှက်တစ်ကောင်ကို အခြားနေရာတွင် ပိုကောင်းသော အစာရှာဖွေရန် တွန်းအားပေးမည့် အသီးအနှံ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤတိတ်ဆိတ်ပြီး အတင်းအကျပ်မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် နတ်ရာဇာ သိကြားမင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ကြက်တူရွေး၏ ရောင့်ရဲမှုသည် အမှန်တကယ် ခက်ခဲမှုအောက်တွင်ပင် တည်နိုင်မည်လားဟု သိလိုသဖြင့် သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗဩဇာဖြင့် သဖန်းပင်ကို လုံးဝ ခြောက်သွေ့စေပြီး အရွက်မရှိ၊ အပေါက်များ ပြည့်နေသော ဗလာငုတ်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုငုတ်သည် ဖြတ်သန်းသွားသော လေတိုင်းကို တိုက်ခတ်ခံရသည်။ ပင်စည်အတွင်းရှိ အပေါက်များမှ လေတိုက်တိုင်း သေးငယ်သော သစ်မှုန့်များ ကျလာသည်။

ကြက်တူရွေးမင်းသည် မိမိ၏ နေရာကို စွန့်ခွာခြင်းမပြုဘဲ၊ အတွင်းပိုင်းကွာသော ပင်စည်မှ ကျလာသော သစ်မှုန့်ကို စားသုံးပြီး အောက်ရှိ ဂင်္ဂါမြစ်မှ ရေကို ဆက်သောက်ခဲ့သည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် အရွက်မရှိ၍ နူးညံ့စွာ အရိပ်မပေးနိုင်သော နေခြည်ပူပြင်းမှုနှင့် တိုက်ခတ်သော လေ၏ ဖိစီးမှုကို ခံရသော်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် အိုမင်းသော ငန်းတစ်ကောင်ပုံ ဖန်ဆင်းကာ ကြက်တူရွေးနှင့် နီးကပ်စွာ ထိုင်ပြီး ဂါထာဖြင့် သေဆုံးသော ငုတ်ကို စွန့်ခွာ၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အခြားနေရာ ငှက်များ အားလုံးသည် သစ်သီး ရင့်မှည့်ပြီး ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို လိုက်၍ သစ်ပင်မှ သစ်ပင်သို့ ပျံသန်းကြသော်လည်း သူသည် အဘယ်ကြောင့် အဘယ်အရာမျှမရှိသော အိပ်မက်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသနည်းဟု မေးခဲ့သည်။

ကြက်တူရွေးမင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက နီးစပ်သော မိတ်ဆွေများသည် ကောင်းမှုနှင့် အမှန်တရားကို အမြဲအောက်မေ့ကြသဖြင့်၊ ဘဝတွင် ကောင်းသည် ဖြစ်စေ ဆိုးသည် ဖြစ်စေ မိတ်ဆွေ၏ တာဝန်ကို မစွန့်ပစ်ကြဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ခိုလှုံရာနှင့် အစာကို မျှဝေခဲ့ပြီဖြစ်၍၊ ယခု ထိုသစ်ပင်တွင် ဘာမျှမကျန်တော့သောကြောင့် ထိုသစ်ပင်က ယခုပေးနိုင်သည့်အရာဖြင့်သာ မိမိ၏ သစ္စာကို တိုင်းတာမည်မဟုတ်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ရိုးရိုးခေါင်းမာခြင်းမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ကုသိုလ်ကို ပြသသည့် အဖြေကြောင့် သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို ထင်ရှားစေ၍ ကြက်တူရွေး၏ ပြောဆိုခြင်းမရှိသော ဆုတောင်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရှင်သန်စေပြီး ရွက်သစ်များနှင့် ထူးခြားစွာ ချိုမြိန်သော သစ်သီးများဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြက်တူရွေးမင်း ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော တောအုပ်သည် ရှေးကဲ့သို့ ပြည့်ဝ၍ ရက်ရောသော အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးတော်မူပြီးနောက်၊ စိတ်ပျက်နေသော ဘိက္ခုအတွက် ဇာတ်ကောင်များကို သတ်မှတ်ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ကြက်တူရွေး၏ သစ္စာကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သော သိကြားမင်းသည် ဘုရားရှင်၏ ကာလတွင် အနုရုဒ္ဓ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပေါများသောအခါကဲ့သို့ပင် ဗလာနေချိန်တွင်လည်း ပင်စည်နှင့် သစ္စာကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သော ကြက်တူရွေးမင်းသည် ထိုအတိတ်ဘဝတွင် ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကြက်တူရွေးမင်းသည် သစ်ပင်က ယခုပေးနိုင်သည့်အရာဖြင့် မဟုတ်ဘဲ တစ်ချိန်က ပေးခဲ့သည့်အရာဖြင့် မိမိ၏ သစ္စာကို တိုင်းတာခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ စိတ်ပျက်နေသော ဘိက္ခုသည် ဆွမ်းနည်းခြင်းအကြောင်း မိမိ၏ ညည်းညူချက်သည် ထိုအချက်ကိုပင် လွဲမှားနေကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ မဟာသုကဇာတ်သည် ဤသင်ကြားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်- အမြဲတမ်း ပေါများမှုပေါ် မူတည်သော ရောင့်ရဲမှုသည် စစ်မှန်သော ရောင့်ရဲမှု မဟုတ်ပေ၊ စစ်မှန်သော တည်ကြည်မှုသည် ဘိက္ခု၏ ဆွမ်းခံဘူးတွင်ဖြစ်စေ၊ ကြက်တူရွေး၏ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်ပင်တွင်ဖြစ်စေ၊ လက်ခံရရှိနိုင်သည့် အရာ အနည်းဆုံး ကာလတွင်သာ သက်သေပြသည်။