စူဠသုတသောမဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဇာတ်ဋ္ဌကထာ (ဇာတ်ကဗျာများအတွက် ကျမ်းဂန်ရှင်းလင်းချက်) က ၎င်းကို ဇာတ်အမှတ် ၅၂၅ ဟု ရေတွက်သည်။ ဤဇာတ်သည် စွန့်လွှတ်မှု၏ ပြည့်စုံသော အကျင့်အကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ နိဒါန်းဇာတ်လမ်းသည် မဟာနာရဒကဿပဇာတ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဇာတ်အဆုံးတွင် ဆရာတော်က ယခုသာမက ရှေးကာလတွင်လည်း ကြီးမြတ်သော စွန့်လွှတ်မှုကို ပြုခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်သည် မဟာနိပါတ်ရှိ ရှည်လျားသော ဇာတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ကဗျာအားလုံးမပါဘဲ အကျဉ်းချုပ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ရှေးအခါက ယခု ဗာရာဏသီဟု ခေါ်သော မြို့ကို သုဒဿန ဟု ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဗြဟ္မဒတ် ဘုရင် ထိုနေရာတွင် အုပ်စိုးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အဓိက မိဖုရားသည် ဘုရားလောင်းကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ကလေး၏ မျက်နှာသည် ပြည့်ဝန်းသော လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပသဖြင့် သောမကုမာရ ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ကြီးလာသောအခါ သောမ အရည်ကို နှစ်သက်ပြီး ထိုအရည်ကို ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ပန်းလောင်းခဲ့သဖြင့် လူတို့က သုတသောမ ဟု ခေါ်ကြသည်။ တက္ကသိုလ်တွင် အတတ်ပညာများကို သင်ကြားခဲ့သည်။ နိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခမည်းတော်က နိုင်ငံ၏ ဖြူစင်သော ထီးတော်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနိုင်ငံကြီးကို တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

မင်းတွင် မယား တစ်သောင်း ခြောက်ထောင် ရှိပြီး စန္ဒာသည် အဓိက မိဖုရား ဖြစ်သည်။ မင်း၏ မိသားစုသည် ကြီးမားသည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မင်းသည် အိမ်ထောင်စု ဘဝကို ငြီးငွေ့လာပြီး တောထဲသို့ ရဟန်းအဖြစ် သွားရန် ဆန္ဒရှိလာသည်။ မင်းက သမားတော်သင်မင်း (ဆံပင်ညှပ်သမား) ကို ခေါ်ပြီး မင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဆံဖြူတစ်ချောင်း မြင်ရသောနေ့ ပြောရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဆံပင်ညှပ်သမားက သဘောတူခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ဆံပင်ညှပ်သမားက ဆံဖြူကို တွေ့ပြီး မင်းအား ပြောခဲ့သည်။ မင်းက ထိုဆံဖြူကို ဆွဲနုတ်ကာ လက်ဝါးပေါ်တွင် ထားရန် ပြောခဲ့သည်။ ဆံပင်ညှပ်သမားက ရွှေ ဆံညှပ်ဖြင့် နုတ်ယူခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက ကြည့်ပြီး "ငါ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အိုမင်းခြင်း၏ ဖမ်းစားခံ ဖြစ်သည်" ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည်။ သူ ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆံဖြူကို ဆောင်ခန်းမှ ဆင်းယူကာ၊ လူများ မြင်နိုင်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဝန်ကြီး ရှစ်သောင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏ ခြောက်သောင်းကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဆံဖြူ ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရဟန်း ဖြစ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဝန်ကြီးများက ဝမ်းနည်းပြီး မိဖုရား မယား ခုနစ်ရာကို သတိရရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ သူက အခြားသူများက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် မိခင်ထံ သွားကြပြီး မိခင်က အလျင်အမြန် လာရောက်ကာ ထွက်ခွာလိုသည်မှာ မှန်ပါသလားဟု မေးခဲ့သည်။ သူက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ခမည်းတော်က သူမရှိလျှင် မနေနိုင်သော ငယ်ရွယ်သော ကလေးများအတွက် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားလောင်းက ခမည်းတော်အား တရားကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူ၏ မယားများက နန်းတော်ထိပ်မှ ဆင်းလာပြီး မျက်ရည်ဖြင့် ခြေထောက်များကို ဖက်ထားကြသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ဝန်ကြီးနေသော မိဖုရား စန္ဒာ ရောက်လာပြီး အလွန် ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

မင်း၏ အကြီးဆုံး သားက မိခင်ငိုနေသည်ကို မြင်ပြီး အကြောင်းရင်းကို သိခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးထိန်းနှင့်အတူ ခမည်းတော်ထံ သွားပြီး လည်ပင်းကို ဖက်ထားခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်း ရဟန်းဖြစ်ခွင့်မပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက ကလေးသည် အဟန့်အတားဖြစ်ကြောင်း မြင်ပြီး၊ ကလေးထိန်းကို ရတနာ အဆင်တန်းတစ်ခု ပေးကာ ကလေးကို ခေါ်ထုတ်ပေးရန် ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် စစ်မှူးကြီးက ထရပ်ပြီး မင်းအား ကြီးမားသော ဥစ္စာ ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ကုလဝဒ္ဓန ဟုခေါ်သော ကြွယ်ဝသော ကုန်သည်က မင်းအား ၎င်း၏ ဥစ္စာအားလုံးကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်ဖြေခဲ့ပြီး မည်သူမျှ ၎င်း၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူက ညီငယ် သောမဒတ် အား လှောင်အိမ်ထဲရှိ ရိုင်းသော ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မကျေနပ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သောမဒတ်အား နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် တောင်းဆိုပြီး လက်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ လူများကို မငို ရန် ပြောခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းတို့နှင့် အတူ ကြာကြာ နေခဲ့ပြီး ယခု ခွဲခွာရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ရှိသမျှ အရာအားလုံး မမြဲသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြပြီး၊ သူတို့အား တရားကို သွန်သင်ခဲ့သည်။

သူသည် ပန်းနန်းတော်၏ ခုနစ်ထပ်မြောက် အထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ဓားဖြင့် ဆံဖွာကို ဖြတ်ပြီး လူများအား ယခုမှစ၍ သူနှင့် ဘာမျှ မဆိုင်တော့ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မင်းကို ရွေးချယ်ကြရန် ပြောခဲ့သည်။ ဆံဖွာနှင့် ခေါင်းပေါင်းကို လူအုပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရဟန်း၏ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ယူလာခိုင်းပြီး၊ ၎င်း၏ နူးညံ့သော အဝတ်ကို အပိုင်းအစများ ဖြတ်ကာ အဝါရောင် ဖျက်ထည် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ ဘယ်ပခုံးပေါ်တွင် မြေသားခွက်ကို ချိတ်ဆွဲကာ ရဟန်းလှည့်သွားသော တောင်ဝါး ကို ကိုင်ပြီး လမ်းပေါ်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူမျှ သူ့ကို မသိခဲ့ကြပေ။

မယားများသည် ထိပ်တက်ကြည့်ရာ သူ၏ အဆင်တန်းများ ဖြစ်သော အထုပ်ကို သာ တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က အခြားသူများအား သုတသောမ ရဟန်းဖြစ်သွားပြီဟု ပြောပြခဲ့ပြီး၊ မြို့တစ်မြို့လုံး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ လူများက မင်းကို ရှာရန် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြေးကြပြီး၊ သူစွန့်ခွာခဲ့သော နန်းတော်နှင့် ဥယျာဉ်များအတွက် ငိုကြွေးသီချင်းများ ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ ပစ္စည်းများကို ထားခဲ့ကြပြီး ကလေးများကို လက်ဆွဲ၍ သူ့နောက် လိုက်သွားကြသည်။ မြို့သည် လူဆိတ်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယူဇန် ဆယ့်နှစ်ယူဇန် ကျယ်ဝန်းသော လူအုပ်ကြီးသည် ဘုရားလောင်းနှင့်အတူ ဟိမဝန္တာ ဘက်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

သိကြားက ကြီးမားသော စွန့်လွှတ်မှုကို မြင်သောအခါ နတ်တို့၏ အဆောက်အအုံ ဆရာ ဝိသုကမ္မကို ခေါ်ခဲ့သည်။ သုတသောမင်းကို လိုက်သော လူအုပ်ကြီးအတွက် နေရာ လိုအပ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဝိသုကမ္မသည် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းတွင် ရှည်လျား ယူဇန် သုံးဆယ်၊ ကျယ်ဝန်း ယူဇန် ငါးခုရှိသော ရဟန်းကျောင်းကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ရဟန်းဘဝအတွက် လိုအပ်သမျှ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြီး ထိုနေရာသို့ တည့်တည့် လမ်းကြောင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ထိုလမ်းကြောင်းဖြင့် ဝင်ရောက်ပြီး ပထမဆုံး ရဟန်းဝတ်ခဲ့ကာ၊ အခြားသူများကိုလည်း ရဟန်းဝတ်ပေးခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးတွင် ကာမဆန္ဒ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော အတွေးတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာပါက ဤကြီးမြတ်သူသည် လေထဲမှ သူ့ထံ ကူးလာပြီး၊ လေထဲတွင် ခွေထိုင်ကာ ကဗျာဖြင့် သတိပေးခဲ့သည်။ သူ စုဆောင်းခဲ့သော အုပ်စုသည် ဗြဟ္မာ့ပြည်ကို ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဘဝကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ မင်း၏ မိဘများသည် မဟာ ဘုရင်၏ နန်းတော်ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ စန္ဒာသည် ရာဟုလ၏ မိခင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးသားသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ငယ်သားသည် ရာဟုလ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကလေးထိန်းမှာ ခုဇ္ဇုတ္တရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကုန်သည် ကုလဝဒ္ဓနမှာ ကဿပ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စစ်မှူးကြီးမှာ မောဂ္ဂလာန ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညီ သောမဒတ် မင်းသားမှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သုတသောမ မင်းမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ဋ္ဌကထာသည် ဤရှည်လျားသော ဇာတ်ကို စွန့်လွှတ်မှု အပြည့်အဝ၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုသည်။ ဆံဖြူသည် သေးငယ်သော သင်္ကေတသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မင်းသည် ၎င်းကို လျစ်လျူမရှုနိုင်သော စာတစ်စောင်အဖြစ် ဖတ်ရှုသည်။ ချစ်ခင်ရသူ အားလုံးက သူ့ကို တောင်းပန်ကြပြီး၊ တောင်းပန်မှုတိုင်းကို ကြင်နာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူ ၎င်းတို့ထံမှ ပြေးမထွက်ပေ။ နိုင်ငံကို အပ်နှံပြီး တရားကို သွန်သင်ပြီးမှ ထွက်ခွာသည်။ ဤဇာတ်သည် ထွက်ခွာလိုသော ဆန္ဒကို မိသားစု၏ မေတ္တာကို ငြင်းပယ်ခြင်းအဖြစ် ဆက်ဆံခြင်း မပြုပေ။ ကောင်းစွာ နားထောင်နိုင်သူများသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကဲ့သို့ လိုက်ပါနိုင်ပြီး၊ တူညီသော တောအုပ်တွင် ငြိမ်သက်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ဒါယကာတစ်ဦးသည် ဆံဖြူကို ကျန်ရှိသော နေ့ရက်များကို အသုံးချရန် သတိပေးချက်အဖြစ် ဖတ်နိုင်သည်။