ဇာဂရဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ မြတ်စွာဘုရားက ပထမမဂ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးသော ဒါယကာတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုသူသည် သာဝတ္ထိမြို့မှ တောလမ်းတစ်လျှောက် ရထားအဖွဲ့နှင့်အတူ ခရီးထွက်၏။ ရေမြေကောင်းသော နေရာတစ်ခု၌ ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်က ရထားငါးရာကို ဖြုတ်ထားပြီး အစားအစာ ပြင်ဆင်ကာ တည်းခိုရန် နေရာချ၏။ လူတို့သည် နေရာအနှံ့ အိပ်ရာဝင်ကြ၏။

ဒါယကာသည် အိပ်ရာမဝင်ပေ။ ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်အနီးရှိ သစ်ပင်အရင်းတွင် ခြေလျှောက်ကျင့်ကြံ၏။ ခိုးသူ ငါးရာသည် အဖွဲ့ကို လုယက်ရန် အစီအစဉ် ရေးဆွဲထားပြီး၊ လက်နက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရောက်ရှိကာ ဝိုင်းရံစောင့်ဆိုင်းနေ၏။ ဒါယကာ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်ရ၍ သူအိပ်ပျော်သည်အထိ စောင့်ပြီးမှ လုယက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။ သို့သော် ဒါယကာသည် ညတစ်ညလုံး လမ်းလျှောက်ဆက်လက်ခဲ့၏။

အရုဏ်တက်သောအခါ ခိုးသူတို့သည် ကိုင်ဆောင်ထားသော တုတ်၊ ကျောက်နှင့် အခြား လက်နက်များကို ပစ်ချလိုက်၏။ ထွက်ခွာရင်း ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ပြီး၊ သူ၏ ပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိခြင်းမှာ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန် နိုးကြားစွာ စောင့်ခဲ့သူကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုကြ၏။ ထိုသူကို ဂါရဝပြုသင့်ကြောင်း ပြောကြ၏။ ကုန်သည်လူများက နံနက်စောစော ထကာ ခိုးသူတို့ ပစ်ချခဲ့သော ကျောက်များနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို တွေ့မြင်ကြ၏။ ဒါယကာအား ၎င်းတို့ ကျေးဇူးတင်ရမည်ကို နားလည်ကာ ဂါရဝပြုကြ၏။

ဒါယကာသည် ခရီးဆုံးရာသို့ ရောက်ပြီး ကိစ္စများ ပြီးစီးစေ၏။ ထို့နောက် သာဝတ္ထိသို့ ပြန်လာပြီး ဇေတဝန်သို့ ဆက်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ တထာဂတ (ဘုရားရှင်) ကို ဦးချ၍ ကိုယ်တော်၏ ခြေရင်းတွင် ထိုင်၏။ ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြ၏။ ဘုရားရှင်က နိုးကြားစွာ စောင့်ခြင်းဖြင့် အထူး ကုသိုလ်ကို ရခဲ့သူ သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးပညာရှိတို့လည်း တူညီစွာ ပြုခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဒါယကာ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဘုရားရှင်က ရှေးဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုဇာတ်ကို ဇာတ်အမှတ် 414 အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထား၏။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားခဲ့၏။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ တက္ကသီလာ (ထင်ရှားသော ပညာသင်ကြားရေးဌာန) တွင် အနုပညာအားလုံးကို သင်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာကာ အိမ်ထောင်ရှင်အဖြစ် နေထိုင်၏။ အချိန်အကြာတွင် အိမ်ကို စွန့်ခွာပြီး ရသေ့ဖြစ်လာ၏။ မကြာမီ တရားဈာန်ရရှိ၏။ ဟိမဝန္တာဒေသတွင် ရပ်ခြင်းနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်း အနေအထားတို့ကိုသာ အသုံးပြု၍ နေထိုင်ပြီး၊ ညတစ်ညလုံး အိပ်ခြင်းမရှိဘဲ လမ်းလျှောက်၏။

ရသေ့၏ လမ်းလျှောက်ခရီး အဆုံးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် နတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနတ်သည် ရသေ့ကို နှစ်သက်၏။ ပင်စည်အပေါက်မှ ပထမဂါထာကို ဆို၏ — အခြားသူများ အိပ်နေစဉ် နိုးနေသူသည် အဘယ်သူနည်း၊ အခြားသူများ နိုးနေစဉ် အိပ်ပျော်သူသည် အဘယ်သူနည်း ဟု မေးမြန်း၏။ ငါ၏ ပဟေဠိကို အဘယ်သူ ဖြေနိုင်မည်နည်း၊ အဘယ်သူ ဖြေကြားမည်နည်း။ ဘုရားလောင်းသည် နတ်၏ အသံကို ကြားပြီး ကဗျာဖြင့် ဖြေ၏ — အခြားသူများ အိပ်နေစဉ် နိုးနေသူ၊ အခြားသူများ နိုးနေစဉ် အိပ်ပျော်သူမှာ ကိုယ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုပဟေဠိကို ဖတ်ရှုဖြေကြားနိုင်ကြောင်း ဆို၏။

နတ်က ထပ်မေး၏ — သင်သည် အခြားသူများ အိပ်နေစဉ် မည်သို့ နိုးနေသနည်း၊ အခြားသူများ နိုးနေစဉ် မည်သို့ အိပ်ပျော်သနည်း။ သင်သည် ငါ၏ ပဟေဠိကို မည်သို့ ဖတ်ရှုပြီး ဘယ်လို အဖြေပေးသနည်းဟု မေးမြန်း၏။ ထို့နောက် ဘုရားလောင်းက အချက်ကို ရှင်းပြ၏။ တချို့သူတို့သည် ကောင်းမှုသည် တင်းကျပ်သော သတိထားမှုတွင် တည်သည်ကို မေ့နေကြ၏၊ ထိုသူတို့ အိပ်ပျော်သောအခါ ကိုယ်က နိုးနေသည်ဟု ဆို၏။ အချို့တွင် တပ်မက်မှု၊ မကောင်းမှုနှင့် အမှောင်သဘော ကုန်ဆုံးသွား၍ ထိုသူတို့ နိုးနေသောအခါ ကိုယ်က အိပ်ပျော်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများ အိပ်နေစဉ် ကိုယ်နိုးနေပြီး အခြားသူများ နိုးနေစဉ် ကိုယ်အိပ်ပျော်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာသတ္တဝါက ဤအဖြေကို ပေးသောအခါ နတ်သည် နှစ်သက်၏။ နောက်ဆုံး ဂါထာဖြင့် ချီးမွမ်း၏ — အခြားသူများ အိပ်စဉ် နိုးခြင်းသည် ကောင်း၏၊ အခြားသူများ နိုးစဉ် အိပ်ခြင်းသည်လည်း ကောင်း၏၊ ပဟေဠိကို ဖတ်ပြီး အဖြေပေးခြင်းလည်း ကောင်း၏ဟု ဆို၏။ ဤနည်းဖြင့် ဘုရားလောင်းကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် နတ်သည် သစ်ပင်ထဲရှိ နေရာသို့ ပြန်ဝင်သွား၏။

သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ဘဝကို ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်၌ သစ်ပင်နတ်သည် ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ (နောင်တွင် ကိုယ်တော်၏ တပည့်များအထဲ အထွဋ်အမြတ် ဘိက္ခုနီ ဖြစ်လာသူ) ဖြစ်ကြောင်း၊ ရသေ့သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။

ဇာဂရဇာတ် (ဇာတ်အမှတ် 414) သည် အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခုရှိသော ပဟေဠိပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဇာတ်ဘောင်တွင် နိုးကြားမှုသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။ ဒါယကာ၏ စည်းကမ်း — ညတစ်ညလုံး သတိရှိစွာ လမ်းလျှောက်ခြင်း — သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။ အတိတ်ဇာတ်တွင် နိုးကြားမှုသည် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ ရသေ့သည် သာမန်လူတို့ အိပ်ပျော်လွတ်သွားသော အရာကို နိုးကြားနေပြီး၊ တပ်မက်မှု၊ မကောင်းမှုနှင့် အမှောင်သဘော ကုန်ဆုံးပြီးသူတို့အကြား အနားယူသည်။ ဂါထာများက အမှန်တကယ် နိုးကြားခြင်းသည် ကောင်းမှုနှင့် ဉာဏ်ပညာ၏ ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုသတိထားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုသာမက အခြားသူများအတွက်ပါ စောင့်ရှောက်မှု ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဂါထာများက ကောင်းမှုဖြင့် သတိကို မေ့သူများသည် မျက်လုံးဖွင့်ထားစဉ်ပင် အိပ်ပျော်နေသူ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သတိပေးသည်။ ဤသည်မှာ ညတစ်ညလုံးနှင့် တစ်သက်တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းသိမ်းထားသော အာရုံစိုက်မှု (အပ္ပမာဒ) ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။