ဒူတဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်တော်မှ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၆၀ ကို ဘုရားရှင်က အစာအပေါ် လောဘ အတိုင်းအရှည်မရှိ ကြီးထွားလာသဖြင့် မိမိလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ရရှိထားသမျှ တိုးတက်မှုကို ပျက်စီးစေနိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဆာလောင်မှုသည် လူတစ်ဦးကို အဘယ်မျှ ဝေးဝေးအထိ ဆွဲခေါ်နိုင်သည်ကို၊ ထို့အပြင် ပညာဆီသို့ အဘယ်မျှထိ လှည့်ပြန်နိုင်သည်ကို ပရိသတ်အား ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဟောင်းဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်ဆိုတော်မူသည်။ ထိုဇာတ်တွင် ဗာရာဏသီ မင်းကြီးနှင့် တစ်ချိန်က မင်းတော်စားပွဲမှ မိမိဘာသာ ယူစားခဲ့သော လူစိမ်းတစ်ဦးအကြောင်း ပါရှိသည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီ မင်းကြီးအဖြစ် အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မင်းတော်စားပွဲ၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကြောင့် နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၌ ကျော်ကြားခဲ့သည်။ တစ်ခါမျှ ချိုးဖောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသော ထုံးစံအတိုင်း နေ့စဉ် ပရိသတ်၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှိသော အလှဆင်ထားသည့် ဘုံဆောင်တွင် စားသုံးတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသူ မည်သူမဆို မိမိတို့ မင်းကြီး စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။

နန်းတော်၏ ရှည်ကြာသော ထုံးတမ်းများထဲတွင် တမန် (ဒူတ) များအား မင်းကြီး ရှိရာ နေရာမှန်သမျှ၌ လွတ်လပ်စွာ နှင့် ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်ခွင့် ပေးသော စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိသည်။ နိုင်ငံတော်ကိစ္စသည် အခမ်းအနားကို စောင့်ဆိုင်းနေ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆာလောင်သော လူတစ်ဦးသည် ရင်ပြင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ မင်းတော်စားပွဲကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ဤစည်းကမ်းတစ်ခုတည်းသာ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်ရန် လျင်မြန်စွာ ဖွင့်နိုင်သော တံခါးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

လက်အုပ်ချီ၍ အရေးပေါ် မင်းကိစ္စကို ဆောင်ယူလာသူ ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ထိုသူသည် တမန်အဖြစ် ရောက်ရှိလာကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။ အစောင့်များက မည်သည့်သတင်းကို ဆောင်ယူလာသနည်းဟု မေးမြန်းမီ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုမည်ဟု ထိုသူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုဆိုချက်သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ တားဆီးမီ ထိုသူသည် မင်းတော်၏ ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်ထံ ရောက်ရှိကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အစားအစာတစ်ဆုပ် ထည့်လိုက်သည်။

ထိုသူ၏ လက်သည် မင်းတော်ပန်းကန်ကို ထိသည်နှင့်တပြိုင်နက် အစောင့်များက ဖမ်းဆီးရန် ရွေ့လျားကြသော်လည်း ဘုရားလောင်းက မိမိလက်ကို မြှောက်ကာ ရပ်တန့်စေတော်မူသည်။ လူစိမ်း၏ ရဲရင့်မှုက စိတ်ဆိုးစေခြင်းထက် စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။ ထိုစော်ကားမှုအတွက် ထိုသူကို ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် အမိန့်မပေးဘဲ၊ မင်းကြီးသည် ထိုသူကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ကြားကာ စားပွဲကို မှန်ကန်စွာ ဝေမျှစားသုံးရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည်။ တစ်လုတ်အတွက် အသက်ကို စွန့်စားရန် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးက လူတစ်ဦးကို တွန်းအားပေးနိုင်သည်ကို သိရှိလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူစိမ်းသည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်တိုင်ဖိတ်ကြားချက်ဖြင့် ဝမ်းအပြည့် စားသောက်ပြီးနောက် ဘုရားလောင်းက အဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ဆောင်ယူလာသော သတင်းစကားကို မေးမြန်းတော်မူသည်။ ထိုသူက မင်းကိစ္စ တစ်ခုမျှ မဆောင်ယူလာကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ကာမဂုဏ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်၏ တမန်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ထိုအင်အားနှစ်ခုသည် အသက်ရှင်သော သတ္တဝါတိုင်း၊ မင်းကြီးနှင့် သူတောင်းစား နှစ်ဦးစလုံးအပေါ် အဘယ်မျှ ကြီးမားသော အာဏာရှိသည်ကို မင်းကြီးအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုအင်အားများသည် တစ်ဦးချင်းစီကို ထိုသူတို့ မပြုရဲသော အမှုများသို့ တွန်းပို့သည်။

လှည့်စားခံရသည်ဟု မခံစားဘဲ၊ ဘုရားလောင်းသည် ထိုသူ၏ မိမိကို တွန်းအားပေးသော အင်အားများကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုရာ၌ ရိုးသားမှုကြောင့် ကျေနပ်တော်မူသည်။ ထိုအင်အားများကို မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ဆာလောင်မှုကို အုပ်စိုးသည့်အတိုင်း သိရှိခဲ့ပြီး၊ သူတောင်းစားတစ်ဦးကို အုပ်စိုးသည့်အတိုင်း မှန်ကန်စွာ အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည်။ လူစိမ်းအား နွားတစ်ထောင် ချီးမြှင့်တော်မူသည်။ ထိုလက်ဆောင်သည် လှည့်စားမှုဖြင့်သာ ရရှိနိုင်မည်ဟု ထိုသူ မျှော်လင့်နိုင်သည်ထက် အလွန်ကြီးမားပြီး၊ မင်းတော်ပန်းကန်မှ အစားအစာကို ခိုးယူသော သာမန်သူခိုးတစ်ဦး ရရှိမည့်အရာထက်လည်း အလွန် ကြီးမားသည်။

ဘုရားလောင်းသည် လူစိမ်းကို ထိုမျှ ရက်ရော စွာ ဆုချီးမြှင့်နိုင်ခဲ့သော အကြောင်းမှာ၊ လှည့်ကွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြစ်တင်ခြင်းထက် ထိုအင်အား နှစ်ခုက မိမိကိုယ်တိုင်ကိုလည်း သူတောင်းစား၏ စားပွဲတွင် အုပ်စိုးသကဲ့သို့ အုပ်စိုးကြောင်းကို ရိုးသားစွာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေလင်ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဘုံဆောင်တွင် စားသုံးသော မင်းကြီးသည်ပင် အဆုံးတွင် တစ်လုတ်အတွက် သေခြင်းကို စွန့်စားစေခဲ့သော ဆာလောင်မှုကိုပင် ဖြေကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန် ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် လူစိမ်းက ရဲရဲ ပြောဆိုခဲ့သော အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရုံသာ ဖြစ်မည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို ဟောကြားရန် အကြောင်းဖြစ်စေသော ရဟန်း၏ အာရုံကို ပရိသတ်ထံ ပြန်လည် ဦးတည်စေတော်မူပြီး ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ ကိုယ်တိုင် တုံ့ပြန်မှုတွင် ရဟန်းအား၊ ဆာလောင်မှုကို လျှို့ဝှက်စွာ အုပ်စိုးခံခြင်းထက် ရိုးရိုးသားသား ရင်ဆိုင်ပုံ၏ စံနမူနာကို ပြသတော်မူသည်။ ရှေးဟောင်းဇာတ်က သင်ကြားသည်မှာ၊ ကာမဂုဏ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်သည် အသက်ရှူသော သတ္တဝါတိုင်းကို အုပ်စိုးကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ၎င်းတို့၏ အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဆာလောင်သော လူစိမ်းသည် မင်းကြီး၏ စားပွဲတော်တွင် ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။