ကာယဝိစ္ဆိန္ဒဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ လူတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ သာဝတ္ထိမြို့တွင် အသည်းဝါရောဂါဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော လူတစ်ဦး ရှိသည်။ ဆရာဝန်များက ပျောက်ကင်းနိုင်ခြင်း မရှိဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး ၎င်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားတို့က သူ့ကို ကုသနိုင်မည့် သူကို ရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုသူက ရောဂါ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါက ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံမည်ဟု တွေးသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာ သူ၏ ကျန်းမာရေးကို ကောင်းစေသော အရာတစ်ခုကို သောက်စားပြီး ကျန်းမာလာခဲ့သည်။

ထိုသူသည် ဇေတဝန်သို့ ကြွ၍ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ခွင့် တောင်းခံသည်။ ဘုရားရှင်ထံမှ ရဟန်းဝတ်ခြင်းအဆင့်နှစ်ခုကို ရရှိသည်။ မကြာမီ ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ရဟန်းများက ဓမ္မသဘာတွင် စုဝေးပြီး ဤလူသည် အသည်းဝါရောဂါ ရှိခဲ့ပြီး၊ ပျောက်ကင်းလျှင် ရဟန်းဘဝကို ဆောက်တည်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ရဟန်းဝတ်ခဲ့ပြီး ယခု ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

ဘုရားရှင် ဝင်ရောက်လာပြီး ဤနေရာတွင် အတူထိုင်ကာ အဘယ်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေသနည်းဟု မေးသည်။ ရဟန်းများက ပြောပြကြသည်။ ဘုရားရှင်က “ရဟန်းတို့၊ ဤသူတစ်ဦးတည်းသာ ဤသို့ ပြုခဲ့သူ မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလက ရောဂါမှ ပြန်ကောင်းလာသော ပညာရှိများသည် ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံပြီး ၎င်းတို့၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဇာတကစုစည်းမှု၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၉၃ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူ ကြီးပြင်းလာပြီး ဥစ္စာများ စုဆောင်းရန် စတင်သည်။ ထို့နောက် အသည်းဝါရောဂါဖြင့် ဖျားနာလာသည်။ ဆရာဝန်များပင် ဘာမျှ မတတ်နိုင်ဘဲ၊ ဇနီးနှင့် မိသားစုတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြသည်။

ဘုရားလောင်းက ကျန်းမာလာပါက ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ၎င်းကို ကျန်းမာစေသော အရာတစ်ခုကို သောက်စားပြီး ပြန်ကောင်းလာသည်။ နောက်ကျခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်တွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် ရှာခြင်း မပြုဘဲ၊ ဟိမဝန္တာသို့ ထွက်ခွာပြီး ရသေ့ ဖြစ်လာသည်။

ထိုနေရာတွင် သူသည် ဈာန်ရခဲ့သော ဂုဏ်တရားများကို ပွားများခဲ့ပြီး၊ ပီတိ ချမ်းသာမှုဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဤကာလတစ်လျှောက် ဤကြီးမြတ်သော ချမ်းသာမှုကို မရှိခဲ့ကြောင်း သူ ဆင်ခြင်သည်။ ဟိမဝန္တာ၏ အသေးစိတ်ကို ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ကျမ်းက ပေးထားသည်မှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ် ရှုမှတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော ငြိမ်းချမ်းမှုသည် ဥစ္စာစုဆောင်းခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် ၎င်းတွင် မရှိခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကဗျာဖြင့် ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်သည်။ ပထမဂါထာတွင် ကိုယ်ကို ပြင်းထန်သော ရောဂါဖြင့် ထိခိုက်ခံရပြီး၊ နှိပ်စက်ခံရခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းတွင် လဲလျောင်းနေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေမှုန့်ပေါ်တွင် နေပူထဲ ခြောက်သွေ့ရန် ချထားသော ပန်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းနေသည်ဟု ဆိုသည်။ အခြားဂါထာတစ်ပုဒ်တွင် မြတ်သူသည် ညံ့ဖျင်းဟု ထင်ရပြီး၊ ညစ်ညမ်းသူသည် သန့်ရှင်းဟု ထင်ရကြောင်း၊ မျက်မမြင်သူသည် အနံ့ဆိုးသော ညစ်ပတ်ရာကို လှပသည်ဟု တွေ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် “ဤဖျားနာနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှက်ပါ၊ ငါ ဆိုသည်မှာ ရွံရှာဖွယ်၊ ညစ်ညမ်းပြီး ပုပ်သိုးမှုအပြည့်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။ မိုက်မဲသူတို့သည် ပျင်းရိခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ဘဝသစ်ကို မရနိုင်ဘဲ လမ်းမှ လွဲမှားကြောင်း ထပ်ဆင့် ဖော်ပြသည်။

ကျမ်းအရ မဟာပုရိသ (နောင်ဘဝတွင် ဘုရားဖြစ်လာမည့် ဘုရားလောင်းကို ရည်ညွှန်းသော နာမည်) သည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ညစ်ညမ်းမှုနှင့် ရောဂါ ဖြစ်စေနိုင်မှု အမျိုးမျိုးကို ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို စိတ်ရွံရှာပြီး ဘဝတစ်လျှောက် ဘဝ၏ အထူးကောင်းမွန်သော အခြေအနေ လေးပါးကို ပွားများခဲ့သည်။ ဘဝ၏ အဆုံးတွင် ဗြဟ္မာ့ဘုံ၊ ထိပ်ဆုံးနတ်ပြည် အဆင့်တစ်ခုသို့ ပဋိသန္ဓေ ရခဲ့သည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ရောဂါ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို သင်ခန်းစာပေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရောဂါက ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အားနည်းမှုကို ပြသပြီးသည်နောက် ထိုအခွင့်အရေးနှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤဟောပြောချက်ကို ပြီးဆုံးသောအခါ သစ္စာတရားများကို ကြေညာတော်မူသည်။ ရဟန်းများစွာသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့သည် (ဆိုတာပန်၊ နိုးကြားမှုလမ်းပေါ်ရှိ ပထမဆုံး အဆင့်)။ ထို့နောက် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ “ထိုအချိန်၌ ငါကိုယ်တိုင် ထိုရသေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ကာယဝိစ္ဆိန္ဒဇာတ်တော်၊ အမှတ် ၂၉၃ သည် ရောဂါက လူတစ်ဦး၏ မျက်စိကို ဖွင့်ပေးသော အခိုက်အတန့်ကို အခြေခံ၍ ရေးဆွဲထားသည်။ သာဝတ္ထိမြို့သားနှင့် ရှေးကာလ ဗြာဟ္မဏ နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေတွင် ရိုးရှင်းသော ကတိပြုခဲ့ပြီး၊ ကျန်းမာလာသောအခါ ထိုကတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ ဂါထာများသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်မှုမရှိသော ဘာသာဖြင့် ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မုန်းတီးမှုကို နှိုးဆွရန် မဟုတ်ဘဲ၊ တွယ်တာမှု၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျော့ချရန်နှင့် ပျင်းရိခြင်းသည် ရောဂါက ညွှန်ပြနေသော အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း နားထောင်သူအား သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်း ဟိမဝန္တာတွင် တွေ့ရှိသော အချက်မှာ အမှန်တကယ် ချမ်းသာမှုသည် အစကတည်းက ရနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာသူသည် ဖျားနာမှုကို စောင့်စရာမလိုဘဲ ဤအရာကို သင်ယူနိုင်ပြီး၊ ဖျားနာသူသည် ဖျားနာခုတင်ပေါ်တွင် ပြုသော ကတိသည် ပိုကောင်းသော ဘဝ၏ အစဖြစ်ကြောင်း တွေ့နိုင်သည်။