ကဏှဇာတ် — သိကြားမင်း၏ ပလ္လင်ကို လှုပ်ခါစေသော ကဏှရသေ့

ဘုရားရှင်သည် ကပိလဝတ္ထုမြို့၊ နိဂရောဓ ဥယျာဉ်တွင် ရဟန်းအချို့နှင့်အတူ ကြွတော်မူစဉ် ပြုံးတော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၄၀ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထေရ်အာနန္ဒာက အဘယ်ကြောင့် ပြုံးတော်မူသနည်းဟု မေးသည်။ ဘုရားရှင်က ရှေးကာလက ကဏှအမည်ရှိသော ရသေ့တစ်ပါး ထိုနေရာ၌ ပွားများ နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း၊ ၎င်း၏ ကုသိုလ်တန်ခိုးက သိကြားမင်း၏ နေရာကို လှုပ်ခါစေခဲ့ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းအပြည့်အစုံကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ် ကြွယ်ဝသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် သားမရှိသဖြင့် ဝတ်ကျင့်ကာ သားတစ်ယောက် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သူ၏ ဥစ္စာမှာ ကုဋေ ရှစ်ဆယ်၊ ဒင်္ဂါး ရှစ်ရာသန်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်းသည် သူ၏ သားအဖြစ် ဝင်ဆန်းခဲ့သည်။ အသားညိုသောကြောင့် ကလေးကို ကဏှကုမာရ ဟု အမည်ပေးသည်။

အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် ပညာသင်ရန် တက္ကသီလာသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ပြန်လာပြီးနောက် သင့်တော်သော မယားကို ရရှိပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ဖခင်၏ ဥစ္စာကို ဆက်ခံခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ကဏှသည် ဥစ္စာဂိုဒေါင်များကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ရွှေပြားတစ်ချပ်ကို ဖတ်မိသည်။ ထိုပြားတွင် ဤဘိုးဘွား၏ ဥစ္စာ မည်မျှ စုဆောင်းခဲ့သည်၊ အခြားသူ၏ ဥစ္စာ မည်မျှ စုဆောင်းခဲ့သည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုပိုင်ရှင် အားလုံး သေဆုံးပြီး ဥစ္စာများကို ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သူ မြင်သည်။

လှူဒါန်းခြင်းသည် ပို၍ အကျိုးရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်သည်။ ရက်ပေါင်း ခုနစ်ရက် ရက်ရောစွာ ဒါန ပြုသည်၊ အဋ္ဌကထာတွင် သူ၏ ဘဏ္ဍာ မလျော့ကျခဲ့ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အရာခပ်သိမ်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟိမဝန္တာသို့ ကြွခဲ့သည်။

ဟိမဝန္တာတွင် ကဏှသည် ဓုတင်္ဂကျင့်ဝတ်များကို ဆောက်တည်ခဲ့သည်။ သစ်ပင်အောက်၌ ကောင်းကင်အောက်တွင် နေထိုင်ပြီး မြေပေါ်တွင် ထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် လှဲခြင်း ပြုသည်။ ရာသီအလိုက် သစ်ပင်ကိုယ်တိုင် ပေးသည့် အသီး၊ ပန်း၊ အရွက်နှင့် သစ်ခေါက်ကိုသာ ယူသည်။ အဋ္ဌကထာတွင် ဤကျင့်ကြံမှု ဓုတင်္ဂ ၁၃ ပါး ရှိသည်ဟု ရေတွက်ထားသည်။ ထိုကျင့်ကြံမှုများဖြင့် အဘိညာဉ်နှင့် ပြည့်စုံသော ဈာန်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ သီလတန်ခိုးက သိကြား၏ ပလ္လင်ကို ပူလောင်စေခဲ့သည်။ သိကြားသည် မိမိ၏ ကုသိုလ် ကုန်ဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ကြီးမြတ်သော သတ္တဝါတစ်ဦး အနီးတွင် ကျင့်ကြံနေခြင်းကို နားလည်သည်။ ကဏှ ထိုင်နေသော သစ်ပင်ဆီသို့ ဆင်းလာသည်။ အညိုရောင် အသားအရောင်နှင့် ရိုးရှင်းသော အစားအစာကြောင့် သရော်ခံရသောအခါ ရသေ့က ဒေါသထွက်မည်လား စမ်းသပ်လိုသည်။

သိကြားက ပထမဦးစွာ ကဗျာဖြင့် ပြောသည်။ ကဏှသည် အညိုရောင် ရှိပြီး ဆင်းရဲသော အစားကို စားသည်ဟု အနှစ်သာရအားဖြင့် ဆိုသည်။ ကဏှက ငြိမ်သက်စွာ ကဗျာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ လူသည် အရေပြားဖြင့် မည်းခြင်းမဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ မကောင်းမှုကို ပြုလျှင် ထိုသူသည် မည်းသူဖြစ်သည်။

သိကြားသည် နှစ်သက်ပြီး ဆုတစ်ခု ပေးလိုသည်။ ကဏှက ရသေ့ တစ်ပါး လိုအပ်သည်များကိုသာ တောင်းသည်။ ဒေါသ၊ မုန်းတီးမှု၊ လောဘနှင့် ကာမတို့ မရှိစေရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် အပြစ် လေးပါး နှင့် ၎င်းတို့၏ ဆိုးရွားသော အကျိုးတို့ကို ရှည်ရှည် ဟောကြားသည်။ သိကြားသည် အလွန် ကြည်ညိုသွားသည်။

သိကြားက နောက်ထပ် ဆုတစ်ခု ပေးလိုသည်။ ကဏှက ၎င်း၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မည်သည့် ရောဂါမျှ မထိခိုက်စေရန် တောင်းဆိုသည်။ သိကြား တစ်ကြိမ်ထပ်ပေးသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကဏှက ၎င်းကြောင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်မျှ ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် စိတ်ဖြင့် မထိခိုက်စေရန် တောင်းသည်။

တစ်ကြိမ်မျှပင် အစားအစာ၊ ချမ်းသာမှု၊ ပိုကောင်းသော နေရာ သို့မဟုတ် ဆုလာဘ် မတောင်းခဲ့ပေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ သိကြားက တောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို ခွင့်ပြုသည်။ သစ်ပင်ကို အမြဲအသီးသီးစေပြီး ၎င်း၏ နတ်ပြည်သို့ ပြန်သွားသည်။ ကဏှသည် ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက်ပြုပြီး သက်တမ်းကုန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်း၏ ဘဝများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အနုရုဒ္ဓသည် သိကြား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်သည် ပညာရှိ ကဏှ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

ဇာတ်အမှတ် ၄၄၀ သည် ပုံမှန် စော်ကားမှုကို ပြောင်းပြန် လှည့်ပေးသည်။ သိကြားက လူတစ်ဦးကို အသားအရောင်ကြောင့် သရော်သည်။ ရသေ့က အမည်းရောင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မဆိုင်ဘဲ လုပ်ရပ်နှင့်သာ ဆိုင်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။

သူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ တိုတောင်းသော စာရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မုန်းတီးမှု မရှိခြင်း၊ ရန်ငြိုးမရှိခြင်း၊ လောဘ မရှိခြင်း၊ ကာမ မရှိခြင်း၊ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမည့် ရောဂါ မရှိခြင်း၊ သူ့ကြောင့် သတ္တဝါ ထိခိုက်ခြင်း မရှိခြင်း တို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော တောင်းဆိုချက် ဖြစ်ပြီး၊ ဘာတန်ဖိုးရှိသည်ကို ရှိပြီးသားသိနေသော လူတစ်ဦးကို ဖော်ပြသည်။

ဘုရားရှင်သည် နိဂရောဓ ဥယျာဉ်၌ ပြုံးတော်မူခဲ့သည်မှာ ထိုနေရာ ကိုယ်တိုင်က ဤအကြောင်းကို မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှေးဘုရားလောင်းတစ်ပါး ထိုနေရာတွင် ထိုင်ခဲ့ပြီး သရော်ခံရသော်လည်း ရှင်းလင်းသော စိတ်ဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်အနီးတွင် လျှောက်နေသော ရဟန်းများအတွက်၊ ပြုံးတော်သည် ၎င်းတို့ ခြေအောက်မြေတွင် နတ်မင်းထံမှ နူးညံ့သော စိတ်ထားအပြင် ဘာမျှ မတောင်းခဲ့သော ရသေ့တစ်ပါး တစ်ချိန်က ရှိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။