ဒသဗြာဟ္မဏဇာတ် - ပုဏ္ဏားဆယ်မျိုး

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော အလှူအကြောင်းကို ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ကောသလနိုင်ငံ မင်းကြီးသည် မဟာအလှူပြုစဉ် ဘုရားရှင်ကို ခေါင်းဆောင်ထားသော ရဟန်းငါးရာကို စမ်းသပ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် အသန့်ရှင်းဆုံးသူများအား လှူဒါန်းခဲ့၏။ ဤအကြောင်းရင်းကို ဇာတ်တော်စုထဲရှိ ယခင်ဘဝဇာတ်တစ်ပုဒ်က ရှင်းပြသည်။

နောက်ပိုင်း ရဟန်းတို့သည် တရားစင်တော်တွင် ထိုင်ကာ မင်းကြီး၏ ကောင်းမြတ်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးကြ၏။ နှိုင်းယှဉ်၍ မရသော အလှူကို ပေးလှူခြင်းဖြင့် ကြီးမားသော ကုသိုလ်ရှိသည့် အခြေအနေတွင် ပေးလှူခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။

ဘုရားရှင် ကြွရောက်လာ၍ ဘာကို ဆွေးနွေးနေကြသနည်း ဟု မေးတော်မူရာ၊ ရဟန်းတို့က ပြောပြကြ၏။ ဘုရားရှင်က ဤကဲ့သို့သော ဆရာတော်၏ တပည့်ဖြစ်သောကြောင့် ကောသလမင်းသည် ခွဲခြားဉာဏ်ဖြင့် ပေးလှူခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဗုဒ္ဓဘုရား မပေါ်ထွန်းမီက ပညာရှိ ရှေးဟောင်းတို့သည်လည်း ခွဲခြားဉာဏ်ဖြင့် ပေးလှူခဲ့ကြသည်။ ထိုစကားဖြင့် ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ကာလဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ဤဇာတ်သည် ပါဠိတော်ရှိ ဇာတက စုစည်းမှုတွင် အမှတ် ၄၉၅ ဖြစ်သည်။

ကုရုနိုင်ငံ၊ ဣန္ဒပတ္တမြို့တွင် ယုဓိဋ္ဌိလ မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်သော ကောရဗျမင်းက စိုးစံတော်မူ၏။ လောကီနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အကြံပေးအမတ်မှာ ဗောဓိသတ္တဖြစ်သော ဝိဓုရ ဖြစ်၏။ မင်းကြီး၏ ကြီးမားသော အလှူသည် အိန္ဒိယတစ်ပြည်လုံးကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် မင်းကြီး၏ အလှူကို လက်ခံ၍ ခံစားသုံးဆောင်ခဲ့သူများထဲတွင် ပဉ္စသီလကိုတောင် စောင့်ထိန်းသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့အားလုံး ဆိုးညစ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး မင်းကြီး၏ အလှူက ၎င်းအား စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးခဲ့ပေ။

မင်းကြီးက ခွဲခြားဉာဏ်ဖြင့် ပေးလှူခြင်း၏ အကျိုးသည် ကြီးမားကြောင်း ဆင်ခြင်တော်မူ၏။ သီလရှိသူတို့အား လှူလိုသဖြင့် ပညာရှိ ဝိဓုရနှင့် တိုင်ပင်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ ဝိဓုရ ဝင်ရောက် ဝန်ဆောင်သောအခါ မင်းကြီးက ထိုင်ရန် ပြောပြီး မေးခွန်းကို မေးတော်မူ၏။

မင်းကြီးက ဝိဓုရအား ကောင်းမြတ်ပြီး ပညာရှိသော ပုဏ္ဏားများကို ရှာဖွေရန် မေးတော်မူ၏။ ၎င်းတို့သည် ကာမဂုဏ်၏ ဆိုးညစ်သော အမှုများမှ လွတ်မြောက်ရမည်၊ မင်း၏ အစာကို စားသုံးထိုက်သူများ ဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုတော်မူ၏။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းအား လှူဒါန်း၍ ကောင်းမြတ်သော အသီးအနှံကို ရိတ်သိမ်းနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဝိဓုရက ထိုကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသူများ ရှားပါးကြောင်း ဖြေကြား၏။ ပုဏ္ဏားတို့တွင် ဆယ်မျိုး ရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ခွဲခြား ဖော်ပြမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အမျိုးအစားတစ်ခုစီ ပြီးဆုံးတိုင်း ဝိဓုရက မင်းကြီး ထိုသို့သော ပုဏ္ဏားများကို ရှာမည်လားဟု မေးမြန်းရာ၊ မင်းကြီးက ၎င်းတို့သည် ထိုအမည်ကို ထိုက်သင့်ခွင့်မရှိဘဲ ပုဏ္ဏားဘွဲ့ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြပြီဟု ပြန်ဖြေ၏။

ပထမအမျိုးအစားသည် အမြစ်များပြည့်သော အိတ်များကို ကျောပိုးထားကြ၍ ဆေးဖက်ဝင်သော ဆေးဥသဓာများ ရှာဖွေ၊ ရေချိုး၍ ဂါထာရွတ်ဆိုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ဆရာဝန်နှင့် တူသည်။ ဒုတိယအမျိုးအစားသည် ခေါင်းလောင်းတီး၍ မင်းကြီး၏ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကြ၊ ရထား မောင်းကြ၊ သတင်းစကား သယ်ဆောင်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် အစေခံများနှင့် တူသည်။

တတိယအမျိုးအစားသည် ရေအိုးနှင့် ကွေးနေသော လှံတံကိုင်ကာ မြို့နှင့် ရွာများတွင် မင်းကြီးကို တွေ့ရန် ပြေးလွှားကြ၍ လှူဒါန်းမှု မရရှိမချင်း မသွားကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အခွန်ကောက်သူများနှင့် တူသည်။ စတုတ္ထအမျိုးအစားသည် ရှည်လျားသော လက်သည်း၊ မွေးညှင်းထူသော ကိုယ်အင်္ဂါ၊ ညစ်ပတ်သော သွားနှင့် ဆံထုံး ရှိကြ၍ ဖုန်ဖြင့် ဖုံးအုပ်သော ဆင်းရဲသားများကဲ့သို့ လှည့်လည်ကြ၏။ ဝိဓုရက ၎င်းတို့ကို သစ်ခုတ်သမားများဟု ခေါ်ခဲ့သည်။

ပဉ္စမအမျိုးအစားသည် အသီးများ၊ သစ်သားပြားများ၊ သွားတိုက်ဝါးများ၊ ကြံတောင်းများ၊ ပျားရည်နှင့် လိမ်းဆေးများကို ကုန်သွယ်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ကုန်သည်များနှင့် တူသည်။ ဆဋ္ဌမအမျိုးအစားသည် ကုန်သွယ်ရေးနှင့် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို လိုက်နာကြ၊ ဆိတ်အုပ် ထိန်းသိမ်းကြ၊ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုတွင် ပေးယူကြ၍ ရွှေအတွက် မိမိသမီးများကိုပင် ရောင်းချကြ၏။ ဝိဓုရက ၎င်းတို့ကို ဝေဿနှင့် အမ္ဗဋ္ဌ အတန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။

သတ္တမအမျိုးအစားသည် ကံကြမ္မာဟော၍ သို့မဟုတ် ငွေခံယူ၍ တိရစ္ဆာန်များကို အထီးဖြတ်ကြ၊ အမှတ်အသားပြုကြသော ပုရောဟိတ်များ ဖြစ်ကြ၍ ၎င်းတို့၏ရွာများတွင် တိရစ္ဆာန်အများအပြား သတ်ဖြတ်ခံရ၏။ ၎င်းတို့သည် သားသတ်သမားများနှင့် တူသည်။ အဋ္ဌမအမျိုးအစားသည် ဓား၊ ဒိုင်းနှင့် ပုဆိန်တို့ကို ဆောင်ထားကာ ကုန်သည်အုပ်စု ရှေ့မှ ဦးဆောင်ရန် အဆင်သင့် ရှိကြ၏။ ၎င်းတို့သည် နွားကျောင်းသားများ သို့မဟုတ် ရဲရင့်သော ဓားပြများနှင့် တူသည်။

နဝမအမျိုးအစားသည် တောအတွင်း တဲများ ဆောက်ကာ ထောင်ချောက် ဖြန့်ကြ၍ ငါး၊ လိပ်၊ ယုန်နှင့် တောကြောင်များကို ဖမ်းကြ၏။ ၎င်းတို့သည် မုဆိုးများ ဖြစ်ကြ၏။ ဒသမအမျိုးအစားသည် ရွှေကို ချစ်မြတ်နှစ်သက်သဖြင့် သောမယဇ်ပွဲအတွင်း မင်းကြီး အပေါ်ထပ်တွင် ရေချိုးနေစဉ် မင်းကြီး၏ အိပ်ရာအောက်တွင် ပုန်းလျှိုး လှဲနေကြ၏။ ဝိဓုရက ၎င်းတို့ကို နာပိတ် (ဆံပင်ညှပ်သမား) များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ အမျိုးအစားတစ်ခုစီ ဖော်ပြပြီးတိုင်း မင်းကြီးက ၎င်းတို့သည် မိမိရှာနေသော ပုဏ္ဏားများ မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။

ထို့နောက် ဝိဓုရက စစ်မှန်သော ပုဏ္ဏားများကို ဂါထာနှစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖော်ပြ၏။ ၎င်းတို့သည် ပညာရှိ၍ ကောင်းမြတ်ကြသည်၊ ကာမဂုဏ်၏ ဆိုးညစ်သော အမှုများမှ လွတ်မြောက်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆန်ထမင်း တစ်နပ်သာ စားကြ၍ အရက်ကို ဘယ်တော့မှ မထိကြပေ၊ မင်းကြီး ပူဇော်သော အစားအစာကို စားသုံးထိုက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

မင်းကြီးက ဤပုဏ္ဏားများ အဘယ်မှာ နေကြသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။ ဝိဓုရက ၎င်းတို့သည် ဝေးလံသော ဟိမဝန္တာ၏ နန္ဒတောင်ဂူတစ်ခုတွင် နေကြကြောင်း ပြန်ဖြေ၏။ မင်းကြီးက မိမိ၏ တန်ခိုးဖြင့် ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုကာ နှောင့်နှေးစရာ မလိုကြောင်း ဝမ်းသာစွာ မိန့်ကြား၏။

ဝိဓုရက သဘောတူ၍ မင်းကြီးအား မြို့တစ်ခုလုံးတွင် စည်ရိုက်၍ ကြေညာစေရန် တောင်းဆိုသည်။ မြို့ကို ဂုဏ်ထူးစွာ တန်ဆာဆင်ရမည်၊ မြို့သားအားလုံး အလှူပေးကြရမည်၊ ဥပုသ်သီလ ဆောက်တည်ကြရမည်၊ သီလကို ကတိပြုကြရမည်ဟု ဆိုသည်။ မင်းကြီးနှင့် နန်းတော်သားများလည်း ဥပုသ်သီလ ဆောက်တည်ရမည်။

ဝိဓုရကိုယ်တိုင် နံနက်စောစော ထမင်းစားပြီး ဥပုသ်သီလ ဆောက်တည်၏။ ညနေတွင် ဖွေပန်းရောင် ပန်းတောင်းတစ်ခုကို ယူဆောင်စေ၍ မင်းကြီးနှင့်အတူ လုံးလုံးလျားလျား ဦးချ ရှိခိုးကြ၏။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၏ ဂုဏ်တော်များကို အမှတ်ရ၍ ဖိတ်ကြားစကားကို ပြောဆိုသည်။ မြောက်ဘက် ဟိမဝန္တာ၊ နန္ဒတောင်ဂူတွင် နေထိုင်သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ငါးရာတို့သည် မနက်ဖြန် ၎င်းတို့ထံမှ ဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးကြပါစေဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် လေထဲသို့ ပန်းရှစ်ဆုပ်ကို ပစ်လွှတ်သည်။

ပန်းများသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ငါးရာ နေထိုင်ရာ နေရာသို့ ကျရောက်သွား၏။ ၎င်းတို့သည် ဆင်ခြင်၍ နားလည်ကာ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံကြ၏။ ၎င်းတို့က ပညာရှိ ဝိဓုရသည် သာမညမဟုတ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗုဒ္ဓဘုရား၏ အစေ့ ရှိနေကြောင်း၊ ဤကပ်တွင်ပင် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆိုကြ၏။ ပန်းများ ပြန်မလာသောကြောင့် ၎င်းတို့ လာမည်ကို ဝိဓုရ သိခဲ့သည်။

နောက်နေ့တွင် မင်းကြီးက ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ကာ မြင့်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင် တန်ဖိုးကြီးသော ထိုင်ခုံများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ အနောတတ်ကန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်ချက်များအတွက် အချိန် စောင့်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လေကြောင်းဖြင့် သွား၍ နန်းတော်ဝင်းတွင် ဆင်းသက်လာကြ၏။ မင်းကြီးနှင့် ဗောဓိသတ္တဖြစ်သူတို့က ၎င်းတို့၏ ဆွမ်းခွက်များကို ကြည်ညိုစွာ လက်ခံ၍ ဝရန်တာသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုင်စေကြ၏။ ၎င်းတို့အား ဒါနရေ ပေး၍ အစာမာ၊ အစာပျော့ ဆွမ်းများကို ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ဆက်ကပ်ကြ၏။

ဆွမ်းစားပြီးနောက် မင်းကြီးက နောက်နေ့အတွက် ဖိတ်ကြားပြီး ထိုသို့ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်သည်။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ၎င်းတို့အား ပရိက္ခရာ အားလုံးကို ပေးလှူသည်။ ၎င်းတို့က ကျေးဇူးတင်ကာ လေကြောင်းဖြင့် အတူတူ ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။ ပရိက္ခရာများလည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွား၏။

ဘုရားရှင်က ဤတရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်တော်မူရာ ဘုရားရှင်၏ တပည့်ဖြစ်သော ကောသလမင်းသည် အနှိုင်းမဲ့ အလှူကို လှူဒါန်းခြင်းသည် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ကြောင်း၊ ဗုဒ္ဓဘုရား မရှိသေးသော အခါ ရှေးပညာရှိတို့ကလည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့ကြကြောင်း မိန့်ကြား၏။ ထို့နောက် ဇာတ်၏ ဖြစ်ပေါ်ပုံကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအချိန်က မင်းကြီးမှာ အာနန္ဒ ဖြစ်ပြီး ပညာရှိ ဝိဓုရမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။

မင်းကြီး၏ ပြဿနာသည် ရက်ရောမှု မရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပမာဏ ကြီးကြီး ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုပမာဏသည် အလှူက ရည်ညွှန်းသော ဂုဏ်တော်များအတိုင်း မနေထိုင်သူတို့ထံ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိဓုရ၏ စာရင်းသည် ခွဲခြားဉာဏ်ဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။ ပုဏ္ဏား ဟူသော အမည်ကို အပြုအမူဖြင့်သာ ရရှိရမည်ဟု ဝိဓုရက ဆိုသည်၊ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုက တစ်ဦးကို သန့်ရှင်းစေခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်တွင် ရက်ရောမှုသည် ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြခံရ၏။ မြို့တော်သည် မိမိကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်၊ မြို့သားတို့က ကတိယူ၊ မင်းကြီးက ထိုက်တန်သူကို လှူဒါန်းသည်။ ဖိတ်ကြားချက်သည် တမန်များဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပန်းနှင့် ရိုသေမှုဖြင့် ပို့ခဲ့သည်။ ကိုးကွယ်သူအတွက် ဤအချက်က အလှူသည် ပေးသူနှင့် လက်ခံသူ နှစ်ဦးစလုံး ထိုက်တန်မှသာ ပြည့်စုံကြောင်း ညွှန်ပြသည်။