ဒုဗ္ဗစဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် တစ်ကြိမ်က ရဟန်းတစ်ပါးကို ဆုံးမတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် သံဃာတော်အတွင်းရှိ ကြီးသူတို့၏ ပညာရှိသော အကြံဉာဏ်ကို လျစ်လျူရှုလေ့ရှိရာ၊ မည်သူပင် ပြောပြောသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိ၏ ခေါင်းမာသော လမ်းကိုသာ လျှောက်လေ့ရှိသည်။ ဤအပြစ်သည် အသစ်မဟုတ်ဘဲ ဝေးလံသော ဘဝမှ ဆက်လာသော အဟောင်းအပြစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်အလို့ငှာ ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ အတိတ်ဘဝမှ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်ကြောင်း၌ တူညီသော ခေါင်းမာသော သဘောသည် အသက်တစ်ခုကို ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ကာသိပြည် ဗာရာဏသီမြို့တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် လှည့်လည်ပြသသော ကခုန်သမားမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ကျွမ်းကျင်၍ သတိကြီးသော တပည့်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာသည်။ ဆရာသည် သူ့အား အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော လှံကခုန်ပညာကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ဤကခုန်ပညာတွင် ပြသသူသည် မြေတွင် ထောင်ရပ်စိုက်ထားသော ချွန်မြသော လှံတန်းကြား၌ ခုန်လွှားလှည့်ပတ်ရပြီး၊ ဓားသွားကို တစ်ကြိမ်မျှ မထိရအောင် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အချိန်ကိုက် ပြုရသည်။ ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးသည် လှံလေးစင်းကြားမှ ကခုန်ပညာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျွမ်းကျင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် ကြည့်ရှုသော လူအုပ်ကို အံ့ဩစေရန် လုံလောက်သော ခက်ခဲသည့် ပညာဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ငါးစင်းမြောက်ကို တစ်ခါမျှ သင်ယူခြင်း၊ လိုအပ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

တစ်နေ့ ပွဲတော်အစည်းအဝေးတစ်ခုတွင် ဆရာသည် ပညာရှိမည်ထက် ပိုသော သေရည်ကို သောက်မိပြီး၊ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်ထက် သေရည်ကြောင့် ပိုလာသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြသရန် လှံများ စီထားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယနေ့ ထိုတန်းသို့ ငါးစင်းမြောက် လှံတစ်စင်းထည့်ပြီး ငါးစင်းလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ကခုန်ပြမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထိုသို့သော အရာကို သူ၏ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်မျှ လေ့ကျင့်ခြင်း၊ ပြသခြင်း မပြုဖူးခဲ့ပေ။

ဗောဓိသတ်သည် ဆရာမမြင်နိုင်သော်လည်း အန္တရာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သဖြင့် ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဆရာ၊ လှံငါးစင်းလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ၊ မစတင်မီ လှံတစ်စင်းကို ဖယ်ရှားပေးပါ ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ရိုသေမှုမဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသော စိုးရိမ်စိတ်သာ ဖြစ်သည်။ ယနေ့အထိ လှံလေးစင်းဖြင့်သာ ကြိုးပမ်းနေသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရသော ဆရာအတွက် သတိကြီးသော တပည့်တစ်ဦးက ပေးသင့်သော သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

ဆရာသည် သေရည်ကြောင့် မျက်နှာနီရဲ၍ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် တပည့်ထံမှ ကန့်သတ်ချက်ကို ပြောခံရခြင်းကို လက်မခံနိုင်ဘဲ၊ သတိပေးချက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပယ်လိုက်သည်။ လှံငါးစင်းနှင့် ထို့ထက်ပင် မိမိသည် တန်းတူ ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုသည်။ တပည့် မမွေးဖွားမီကတည်းက ဆရာ ကခုန်ခဲ့သော ပညာအပေါ် ယုံမှားရန် ကလေးအတွက် မလိုကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ထက် ပိုမိုဆွေးနွေးရန် အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်ပြီး လှံများလည်း အတန်းအလိုက် စိုက်ထူပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကခုန်ပြခြင်း စတင်လာသည်။ အသက်ရှူမရနိုင်သော ခဏအတွင်း ဆရာ၏ ယုံကြည်မှုသည် ဆုချီးမြှင့်ခံရဦးမည်ဟု ထင်ရသည်။ ပထမ လှံကို ခုန်လွှားလှည့်ပတ်၍ ကျော်သွားပြီး၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ လှံများကိုလည်း ကျော်ခဲ့သည်။ ပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းရှိ ပြသပွဲများတွင် ထောင်ကြိမ်ချီ လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း တစ်ခုချင်းစီကို ကျော်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့အတွေ့အကြုံတွင် ဘယ်တော့မျှ မရှိခဲ့ဖူးသော နေရာ၌ ငါးစင်းမြောက် လှံ ရှိနေသည်။ လေးလှည့်သာ လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထိုလှံကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်ရန် ကျန်ရှိသော စွမ်းအား မရှိတော့ပေ။

သူသည် ငါးစင်းမြောက် လှံပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ၎င်းတွင် ထိုးဖောက်ခံရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထောင်ထားသော လှံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံရသည်မှာ ပင်စည်မှ ပြတ်ကျ၍ လွင့်ကျနေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူသည်။ သေစေသော အရာကိုယ်တိုင်က ၎င်းကို ထောင်ထားလျက်ရှိသည်။ ချက်ချင်း မသေဘဲ ညည်းညူ၍ ကြာကြာ နေခဲ့သည်။ တပည့်သည် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သေရည်ခွက်အနည်းငယ်နှင့် ပယ်ချခံခဲ့သော သတိပေးချက်တစ်ခုက ပြုလုပ်ပြီးသွားသည့်အရာကို မည်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုမျှ ပြန်လည်မပြင်နိုင်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

ဗောဓိသတ်သည် သေဆုံးခါနီး ဆရာ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ယနေ့တိုင် ဓလေ့အရ မှတ်သားထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆရာသည် တပည့်၏ စိတ်ရင်းမှ တောင်းဆိုချက်ကို ဆန့်ကျင်၍ အလွန်အကျွံ ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး၊ လှံလေးစင်းကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်ပြီးနောက် ငါးစင်းမြောက်တွင် သေဆုံးခဲ့သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းအား ပညာအားလုံးကို သင်ပေးခဲ့သော ဆရာအတွက် အသုဘ ဂုဏ်ပြုကိစ္စများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရန်သူတစ်ဦးကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်၌ ဆုံးမခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော ကိုယ်တိုင်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော ဆရာအတွက် ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။

ဇေတဝန်တွင် ဇာတ်ကြောင်းကို နိဂုံးချုပ်ရာ၌ ဘုရားရှင်သည် ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ သတိရှိသော တပည့်မှာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကောင်းမြတ်သော အကြံဉာဏ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး လှည့်ပြန်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ငါးစင်းမြောက်တွင် သေဆုံးသော ဆရာမှာမူ ယခု ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ထိုရဟန်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘဝများစွာ၏ လည်ပတ်မှုအတွင်း တူညီသော ခေါင်းမာမှုကို ဤဘဝသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဆုံးမချက်ကို ဆဲရေးခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ပေးခဲ့ပြီး၊ လဲကျသော ကခုန်သမားတွင် မိမိ၏ ပြင်ဆင်မခံသော အကျင့်ကို မြင်ရန် ရဟန်းအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဒုဗ္ဗစဇာတ်သည် ပါဠိတော်၌ အမှတ် ၁၁၆ ဖြစ်ပြီး၊ ဤအပြစ်ကိုသာ အမည်ယူထားသည်။ ဆုံးမရခက်ခြင်း၊ ဂရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြောသော သတိပေးချက်ကို နားမဝင်နိုင်အောင် မိမိ၏ ကြာရှည်ကျွမ်းကျင်မှုကို အလွန်ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် ဆရာကို သေစေသည်မှာ မသတိမဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် အတွေ့အကြုံ မရှိခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူသည် လှံလေးစင်းပုံစံကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှားမရှိ ကခုန်ခဲ့သည်။ သေစေခဲ့သည်မှာ မူးယစ်သော ဂုဏ်ယစ်ခြင်း၏ အခိုက်အတန့်တစ်ခုတွင် ငါးစင်းမြောက် လှံသည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်များအကြောင်း သူယူဆထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည် ဟု လက်မခံခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းကို အဋ္ဌကထာ ဓလေ့က ရှည်ကြာသော ကျွမ်းကျင်မှုကို အသစ်သော စိန်ခေါ်မှုအတွက် အသင့်ဖြစ်ခြင်းဟု မှားယွင်းမှတ်ယူခြင်းကို သတိပေးသော သင်ခန်းစာအဖြစ် ကြာမြင့်စွာ ထောက်ခံခဲ့သည်။ တပည့် သို့မဟုတ် ငယ်ရွယ်သူ၏ ရိုးသားသော သတိပေးချက်ကို စော်ကားမှုအဖြစ် မမှတ်ဘဲ၊ တကယ်တွင် ဖြစ်သော ဆုလာဘ်အဖြစ် ရှုမြင်ရန် ဤဇာတ်ကြောင်းသည် သတိပေးသည်။