စူဠဗောဓိဇာတ် - ရသေ့နှင့် လုယူခံရသော ဇနီး

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်အဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ဇာတ်အမှတ် ၄၄၃ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် ရဟန်းဝင်ခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းသည် အမျက်ထွက်ရန် အလွယ်တကူ ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ဆိုးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က ရဟန်းကို ခေါ်ယူ၍ ဘုရားရှင်၏ နောက်လိုက်တပည့်တော်များပင် မဟုတ်သော ရှေးပညာရှိ လူတို့သည် အမျက်ဒေါသကို အောင်နိုင်ခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးဘဝဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ချမ်းသာသော ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ပြီး ဗောဓိကုမာရ ဟု အမည်ပေးခံရသည်။ သူသည် ပညာသင်ယူခဲ့ပြီး မိဘတို့က သင့်တော်သော မျိုးနွယ်မှ အပျိုတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက လက်ထပ်လိုခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ အဋ္ဌကထာက သူတို့သည် အလွန်သန့်ရှင်းသဖြင့် အိပ်ရာတစ်ခုတည်းတွင် တစ်ခါမျှ မအိပ်ခဲ့ကြဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် အိမ်ကို အတူတကွ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးက သန့်ရှင်းသော ဘဝကို တမ်းတခဲ့ကြသည်။

မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ နှစ်ဦးသည် အမွေဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်ပြီး အတူတကွ ရသေ့ရဟန်းပြုခဲ့ကြသည်။ ဟိမဝန္တာတောင်တွင် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် တောသီးတောပင်များကို မှီဝဲ၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဆားနှင့် ဟင်းခတ်ဆေးဝါးများ ရှာဖွေရန် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းလာကြပြီး အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိကာ မင်းတော်ဥယျာဉ်တွင် တည်းခိုကြသည်။

ဗာရာဏသီမင်းသည် ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာပြီး ရသေ့မကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူ၏ အလှအပကြောင့် စိတ်ဝင်စားပြီး ချစ်ခင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ တပ်မက်စိတ်ဖြင့် တုန်ယင်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ဘုရားလောင်းအား ဤအမျိုးသမီးသည် သင်နှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်သနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက ဤအမျိုးသမီးသည် တစ်ချိန်က မိမိ၏ ဇနီးဖြစ်ဖူးကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးက ရသေ့မကို မည်သူမဆို ဖမ်းဆီး၍ ယူသွားလျှင် ရသေ့သည် ဘာလုပ်မည်နည်းဟု ဂါထာဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည်လည်း ဂါထာဖြင့် အမျက်ဒေါသ ပေါ်ပေါက်လာလျှင် မိုးရေက မြေမှုန့်ကို ငြိမ်းစေသကဲ့သို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက နှိမ်နင်းရမည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

မင်းကြီးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ရသေ့မက ငိုကြွေးအော်ဟစ်ပေမယ့်လည်း သူ့ကို နန်းတော်သို့ ယူဆောင်စေခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုသော်လည်း ရသေ့မက ထိုဂုဏ်ပြုမှုများကို လက်မခံခဲ့ပါ။ ထို့အစား တောင်ပေါ်ဘဝ၏ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံမှုကိုသာ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဘုရားလောင်းသည် ဥယျာဉ်တွင် ထိုင်ရင်း မိမိ၏ သင်္ကန်းကို ပြုပြင်နေခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက ဝန်ခံသည့်အတိုင်း သူ့စိတ်တွင် အမျက်ဒေါသ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ငယ်စဉ်အချိန်တွင်ပင် မေတ္တာတရားကို နှိုးဆော်ခြင်းဖြင့် ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

မင်းကြီး ပြန်လာပြီး သူ့ကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရသည်။ မင်းကြီးက သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုသည် အတွင်းပိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ထားသော အမျက်ဒေါသ ဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားလောင်းက အမှန်တကယ် အမျက်ဒေါသ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး ငြိမ်းသတ်လိုက်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။

မင်းကြီးက ရသေ့သည် ငြိမ်းသတ်လိုက်သော အရာ အတိအကျကား အဘယ်နည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဘုရားလောင်းက အမျက်ဒေါသနှင့် ၎င်း၏ အန္တရာယ်ကို ဖော်ပြသော ဂါထာအစဉ်အတိုင်းဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။

အမျက်ဒေါသသည် စိတ်ကို မျက်စိကန်းစေသည်ဟု သူက ဆိုသည်။ ထိုသူသည် အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ခြင်း ကင်းမဲ့သွားသည်။ ထိုအမျက်ဒေါသသည် ရန်သူများကိုသာ ဝမ်းသာစေသည်။ အဋ္ဌကထာက ၎င်းကို ထင်းဖြင့် ကျွေးမွေးသော မီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ မိုက်မဲသူများ၏ စိတ်တွင် ၎င်းသည် သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းပြီးမှသာ ငြိမ်းသည်အထိ ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေမည်ဟု သူ ဆိုသည်။ ပညာရှိများက ၎င်းကို စောစီးစွာ ငြိမ်းသတ်ကြသည်။ လဆန်း၌ တိုးပွားလာသော လနှင့်တူစွာ အမျက်ဒေါသကို ငြိမ်းသတ်သူသည် ဂုဏ်ကျက်သရေတွင် တိုးတက်လာသည်ဟု ဆိုသည်။

မင်းကြီးသည် နာယူပြီး ကျေနပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ရသေ့မကို ဥယျာဉ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး စုံတွဲအား မိမိ၏ အကာအကွယ်ကို ကတိပြုခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူမ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်သွား၍ အဘိညာဉ်နှင့် သမာပတ်တို့ကို ရရှိခဲ့ပြီး ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် သစ္စာတို့ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ အမျက်ဒေါသကို မထိန်းနိုင်သော ရဟန်းသည် တတိယမဂ်၏ ဖိုလ်ဖြစ်သော အနာဂါမ်ဖိုလ်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရာဟုလာ၏ မယ်တော်သည် ရသေ့မ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အာနန္ဒာသည် မင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား ထိုရသေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်အမှတ် ၄၄၃ သည် အမျက်ဒေါသကို အကြောင်းအရာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ထိုက်သည်ဟု ထင်ရသော အခါ ပေါ်လာပုံအတိုင်း ဖော်ပြသည်။ မယားကို အတင်းအဓမ္မ ယူဆောင်သွားပြီး ခင်ပွန်းသည် ထိုင်၍ ချုပ်နေသည်။ ဤဇာတ်က ဘုရားလောင်းသည် ဘာမျှ မခံစားရဟု မဆိုပါ။ အမျက်ဒေါသ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဇေတဝန်ရှိ ရဟန်းအတွက်လည်း၊ ဖတ်ရှုသူ အားလုံးအတွက်လည်း ထိုသင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်။ ပညာရှိသည် အမျက်ဒေါသ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်သူ မဟုတ်ပါ။ ပညာရှိသည် အမျက်ဒေါသ စတင်ပေါ်လာသည်ကို စောစီးစွာ သိရှိပြီး ကြီးထွားလာခြင်းမရှိမီ မေတ္တာဖြင့် တွေ့ဆုံ ငြိမ်းသတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။