ဂဏ္ဍတိန္ဒုဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဗုဒ္ဓဘုရားသည် ကောသလနိုင်ငံ မင်းကြီးအား တရားဝင် အုပ်ချုပ်မှုက အမှန်တကယ် ဘာတောင်းဆိုသနည်းဟု ဟောကြားတော်မူ၏။ မင်းကြီးကိုယ်တိုင် ဂရုမစိုက်စွာ အုပ်ချုပ်လျှင် ဝန်ထမ်းများသည် သူ၏ နမူနာကို အောက်ခြေအထိ လိုက်နာကြပြီး မင်းကြီး တိုက်ရိုက် မမြင်မီကတည်းက ဒုက္ခသည် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတတ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူ၏။ ထိုအချက်ကို ပေါ်လွင်စေရန် ဘုရားသည် အလွန်ရှေးကာလ ဘဝတစ်ခု၏ ဇာတ်တော်ကို ပြောကြားတော်မူ၏။

ထိုရှေးယခင်ကာလ၌ ပဉ္စာလမင်းသည် ဥတ္တရပဉ္စာလနိုင်ငံ၊ ကမ္ပိလ္လပြည်မှ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဂရုမစိုက်သော ပုံစံဖြင့် အုပ်ချုပ်သဖြင့် သူ၏ အမတ်များသည် သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် ထိုမျှပင် ဂရုမစိုက်ပြီး အကျင့်ပျက်ကြသည်။ အခွန်ကောက်သူများသည် နေ့ခင်း၌ လယ်သမားများ၏ ပစ္စည်းကို ချွတ်ယူကြပြီး ကောက်သူများ ထွက်သွားပြီးနောက် စုစည်းထားသော ဓားပြများက ညအခါ ကျန်သမျှကို လုယူကြသည်။ ရွာသားများသည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်အရာရှိများကိုပင် ရှောင်ရှားရန် နေ့ခင်း၌ လယ်ယာများကို စွန့်ခွာ၍ တောအုပ်တွင် ပုန်းအောင်းကြသော်လည်း နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ ခိုးသူများနှင့် ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။

နိုင်ငံတော်အပြင်ဘက်တွင် ရှေးကျသော၊ ရနံ့သင်းသော တည်ပင်ကြီး (ဂဏ္ဍတိန္ဒု) ရှိ၍ ၎င်းသည် နိုင်ငံ၏ ပြည်သူတို့ထံမှ နှစ်စဉ် ပေါများစွာ ပူဇော်သက္ကာ ရရှိခဲ့သော အစွမ်းထက်သည့် နတ်တစ်ပါး၏ နေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်သည် ဗောဓိသတ္တ ဖြစ်တော်မူ၏။ ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များအောက်တွင် ဒုက္ခ ပျံ့နှံ့နေစဉ်၊ ထိုဒုက္ခကို တားဆီးရမည့် မင်းကြီးမှာ နှောင့်ယှက်မခံရဘဲ အိပ်စက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ပြည်သူတို့ ပေးခဲ့သည့်အရာကို ၎င်းတို့၏ အုပ်စိုးသူကို ဖြောင့်မတ်စေခြင်းဖြင့် ပြန်လည်ဆပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နတ်သည် သန်းခေါင်ယံ၌ ထိုးထွင်းတောက်ပသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဆုံးမချက် ဂါထာ ဆယ့်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ကြိုးပမ်းမှုသည် အမှန်တကယ် လုံခြုံရာသို့ သွားရာလမ်း ဖြစ်ပြီး ပေါ့ဆမှုသည် ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ဦးတည်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်မပေးဘဲ အခွန်ကောက်သော မင်းသည် ၎င်း တားဆီးရန် ပျက်ကွက်သော ခိုးသူများနှင့် မကွာခြားကြောင်းလည်း ဆိုခဲ့သည်။ မင်းကြီး ဤအချက်ကို သံသယရှိလျှင် သူ၏ သရဖူကို ချထားပြီး သာမန် ခရီးသွားတစ်ဦး ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ရုပ်ဖျက်၍ မိမိ၏ ပြည်သူတို့ကြားသို့ သွားကာ မည်သူမျှ မင်းကို နားထောင်နေသည်ဟု မထင်သောအခါ သူတို့က သူ့အကြောင်း အမှန်တကယ် ဘာပြောသနည်းကို ကိုယ်တိုင် ကြားနာရမည်ဟု နတ်က ဆိုခဲ့သည်။

ထိုတွေ့ဆုံမှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော ပဉ္စာလမင်းသည် ၎င်း၏ ပုရောဟိတ်ကို နိုးစေပြီး နှစ်ဦးသည် ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းသော သာမန်အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ကာ ကမ္ပိလ္လမှ ခြေလျင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ရွာတစ်ရွာပြီးတစ်ရွာ၌ သူတို့သည် မိမိ၏ မင်းကို ကောင်းစွာ ပြောဆိုရန် အသင့်ရှိသူ တစ်ဦးမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ အဖိုးအိုတစ်ဦးက မိမိကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဥပဒေများ ကျင့်သုံးခြင်း မရှိချိန်တွင် နွားများကို ခိုးယူသွားသော သူခိုးများအတွက် မင်းကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးအိုတစ်ဦးက သူ၏ သားများကို အတင်းအဓမ္မ အလုပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသော အခွန်ကောက်သူများအတွက် ကျိန်ဆဲခဲ့ပြီး ပေါင်မုန့်တစ်စအတွက် ငှက်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေရစေခဲ့သည်။ လယ်သမား၊ နို့ရောင်းသူ၊ ရွာသားကလေး အုပ်စုတစ်စုတို့သည်ပင် မိမိတို့၏ ဒုက္ခကို တူညီသော အရင်းအမြစ်သို့ ပြန်လည် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ လမ်းဘေး၌ ဖားတစ်ကောင်ပင် မင်းအပေါ် မိမိ၏ ငယ်သော အသံဖြင့် ပြစ်တင်ချက် ထည့်ခဲ့သည်ဟု မင်းကြီး ကြားခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

ကြားခဲ့ရသမျှကြောင့် နှိမ့်ချသွားသော ကမ္ပိလ္လသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပဉ္စာလမင်းသည် ၎င်း၏ အမတ်ကောင်စီကို ခေါ်ယူပြီး မိမိ၏ ဂရုမစိုက်မှုက ခွင့်ပြုခဲ့သော ပျက်စီးမှုကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် စတင်ခဲ့သည်။ အကျင့်ပျက်သော အမတ်များကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး မိသားစုများကို ပုန်းရှောင်စေခဲ့သော ညှဉ်းပန်းသည့် အခွန်များကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုမရှိခြင်းက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော ဓားပြများကို နိုင်ငံမှ ရှင်းလင်းရန် စစ်သားများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်လည်း တရားရုံးကို ဖွင့်ထားရန် စတင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် တိုင်ကြားချက်များသည် ၎င်းတို့ ဖြစ်စေသော အရာရှိများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူ့ထံ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘုရားသည် ကောသလမင်းအတွက် တရားဟောကို ထိုတည်ပင်ကြီး၏ နတ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဂရုမစိုက်သော မင်းကို တာဝန်ခံစေခဲ့သူမှာ ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မျိုးဆက်များစွာ ဤသစ်ပင်ကို ရိုသေခဲ့သော ပြည်သူတို့အပေါ် ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သော အကြွေးကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၅၂၀ သည် ဤဇာတ်ကို ဤကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသည်။

နိုင်ငံ၏ ဒုက္ခတွင် ဝင်ရောက်ရန် ရုက္ခစိုးနတ်ကို မည်သည့် ဥပဒေမျှ မဖွဲ့စည်းထားပေ။ သူနှင့် ထိုနိုင်ငံ၏ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တကယ် ဆက်ဆံရေးမှာ နှစ်စဉ် ၎င်း၏ အမြစ်များတွင် ချန်ထားသော ပူဇော်သက္ကာသာ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ ပျက်စီးနေစဉ် သူ၏ သစ်ပင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုပူဇော်သက္ကာကို ဆက်လက် ရယူနိုင်သော်လည်း ထိုမထီငဲ့ညှာမှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တည်ရှိမှု၏ ဥပဒေတစ်ခုမျှ မချိုးဖောက်ရပေ။ ဇာတ်တော်၏ ညင်သာသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကို ရိုးသားစွာ လက်ခံခြင်းသည် တုံ့ပြန်ရသော တာဝန်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်၊ မင်းကြီး၏ ပြည်သူများအပေါ် တရားဝင် တာဝန်မရှိသော သတ္တဝါတစ်ခုအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်ဖြင့်ကြည့်လျှင် နတ်၏ ဂါထာ ဆယ့်တစ်ပုဒ်သည် ကရုဏာ၏ လုပ်ရပ်ထက် နောက်ဆုံး ဆပ်ပေးခဲ့သော အကြွေး ဖြစ်သည်။

နတ်သည် မင်းကြီးအား ပြည်သူတို့ ၎င်းအကြောင်း ဘာထင်သည်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြနိုင်ပြီး ရုပ်ဖျက်ခြင်းနှင့် ခရီးလှည့်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းက ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ ပဉ္စာလကို ရွာသားများ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံဖြင့် ကျိန်ဆဲချက်များကို ကိုယ်တိုင် ကြားနာစေရန် ပို့လွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ အစီရင်ခံစာမှ ဒုတိယလက်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ။ အစီရင်ခံစာကို အလွန်အကျွံဟု ငြင်းပယ်နိုင်ပြီး နားဝင်ဖွယ် ကြားသိချက်အဖြစ် သံသယဝင်နိုင်သော်လည်း၊ အဖိုးအိုတစ်ဦးက မသိသော ဧည့်သည်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို ကျိန်ဆဲခြင်းသည်၊ ထိုဧည့်သည်မှာ မင်းကြီး ဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ၊ ဘယ်တော့မှ အတိုချုပ် ပြစ်တင်ချက်စာရင်းမျှ မသယ်ဆောင်နိုင်သော အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် လိုက်လာသော ပြုပြင်ချက်သည် တည်မြဲခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ မင်းကြီးသည် အမှန်တရားကို ကြားခဲ့ရသည်၊ ပြောပြခံရသည် တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။