ဓူမကာရီဇာတ်

ကောသလပြည်၏ ပသေနဒိမင်းကြီးသည် နန်းတော်သို့ အသစ်ရောက်လာသူများကို ဦးစားပေးလေ့ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အား လက်ဆောင်များနှင့် အာရုံစိုက်မှုများ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိ စစ်သည်ဟောင်းများမှာ မေ့လျော့ခံရသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။ နယ်စပ်ပုန်ကန်မှုကြောင့် တပ်ဖွဲ့များ လိုအပ်လာသောအခါ ဟောင်းသစ် နှစ်ဖွဲ့စလုံးက အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်မတိုက်ခဲ့ကြ။ ဟောင်းသစ်တစ်ဖက်စီက အခြားဖက်က တိုက်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဟု ယူဆကြသဖြင့် မင်းကြီးသည် မမျှော်လင့်ခဲ့သော ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံရလေ၏။ စိတ်ပူပန်သော ပသေနဒိသည် ဘုရားရှင်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ၊ ဤအမှားနှင့် အတူတူ ကျရှုံးခဲ့သော အခြားမင်းရှိခဲ့ဖူးသလားဟု မေးမြန်းလေ၏။

ဘုရားရှင်က အလွန်ရှေးကာလ ဘဝတစ်ခု၏ ဇာတ်လမ်းဖြင့် ဖြေကြားတော်မူ၏။ ဣန္ဒပတ္တမြို့တွင် စိုးစံသော ကုရုမင်းကြီး ဓနဉ္စယသည် ပသေနဒိနှင့် တိကျစွာ တူညီသော အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းသည် ချီးမွမ်းပြောဆိုသော နန်းသစ်ဝင်များအား လက်ဆောင်၊ ဘွဲ့ဂုဏ်နှင့် မြေယာတို့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး၊ ရှေးအန္တရာယ်တိုင်းမှ ၎င်း၏ ပလ္လင်ကို ကာကွယ်ခဲ့သော သစ္စာရှိ၊ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိ အမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ၎င်း၏ နယ်စပ်ပြည်နယ်များတွင် ပုန်ကန်မှု ထကြွလာသောအခါ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ မေ့လျော့ခံရမှုကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေသော ဟောင်းစစ်သည်များသည် စိတ်ဝိညာဉ်မပါဘဲ ချီတက်ခဲ့ကြ၍၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မင်းကြီး၏ နန်းသစ်ဝင် ချီးမွမ်းသူများက ဘုရင်၏ဂုဏ်အသရေအတွက် မိမိတို့ သွေးကို စွန့်နိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။

နောင်တွင် ပသေနဒိကြုံရမည့် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ ဓနဉ္စယသည် ပညာရှိ အမတ်ကြီး ဘုရားအလောင်း ဝိဓူရပဏ္ဍိတထံ လှည့်ပတ်ကာ၊ သူ့မတိုင်မီ အခြားမင်းတစ်ပါးမျှ ဤမျက်မမြင်ခြင်းတွင် ကျရောက်ခဲ့ဖူးသလားဟု မေးလေ၏။ ဝိဓူရပဏ္ဍိတသည် တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ၊ နှစ်ပါးလုံးထက် အလွန်ရှေးကာလက အလားတူ အမှားကို အရွယ်ငယ်ငယ်ဖြင့် ကျူးလွန်ခဲ့သော ဆိတ်ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြ‌တော်မူ၏။

ထိုရှေးဇာတ်လမ်းတွင် ဓူမကာရီဟု အမည်ရသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် တောင်ခြေအနီးတွင် ဆိတ်အုပ်ကြီးကို ထိန်းကျောင်းလျက်၊ ညတိုင်း မီးခိုးတိုက်ကာ ကိုက်တတ်သော ပိုးမွှားများနှင့် အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးသဖြင့် သူ၏ဆိတ်အုပ်သည် သူ့ထိန်းသိမ်းမှုအောက်တွင် ကြီးပွားလျက်ရှိ၏။ တစ်နှစ်သော ဆောင်းဦးတွင် ထူးခြားလှပသော ရွှေသမင်အုပ်သည် မြင့်မားသော အထွတ်များမှ သူ၏ မြက်ခင်းသို့ ဆင်းလာ၏။ ထိုသမင်များသည် သူ၏ မီးခိုးက ဆီးကာထားပြီးသား ပိုးမွှားများကိုပင် ရှောင်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အလှကို မျက်စိလည်သွားသဖြင့် ဓူမကာရီသည် မိမိ၏ဆိတ်များ မှီခိုနေရသော ချိုမြိန်သောမြက်၊ သန့်စင်သောရေနှင့် နွေးထွေးသော အိမ်ခိုနေရာတို့ကို ဤနယ်သစ်သားများအား ပေးလှူရန် စတင်ခဲ့သည်။ သစ္စာရှိသော ဆိတ်အုပ်ကို မိမိ ရှင်းလင်းရန် မပူပန်တော့သော အေးစိမ့်ရွံ့ဗွက်ထဲတွင် တုန်ရီနေစေခဲ့သည်။

ဂရုမစိုက်ခံရ၍ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု မရှိသော ဆိတ်များသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖျားနာကာ သေဆုံးခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ကျားသစ်များ၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံရ၍လည်းကောင်း၊ ဓူမကာရီ တစ်ချိန်က ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးသော ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့်လည်းကောင်း သေဆုံးကြ၏။ ဆောင်းနက်လာသောအခါ၊ မိမိတို့မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့သော မြက်ဖြင့် အဆီလှိုင်နေသော ရွှေသမင်များသည် နောက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ၊ အမြဲတစေ သက်ဆိုင်ခဲ့သော ဟိမဝန္တာ ကျောက်ဖျာများထဲသို့ ခုန်ကျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ဓူမကာရီသည် ထွက်ကြည့်သောအခါ ဧည့်သည်များ ပျောက်သွားပြီး မိမိ၏ဆိတ်အုပ် ဆီးနှင်းထဲတွင် သေနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ တစ်ရာသီတည်းတွင် နှစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် သူ့ကို ပြိုလဲစေ၍၊ သူသည် နာမကျန်းဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့လေသည်။

ဝိဓူရပဏ္ဍိတသည် ဓနဉ္စယမင်းကြီးအား ဆိုသည်မှာ၊ ရှည်ကြာသော သစ္စာဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည့် စစ်သည်များကို လျစ်လျူရှု၍ ချီးမွမ်းသော နန်းသစ်ဝင်များကို ကျေနပ်အောင် ပြုသော မင်းသည် ဓူမကာရီ၏ လမ်းကိုသာ လိုက်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ငြိမ်းချမ်းသောကာလတွင် ချီးမွမ်းသူများသည် ဆိတ်အတွက် ရှိသော မြက်ကို သမင်များ စားသုံးသကဲ့သို့ ဘဏ္ဍာတော်ကို စားသုံးကြ၏။ အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ရောက်သောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် တောင်ကုန်းများသို့ ပြေးကြသော သမင်များကဲ့သို့ ကွဲပြားသွားကြ၍၊ ဓူမကာရီ၏ ဗလာ ဆိတ်ခြံများကဲ့သို့ ပလ္လင်ကို ကာကွယ်မှုမရှိ ထားခဲ့ကြ၏။ ဓနဉ္စယသည် နောင်တဖြင့် ထိခိုက်ကာ ပေါ့ပျက်သော နန်းသစ်ဝင်များကို ထုတ်ပယ်၍၊ ဟောင်းစစ်သည်များအား ဂုဏ်အသရေနှင့် ပင်စင်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် မတိမ်းမစောင်း တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့လေသည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို ပသေနဒိအတွက် ထိုဇာတ်လမ်းထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အမည်ပေး၍ နိဂုံးချတော်မူ၏။ အာနန္ဒာသည် ကုရုမင်းကြီး ဓနဉ္စယ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ပသေနဒိကိုယ်တိုင်သည် ဆိတ်ကျောင်းသား ဓူမကာရီ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ဤနောက်ဘဝတွင် တစ်ချိန်က ဆိတ်ကျောင်းသား တစ်ဦးအား ဆိတ်အုပ်တစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးစေခဲ့သော အမှားကို ပြန်လည် ကျူးလွန်နေကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်သည် ဝိဓူရပဏ္ဍိတ ဖြစ်ခဲ့သော အမတ်ဖြစ်၍၊ မင်းကြီး၏ မျက်မမြင်ခြင်းကို အပြစ်တင်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားသူ၏ ဆုံးရှုံးမှုဖြင့် မင်းကြီးကိုယ်တိုင်က မိမိ၏ အမှားကို အရင်မြင်နိုင်စေရန် ပြတ်သားလုံလောက်သော ဇာတ်လမ်းဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ပါဠိပိဋက၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၁၃ တွင် ဤဇာတ်လမ်းကို ဤနည်းအတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

တရားသည် ပသေနဒိထံ အလွှာသုံးထပ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာ၏ — ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း၊ ဓနဉ္စယ၏ တူညီသော ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို သမိုင်းအဖြစ် ပြောပြခြင်း၊ ထိုသမိုင်းအတွင်းရှိ ဓူမကာရီ၏ ဆိတ်နှင့် သမင်များကို ပုံပြင်အဖြစ် ပြောပြခြင်း တို့ ဖြစ်သည်။ အလွှာတစ်ခုစီသည် တူညီသော အမှားတစ်ခုတည်းကို နားထောင်သူနှင့် ကွာဝေးမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြန်လည် ထပ်ဆင့်ဖော်ပြ၏။ မင်းကြီး၏ မကြာသေးမီက ကိုယ်ပိုင် အရှက်ရခြင်းမှ စတင်၍၊ အခြားမင်းတစ်ပါး၏ ပို၍ အဟောင်းဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ပိုနာကျင်မှုနည်းသော ရှုံးနိမ့်မှုသို့၊ နောက်ဆုံး ပလ္လင်သို့မဟုတ် တပ်မတော်နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အရှက်ရမှု ဒဏ်ရာမရှိသော ဆိတ်ကျောင်းသား၏ ဆုံးရှုံးမှုသို့ တိုးတက်သွား၏။ သင်ခန်းစာသည် ပသေနဒိထံ အသေးငယ်ဆုံး၊ ခြိမ်းခြောက်မှုအနည်းဆုံး ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ရောက်ရှိသောအခါ၊ သူသည် ကြီးမားသော မှန်ထဲတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုပြီးသားဖြစ်၍၊ ပုံပြင်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲစရာ မလိုဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းအတွင်း မိမိ၏ ရွေးချယ်မှုများကို မြင်နိုင်တော့သည်။