ကဏှဒီပါယနဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်အမှတ် ၄၄၄ ကို ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း၊ ရဟန်းသစ်တစ်ပါး စိတ်ပျက်ပြီး သံဃာမှ ထွက်ခွာလိုသည်ကို ကြားသိရသောအခါ ဟောကြားခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က အတိတ်ကာလ ပညာရှိ ရသေ့များသည် ကျင့်ကြံမှု မကောင်းသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ အရှုံးကို လောကသို့ ကြေညာခြင်း မပြုခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးဘဝ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဝံသနိုင်ငံတွင် ချမ်းသာသော ဗြာဟ္မဏ မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးသည် ကာမ၏ အန္တရာယ်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို လှူဒါန်းပြီး ရသေ့အဖြစ် ဟိမဝန္တာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ် ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ထိုကာလတစ်လျှောက် ဈာန်ကို မရရှိခဲ့ကြပေ။

နောက်ပိုင်း ကာသီပြည်သို့ ဆင်းလာပြီး၊ သူတို့၏ ဟောင်းမိတ်ဆွေ အိမ်ရှင် မဏ္ဍဗျနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ သူက ရာသီသုံးလေး ခန့် ခိုလှုံစရာနှင့် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပေးခဲ့သည်။

ရသေ့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော နောင်တွင် မဏ္ဍဗျ ဒုတ်ထိုး ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရမည့် ရသေ့သည် ဆောက်ထားသော အိမ်ငယ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်စဉ် သူခိုးတစ်ဦးက ခိုးယူထားသော ပစ္စည်းအစုကို အနီးတွင် ချထားခဲ့သည်။ မြို့သားများက ထိုပစ္စည်းကို တွေ့ရှိပြီး သူ့ကို သူခိုးဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ကြသည်။ စုံစမ်းခြင်းမပြုဘဲ မင်းက သူ့ကို ဒုတ်ထိုး၍ သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ခဒိရသစ်နှင့် နိမ္ဗ သစ်ဒုတ်တို့ဖြင့် သူ့ကို မထိုးနိုင်ခဲ့ပေ၊ သံဒုတ်ဖြင့်လည်း မထိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ ကဠုန်သစ်ဒုတ်တစ်ချောင်းမှသာ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ရှေးဘဝများကို ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်သောအခါ ၎င်းအကြောင်းကို နားလည်လာသည်။ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် လက်သမား၏ သား အဖြစ် ကဠုန်သစ်ခွဲ တစ်ခုပေါ်ရှိ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ထိုးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကံသည် အသီးသီးပြီး ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဒုတ်ကြောင့် သူသည် မဏ္ဍဗျ ဒုတ်ထိုး ဟု မှတ်မိခံရသည်။

ဒီပါယနက ကြားသိသောအခါ ဒုတ်ထိုးခံနေရသော မိတ်ဆွေ၏ဘေးသို့ လာ၍ ထိုင်သည်။ မဏ္ဍဗျ၏ ခန္ဓာမှ သွေးများ သူ့ထံ ကျဆင်းပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အမှောင်အစက်များ ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူကို အမည်းရောင် ဒီပါယန၊ ကဏှဒီပါယန ဟု ခေါ်ဝေါ်သည်။

ထို့နောက် မင်းသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လာသည်။ ဒုတ်ကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးသော်လည်း ဒုတ်ကို ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်ပဲ ခန္ဓာနှင့် ညီညွတ်အောင် ခွဲဖြတ်ခဲ့ရသည်။ မင်းက ရသေ့နှစ်ပါးလုံးကို ၎င်း၏ ဥယျာဉ်တွင် နေရာချထားပေးသည်။

တစ်နေ့တွင် ဒီပါယနသည် အိမ်ရှင် မဏ္ဍဗျ၏ အိမ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုသူ၏ ငယ်သား ယညဒတ္တသည် ဘောလုံးကို ယူရန် သွားစဉ် ပုရွက်ဆိတ်ပုပ်မှ မြွေတစ်ကောင်က ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ မိဘများက သူ့ကို ချီမတင်ပြီး ရသေ့အား ကူညီရန် တောင်းပန်ကြသည်။

ဒီပါယနသည် ကျန်းမာစေရန် သစ္စကိရိယာ ကို ပြုလုပ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ့်စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းစွာ ကျင့်ခဲ့သော တိုတောင်းသည့်အချိန်ကို ပြောပြသည်၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ် ကျင့်ခဲ့သော အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စေသည်။ ၎င်းပြောသည်နှင့်အမျှ ကလေး၏ ရင်ဘတ်မှ အဆိပ် ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖခင်က ကိုယ်ပိုင်သစ္စာကို ပြောသည်။ သူသည် ဧည့်သည်တိုင်းကို ကြိုဆိုခဲ့သော်လည်း စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပေးခဲ့ကြောင်း၊ ပညာရှိများက သူ၏ စိတ်မသက်မသာ ရှိနေခြင်းကို မမြင်ခဲ့ကြကြောင်း ဆိုသည်။ ကလေး၏ ကျောမှ အဆိပ် ထွက်သွားသည်။

နောက်ဆုံး မိခင်က ပြောသည်။ သူမသည် မြွေအပေါ် ခင်ပွန်းအပေါ် ခံစားရသကဲ့သို့ တူညီစွာ ခံစားရကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုစကားများကြောင့် အဆိပ်သည် လုံးဝ ကျဆင်းသွားသည်။ ယညဒတ္တ ထ၍ ကစားသည်။

ဆေးကုသမှုက ၎င်းတို့ ဝှက်ထားသည့် အရာများကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ အိမ်ရှင်က ဒီပါယနအား၊ စိတ်မသက်မသာဖြင့် ရဟန်းဝတ်ကျင့်နေလျှင် အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက် ကျင့်နေသနည်းဟု မေးသည်။ ဒီပါယနက မိုက်မဲသူဟု ထင်မှတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဟု ဖြေသည်။ အိမ်ရှင်ကလည်း သူ စိတ်မသက်မသာဖြင့် လှူဒါန်းရသည်ကို မေးခံရသောအခါ မိသားစု၏ ဓလေ့ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဇနီးကို အဘယ်ကြောင့် သူ့အပေါ် အေးစက်သနည်းဟု မေးသောအခါ၊ ဇနီးက လည်း အိမ်၏ ဓလေ့ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ သူမသည် ယခု ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ခင်ပွန်း၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းပန်သည်။

ဗောဓိသတ် ဒီပါယနသည် အိမ်ရှင် မဏ္ဍဗျကို လှူဒါန်းမှုတွင် အကျိုးရှိကြောင်း ယုံကြည်ပြီး သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းရန် တိုက်တွန်းသည်။ အိမ်ရှင် မဏ္ဍဗျကလည်း ဒီပါယနအား ငြိမ်သက်သော စိတ်ဖြင့် ဗြဟ္မစရိယကို ကျင့်ကြံရန် အကြံပေးသည်။ အားလုံးက အကြံကို လက်ခံကြသည်။ ဇနီးသည် ခင်ပွန်းကို ချစ်လာသည်။ အိမ်ရှင်သည် သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းသည်။ ဒီပါယနသည် ဈာန်နှင့် အဘိညာဉ်များကို ရရှိခဲ့ပြီး ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း ခံရသည်။

ဘုရားရှင်သည် သစ္စာတရားများကို ဟောကြားပြီး စိတ်ပျက်နေသော ရဟန်းသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အာနန္ဒာသည် အိမ်ရှင် မဏ္ဍဗျ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဝိသာခါသည် ၎င်း၏ ဇနီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရာဟုလသည် သားငယ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သာရိပုတ္တသည် မဏ္ဍဗျ ဒုတ်ထိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကား အမည်းရောင် ဒီပါယန ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်အမှတ် ၄၄၄ သည် သစ္စကိရိယာကို ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြသသည်။ ပြောဆိုသူ တစ်ဦးစီသည် ကုန်ကျစရိတ်ရှိသော အမှန်တရားကို ပြောဆိုကြသည်။ အဘယ်သူမျှ ကျင့်ဝတ်ကောင်းကို ကြွေးကြော်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့ ဝန်ခံကြသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အဆိပ်က ထွက်သွားသည်။

ဇာတ်ကြောင်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခြင်းကို နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ပေ။ အမှန်တရား ပြောပြီးသည်နှင့် သုံးဦးစလုံးသည် စိတ်ဝင်စားစွာ ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ကြသည်။ စိတ်ပျက်နေသော ရဟန်းအတွက် ဤအချက်သည် ဇာတ်ကြောင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်စိတ် ကွဲပြားနေသည်ကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံခြင်းသည် ကျင့်ကြံမှု ပြောင်းလဲမှု စတင်နိုင်သော နေရာ ဖြစ်နိုင်သည်။