ကာမဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ် ဇာတ်အမှတ် ၄၆၇ ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဇာတကအဋ္ဌကထာ (ဇာတ်တော်စုစည်းမှုအပေါ် ရှင်းလင်းချက်ကျမ်း) တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်တော်သည် သာဝတ္ထိမြို့မှ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးနှင့် ဆိုင်သည်။ ထိုသူသည် လယ်ယာလုပ်ရန်အတွက် အစိရဝတီမြစ်ကမ်းပါး၌ သစ်ပင်များ ခုတ်လှဲနေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ထိုသူ၏ ကံကြမ္မာကို သိတော်မူပြီး ဆွမ်းခံသွားရာလမ်းတွင် သူနှင့် ကြင်နာစွာ စကားပြောရန် ရပ်နားတော်မူခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ဗြာဟ္မဏအား ဘာလုပ်နေသလဲဟု မေးတော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏက စိုက်ပျိုးရန် နေရာကို ရှင်းလင်းနေကြောင်း ဖြေသည်။ ဘုရားရှင်က ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် မှာကြားတော်မူသည်။ ဘုရားရှင်သည် ခုတ်လှဲထားသော ပင်စည်များ ဖယ်ရှားပြီးချိန်၊ မြေကွက်တစ်ဧကကို ရှင်းလင်းနေချိန်၊ ထွန်ယက်ချိန်နှင့် ရေသွင်းရန် စတုရန်းမြေကွက်ငယ်များ ပြုလုပ်နေချိန်တွင်လည်း ထပ်မံ ကြွရောက်တော်မူခဲ့သည်။

မျိုးစေ့ကြဲသည့်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏက ၎င်း၏ ထွန်ယက်ပွဲတော် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ စပါးမှည့်သောအခါ ဘုရားရှင်နှင့် ဦးဆောင်သော သံဃာတော်များအား ပေါများစွာ အလှူပေးမည်ဟု ဘုရားရှင်အား ပြောကြားသည်။ ဘုရားရှင်က လက်ခံပြီး ထွက်သွားတော်မူသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ဘုရားရှင် ပြန်ကြွလာပြီး ဗြာဟ္မဏသည် စပါးခင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဗြာဟ္မဏက ရဟန်းဂေါတမသည် မကြာခဏ လာနေသဖြင့် အစာ လိုချင်နေမည်ဟု တွေးသည်။ သူသည် အစာကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်သည့်နေ့တွင် သူ၏ အိမ်၌ ဘုရားရှင်ကို တွေ့ရသဖြင့် ယုံကြည်ခြင်း ကြီးမားစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

စပါးမှည့်လာသောအခါ ဗြာဟ္မဏက နောက်နေ့တွင် ရိတ်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုည၌ အစိရဝတီမြစ်၏ အထက်ပိုင်းတွင် မိုးရေ အများအပြား ရွာသွန်းခဲ့သည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး စပါးခင်းတစ်ခုလုံးကို ပင်လယ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပင်စည်တစ်ပင်တောင် မကျန်ခဲ့ပေ။

ရေကျသွားသောအခါ ဗြာဟ္မဏသည် ၎င်း၏ စပါးခင်း ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရသည်။ ရပ်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိကာ ငိုကြွေးရင်း အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ညည်းတွားလျက် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဘုရားရှင်သည် ဗြာဟ္မဏ ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ကျော်လွှမ်းခံနေရသည်ကို တွေ့တော်မူသည်။ ဆွမ်းခံပြီးနောက် သံဃာတော်များကို ကျောင်းသို့ ပြန်စေတော်မူပြီး၊ လူငယ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့်အတူ ထိုသူ၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏက ၎င်း၏ မိတ်ဆွေ ဆွေးနွေးရန် လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ပြီး စိတ်အားတက်ကြွလာသည်။ ထိုင်ခုံပေးကာ ဘုရားရှင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေရသည့် အကြောင်းကို မေးတော်မူသည်။

ဗြာဟ္မဏက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ သစ်ပင်ခုတ်ချသည်နှင့်စ၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး၊ စပါးမှည့်သောအခါ ဘုရားရှင်အား လှူဒါန်းမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ယခု ရေလွှမ်းမိုးမှုက ဆန်လှည်းတစ်ရာခန့် ပါသွားသဖြင့် အလွန် ဝမ်းနည်းနေကြောင်း ဆိုသည်။

ဘုရားရှင်က ဆုံးရှုံးသွားသော စပါးသည် ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် ပြန်ရနိုင်မည်လားဟု မေးတော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏက မရနိုင်ဟု ဖြေသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝမ်းနည်းရန် အကြောင်း မရှိတော့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ စည်းစိမ်နှင့် စပါးသည် ရှိနေစဉ်တွင် ပိုင်ဆိုင်ထားရသော်လည်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားလျှင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဖြစ်သည်။ ဖွဲ့စည်းထားသော အရာတိုင်းသည် ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိသဖြင့် စိတ်ပင်ပန်းရန် အကြောင်း မရှိပေ။

ထိုနည်းဖြင့် ဘုရားရှင်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပြီး ဗြာဟ္မဏ၏ အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ကာမဂါထာများကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ ကာမဂါထာများ ပြီးဆုံးသောအခါ ဝမ်းနည်းနေသော ဗြာဟ္မဏသည် ပထမမဂ် (ဆိုတာပန်အဆင့်၊ နိုးကြားမှု၏ ပထမအဆင့်) ၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်း၏ ဝေဒနာကို ပေါ့ပါးစေပြီး နေရာမှ ထကာ ကျောင်းသို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။

မြို့တစ်မြို့လုံးက ဘုရားရှင်သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော ဗြာဟ္မဏကို တွေ့ရှိ၍ နှစ်သိမ့်ပြီး ပထမမဂ်သို့ ဦးဆောင်ခဲ့ပုံကို ကြားသိခဲ့ကြသည်။ ရဟန်းများက ဓမ္မသဘာ (ကျောင်း၏ စုဝေးရာ ခန်းမ) တွင် ထိုအကြောင်းကို အံ့သြစွာ ဆွေးနွေးကြသည်။ ဘုရားရှင် ဝင်ရောက်လာပြီး ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းများက ပြောပြသောအခါ၊ ထိုသူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ကုသခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ရှေးဘဝ၏ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးစဉ်၊ သားနှစ်ယောက် ရှိသည်။ အကြီးဆုံးသားကို ဥပရာဇ အဖြစ် ခန့်ထားပြီး ငယ်သားကို သေနာပတိ အဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သည်။ မင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများက အကြီးသားကို မင်းအဖြစ် မြှင့်တင်လိုကြသည်။ သို့သော် သူက နိုင်ငံတော်ကို မလိုလားဘဲ၊ ငယ်ရွယ်သော ညီတော်ကို ပေးလိုကြောင်း ပြောသည်။ ပြည်သူများက တောင်းပန်သော်လည်း သူက လက်မခံခဲ့ပေ။

ဥပရာဇ ရာထူးကိုလည်း မလိုလားဘဲ ဗာရာဏသီမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ နယ်နိမိတ်ဘက်တွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်တစ်ဦး၏ မိသားစုနှင့် နေထိုင်ကာ ကိုယ်တိုင် လက်လုပ်ရာ လုပ်ဆောင်သည်။ မိသားစုက သူသည် မင်းသား ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ လုပ်ငန်း မလုပ်စေဘဲ မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

မင်း၏ အရာရှိများက လယ်ယာများကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာသောအခါ၊ ကုန်သည်က မင်းသားအား ညီတော်ထံ စာရေးပြီး အခွန်လျှော့ပေးရန် တောင်းဆိုစေသည်။ မင်းသားက စာရေးသည်၊ မင်းက လျှော့ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွာသားအားလုံးက အလားတူ တောင်းဆိုကြပြီး အခွန်ကို သူ့ထံ ပေးဆောင်ရန် ကတိပြုကြသည်။ သူက ၎င်းတို့အတွက် တောင်းဆိုပေးသဖြင့် ပြည်သူများသည် အခွန်ကို သူ့ထံ ပေးဆောင်ကြသည်။

သူ၏ ဝင်ငွေနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ တပ်မက်မှုလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အဆင့်ဆင့် ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို တောင်းဆိုပြီး နောက်ဆုံး ဥပရာဇ ရာထူးကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ မကျေနပ်သေးဘဲ နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ မြို့အပြင် နေရာတစ်ခုသို့ စစ်သားများနှင့်အတူ သွားရောက်ပြီး၊ ညီတော်ထံ စာတစ်စောင် ပို့သည်။ နိုင်ငံတော်ကို ပေးလော့၊ မဟုတ်လျှင် တိုက်ပွဲဖြင့် ယူလော့ဟု ဖြစ်သည်။

ငယ်ညီတော်သည် စဉ်းစားသည်။ တိုက်ပွဲတွင် ညီကို သတ်ရလျှင် ထိုအရာသည် မိမိ၏ အရှက်ကွဲမှု ဖြစ်မည်ဟု ထင်သည်။ မင်းဖြစ်ရန် မိမိ စိတ်မဝင်စားကြောင်းလည်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲ ဝင်ရန် ဆန္ဒ မရှိကြောင်း၊ အကြီးဆုံးသားက နိုင်ငံတော်ကို ယူနိုင်ကြောင်း ပို့ကြားသည်။ အကြီးသားက လက်ခံပြီး ညီတော်ကို ဥပရာဇ အဖြစ် ခန့်ထားသည်။

မင်းအသစ်သည် လောဘကြီးလွန်းသဖြင့် နိုင်ငံတစ်ခုဖြင့် မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ နိုင်ငံနှစ်ခု၊ သုံးခု လိုချင်ပြီး၊ တပ်မက်မှု၏ အဆုံးကို မမြင်ခဲ့ပေ။

နတ်မင်း ဆက်သည် လောကကို ကြည့်ရှုရာ ဤလူသည် လောဘ၏ အုပ်စိုးမှုကို ခံနေရကြောင်း မြင်တော်မူသည်။ ဤမိုက်မဲသူသည် ဗာရာဏသီ မင်းဖြစ်ရုံဖြင့် မကျေနပ်ကြောင်းနှင့်၊ သင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ ငယ်ရွယ်သော ဗြာဟ္မဏ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် နန်းတော်တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ဉာဏ်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ရောက်နေကြောင်း သတင်းပို့စေသည်။

ခွင့်ပြုသောအခါ သူသည် မင်းအား၊ စစ်သားနှင့် မြင်းများ ပြည့်စုံသော မြို့ကြီးသုံးမြို့ ကို သိကြောင်း ပြောသည်။ မိမိ၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိုမြို့များကို မင်းအတွက် သိမ်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မင်းက နှောင့်နှေးခြင်း မပြုဘဲ ချက်ချင်း သွားရမည်ဟု ဆိုသည်။ မင်းက သဘောတူသည်။ ဆက်၏ စွမ်းအားကြောင့် မင်းသည် ထိုလူငယ်မည်သူဖြစ်သည်၊ မည်သည့်အရာ ရရှိမည်နည်းဟု မေးရန် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ဆက်သည် တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။

မင်းသည် အမတ်များကို ခေါ်ယူပြီး ထိုလူငယ်ကို ရှာဖွေရန်၊ စည်တီးရန်၊ တပ်ကို စုရုံးရန် အမိန့်ပေးသည်။ မြို့ကြီးသုံးမြို့ကို သိမ်းတော့မည် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ အမတ်များက လူငယ်ကို ဧည့်ခံခဲ့ခြင်း ရှိ မရှိ၊ သူ နေထိုင်ရာ နေရာကို မေးခဲ့ခြင်း ရှိ မရှိ မေးမြန်းကြသည်။ မင်းက ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို မပြုခဲ့ပေ။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှာဖွေသော်လည်း တွေ့ရှိခြင်း မရှိပေ။

မင်းသည် စိတ်ညစ်လာသည်။ မြို့ကြီးသုံးမြို့ အာဏာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ပြီဟု ခံစားရပြီး၊ ဂုဏ်ကြီးမှုကိုလည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ပြီဟု ထင်သည်။ လောဘကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ပူလောင်ပြီး သွေးဝမ်းသွားသည့် ရောဂါ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဆေးဆရာများက ကုသ၍ မရနိုင်ဘဲ၊ မင်းသည် အားနည်းလာခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် တက္ကသီလာမှ ပညာရပ်အဖြာဖြာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သတင်းကြားသောအခါ မင်းကို ကုသနိုင်သော လူငယ်တစ်ဦး ရောက်နေကြောင်း သတင်းပို့ရန် နန်းတော်တံခါးဝသို့ သွားသည်။ ကျော်ကြားသော ဆေးဆရာများ မအောင်မြင်နိုင်သည့်အရာကို ငယ်ရွယ်သူ အောင်မြင်နိုင်မည်လားဟု မင်းက သံသယဖြစ်သည်။

လူငယ်က ဆေးဝါး၏ တန်ဖိုးကိုသာ လိုချင်ကြောင်း ပြောသည်။ မင်းက ခွင့်ပြုပြီး ဆေးဆရာ၏ ထုံးစံအတိုင်း ရောဂါ၏ မူလအကြောင်းကို မေးသည်။ မင်းက မြို့သုံးမြို့ကို ကတိပေးခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ လူငယ်က မင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ထိုမြို့များကို သိမ်းနိုင်မည်လားဟု မေးသည်။ မင်းက မရနိုင်ဟု ဖြေသည်။

ဘုရားလောင်းက မင်းအား ရှင်သန်သည် ဖြစ်စေ၊ မသက်ရှိ ဖြစ်စေ အရာခပ်သိမ်းသည် ပျက်စီးပြီး ပိုင်ရှင်ကို ထားခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ထားခဲ့ရကြောင်း ပြောသည်။ မြို့လေးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ရုံဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းပန်းကန် လေးချပ် မစားနိုင်၊ ခုတင်လေးလုံးပေါ် မအိပ်နိုင်၊ အဝတ်အစား လေးစုံ မဝတ်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ တပ်မက်မှု၏ ကျွန် မဖြစ်သင့်ပေ၊ တပ်မက်မှု ကြီးထွားလာပါက ဘေး လေးမျိုးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ကဗျာအစဉ်အတိုင်း ဘုရားလောင်းက ရရှိသည့်အရာကို ရသူသည် ဝမ်းမြောက်သော်လည်း တပ်မက်မှုများသည် ပို၍ ပို၍ ဝင်ရောက်လာကြောင်း ဆိုသည်။ ပူပြင်းသော ရာသီ၌ ရေငတ်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ နွားနှင့်အတူ ချိုတွေ ကြီးလာသကဲ့သို့ လူမိုက်၏ ဆန္ဒသည် လူနှင့်အတူ ကြီးထွားလာသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆန်စပါး အားလုံးပင်လျှင် လူတစ်ဦးကို မကျေနပ်စေနိုင်ဟု ဆိုသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပင်လယ်အထိ အောင်နိုင်သော ဘုရင်သည်ပင် ပင်လယ်ကျော်ရှိ နယ်မြေကို လိုချင်ဦးမည်ဟု ဆိုသည်။

ကဗျာများက ဆက်လက် ဖော်ပြသည်။ နှလုံးသားထဲတွင် တပ်မက်မှုများကို တွေးတောနေခြင်းသည် စိတ်ကျေနပ်မှုကို မဖြစ်စေပေ။ ပညာဖြင့်သာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရနိုင်သည်။ ပညာပြည့်စုံသူသည် တပ်မက်မှု၏ ကျွန် မဖြစ်ပေ။ တပ်မက်မှုများကို ချုပ်ချယ်ပြီး အလိုနည်းစွာဖြင့် နေထိုင်ကာ၊ တပ်မက်မှု မီးမလောင်နိုင်သော ပင်လယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပါလော့။ ဖိနပ်ချုပ်သူသည် ဖိနပ်ကို အရေပြားနှင့် ကိုက်ညီအောင် ဖြတ်သကဲ့သို့၊ သင်၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် အလိုကို ဖြတ်ချပါလော့။ တပ်မက်မှုတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်သည်နှင့်အမျှ ချမ်းသာမှု တစ်ခု ရရှိသည်။

ဘုရားလောင်း ဟောကြားနေစဉ် ၎င်း၏ စိတ်သည် မင်း၏ အဖြူရောင် ထီးတော်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအခါ အဖြူရောင် အလင်းတွင် စိတ်ထဲ၌ ပီတိ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မင်းသည် ကျန်းမာလာပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ထကာ လူငယ်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

မင်းက လူငယ်၏ ကဗျာရှစ်ပုဒ်သည် တစ်ပုဒ်လျှင် ဒင်္ဂါး တစ်ထောင်စီ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ဆိုပြီး ထိုငွေကို ယူရန် ပြောသည်။ ဘုရားလောင်းက ထောင်ချီ သို့မဟုတ် သိန်းချီ ငွေတွင် မိမိ စိတ်မဝင်စားကြောင်း ဖြေသည်။ ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ၎င်း၏ နှလုံးသား၌ တပ်မက်မှုသည် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

မင်းသည် ဝမ်းမြောက်ပြီး ကဗျာဖြင့် လူငယ်သည် ပညာရှိပြီး လောကအားလုံး၏ တရားကို သိကြောင်း၊ သူ၏ ပြသချက်အရ တပ်မက်မှုသည် ဒုက္ခ၏ မိခင် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရားလောင်းက မင်းကို သတိရှိရန်နှင့် တရားနှင့်အညီ နေထိုင်ရန် မှာကြားသည်။ ထို့နောက် လေထဲသို့ တက်ပြီး ဟိမဝန္တာ တောင်သို့ သွားကာ ရသေ့ဘဝဖြင့် နေထိုင်ပြီး ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်များကို ပွားများခဲ့သည်။ သူသည် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ရန် ကံကောင်းခဲ့သည်။

ဟောပြောချက် ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ရှေးကာလကလည်း ယခုကဲ့သို့ ထိုဗြာဟ္မဏကို ကုသ၍ ပျောက်ကင်းစေခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘဝကို ဖော်ပြသည်။ ယခု ဗြာဟ္မဏသည် ထိုဇာတ်ကြောင်းရှိ မင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် ဉာဏ်ရှိသော လူငယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၆၇ သည် လယ်သမား၏ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် မင်း၏ လောဘကို တွဲဖက်ဖော်ပြထားပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးသည် အရွယ်အစား မတူသော တူညီသည့် ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် စပါးခင်း ဆုံးရှုံးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သည်။ မင်း၏ ရောဂါသည် ရရန် မဖြစ်နိုင်သော အရာကို ရယူလိုခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဘုရားရှင်က တူညီသော ဆေးကို ပေးတော်မူသည်။ ငိုကြွေးခြင်းက ပြန်ယူနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ကြည့်ပါ၊ တပ်မက်မှုက တကယ် ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ကြည့်ပါဟု ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကြောင်းသည် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ ကုသမှု အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လယ်သမားသည် နှစ်သိမ့်ခံရပြီး ပထမမဂ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ မင်းသည် ကျန်းမာပြီး ပညာက တပ်မက်မှုကို ကျေနပ်စေကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဆုလာဘ် မယူခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ သင်ခန်းစာ၏ နောက်ဆုံး သက်သေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တပ်မက်မှုကို စွန့်လွှတ်ထားပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းသော စိတ်ဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ပြောနိုင်သည်။