ကုက္ကုဋဇာတ် - ပညာရှိ ကြက်ဖနှင့် ကောက်ကျစ်သော စွန်

ဘုရားရှင်ဘဝ၌ ငြူစူမှုနှင့် အပြိုင်အဆိုင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နေသော ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်၏ အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း သိရသောအခါ အချို့သော ရဟန်းများ စိတ်ပူပန်ကြသည်။ ဝါးတောကျောင်း၌ သူတို့က စိုးရိမ်ချက်ကို ဖွင့်ဟပြောဆိုကြသောအခါ ဘုရားရှင်က အံ့ဩစရာမလိုကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည်- ဒေဝဒတ်သည် အတိတ်ဘဝကလည်း ဘုရား၏ ပျက်စီးမှုကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးပြီး ထိုအခါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခုလည်း ရှုံးနိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းတည်း။ ထိုအချက်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ဘဝဟောင်းကာလ အလွန်ရှေးကျသော ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုအခါ တပည့်တော်သည် လူသားတို့ကြားရှိ ရသေ့ (ဣသိ) မဟုတ်ဘဲ၊ ငှက်များကြားရှိ သတိကြီးသော ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ဘုံသုံးပါးအတွင်း ကျင်လည်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

မဂဓတိုင်းရှိ တော၏ ကွင်းပြင်တစ်ခု၌ ဘုရားလောင်းသည် အလွန်ချောမောလှပ၊ ခွန်အားကြီး၍ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော တောကြက်ဖတစ်ကောင်အဖြစ် တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သဘာဝအရ သတိကြီးပြီး အတိတ်ကံ၏ ပညာဖြင့် ပြည့်စုံသော ထိုသူသည် ကြက်ဖရာနှင့်ချီသော အုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ၊ နေ့အခါ သတိဖြင့် အစာရှာစေပြီး၊ ည၌ သားကောင်ရန်မှ ရှောင်ရှားရန် မြင့်မားသော သစ်ကိုင်းခိုင်ခံ့ပေါ်၌ အနားယူစေခဲ့သည်။

ထိုတော၌ပင် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အစာကြီးသော စွန်ရဲတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ထိုစွန်ရဲသည် ဝုန်းကနဲ ဆင်းဝင်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခိုးဝှက်ရန်ပြုခြင်းဖြင့် တောငှက်များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု ၎င်း၏ ငမ်းငမ်းတက်သော မျက်စိသည် တောကြက်ကြီးဆီ ရောက်လာသည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် အလွန်သတိကြီးသဖြင့် စွန်ရဲ၏ အရိပ်သစ်ပင်ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း သတိပေးအော်ဟစ်ကာ အုပ်စုကို စွန်ရဲ၏ တောင်ပံများ မရောက်နိုင်သော ကြိမ်ပိတ်ခြုံအုပ်များထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကြက်ကို အင်အားဖြင့် မဖမ်းနိုင်သဖြင့် စိတ်ပျက်သော စွန်ရဲသည် လှည့်စားမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုအပေါ် မူတည်သော သစ္စာဖောက်အစီအစဉ်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။ ဘုရားလောင်း ထိုင်နေသော မြင့်မားသော ဝါးတောအုပ်ဆီသို့ ငြိမ်သက်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး၊ ဘေးရှိ ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပိတုန်းများကို ပြုပြင်၍ သာယာကြည်ညိုသော ဟန်ပန်ကို ဆောင်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော၊ သံစဉ်ညီသော အသံဖြင့် ထိုသားကောင်ရှင်က ခေါ်ဆိုသည်- “အို ရွှေရောင်တောက်ပသော ပိတုန်းရှင်၊ သန့်စင်သော ရတနာအိုး ဦးထုပ်ကို ဆောင်သော သူမြတ်ငှက်ရှင်! ကြာရှည်စွာ ငါသည် သင်၏ ဂုဏ်ထူးမြင့်မြတ်မှု၊ ဘုန်းကြီးသော လှမ်းလမ်းနှင့် မနက်ခင်း၏ နားဝင်ချိုသော အော်သံကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ငါ့စိတ်နှလုံးသည် သန့်စင်သော ချီးမွမ်းစိတ်ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ဘာကြောင့် သင်သည် ကြောက်ရွံ့ယုံမှားမှု၏ အောက်တွင် ထိုမြင့်သော အကိုင်းပေါ်၌ နေနေရသနည်း။ ရိုးသားသော မိတ်ဖွဲ့ခြင်း စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုကြပါစို့! မြက်ခင်းသစ်ပေါ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပါ၊ ချိုမြိန်သော စေ့များနှင့် နူးညံ့သော ပိုးကောင်များကို အတူတကွ မျှဝေစားကြပါစို့။ ယခုမှစ၍ ငါသည် ကြောင်ရိုင်း၊ ကျားနှင့် မြွေအားလုံးကို တားဆီးကာ သင်၏ သစ္စာရှိသော စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာပါမည်!”

ဘုရားလောင်းသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ စကားဖြင့် ဖြားယောင်းသော ထိုသားကောင်ရှင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရှင်းလင်းသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းသိမြင်တော်မူသည်။ ချိုမြိန်သော စကားဖြင့် သဘာဝ၏ အနှစ်သာရ မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း၊ သားကောင်သတ်သူနှင့် သားကောင်ကြားတွင် စစ်မှန်သော ရင်းနှီးမှု မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို သိခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင် ပြုံးလျက် ဘုရားလောင်းသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော၊ ဆူဆူညံညံ မြည်ဟီးသော ဂါထာများဖြင့် ပြန်ကြားလိုက်သည်- “အို နှုတ်သီးကွေးပြီး ခြေသည်းချွန်သော စွန်ရဲ! သင်၏ စကားသည် ပျားရည် ကျနေသော်လည်း၊ သင်၏ ခြေသည်းများသည် ငါ့မျိုးနွယ်များ၏ သွေးဖြင့် ကျနေသည်။ သင်သည် မေတ္တာကို ပေးအပ်သော်လည်း၊ သင်လိုချင်သည်မှာ ငါ၏ ရင်ဘတ်အသားကို ဆွဲဆုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သားကောင်သတ်သော ငှက်သည် ကြက်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် အဆိုပြုခြင်းသည်၊ ခြောက်သွေ့သော မြက်နှင့် မီးက မိတ်ဖွဲ့ရန် အဆိုပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သဘာဝရန်သူ၏ ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို နားထောင်သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် သေမင်း၏ အာခေါင်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။”

ဤ ဖော်ထုတ်ခံရမှုကြောင့် အရှက်ရသော စွန်ရဲသည် မိမိ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားကာ၊ တောနတ်များ (တောအရိပ်ဝိညာဉ်များ) ကို ကျိန်ဆိုပြီး မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် သန့်စင်ကြောင်း ပြောဆိုကာ၊ အတုအယောင် မေတ္တာ မျက်ရည်များကို စီးကျစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ နောက်ဆုံး ထက်မြသော သတိပေးချက်ကို ပေးလိုက်သည်- “အို ကောင်းကင်ရှိ သားသတ်သမား၊ သင်၏ လှည့်စားမှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်! ပညာရှိသူသည် ရန်သူ၏ စရိုက်ကို သိသည်။ မကောင်းသော စိတ်နှလုံးမှ ထွက်လာသော ချိုသာသော စကားသည် ရွှေခွက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသော အဆိပ်နှင့် တူသည်။ ငါ၏ သတိရှိသော အုပ်စုက တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးပြီး ဤတောအုပ်မှ သင့်ကို မောင်းထုတ်မည့် မတိုင်မီ ပျံသန်းသွားပါ!”

မိမိ၏ လှည့်စားမှု လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း သိရှိသောအခါ စွန်ရဲသည် ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ နက်ရှိုင်းသော တောင်များဆီသို့ ပျံသွားပြီး၊ ဘုရားလောင်း၏ အုပ်စုသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ရန် ဘယ်တော့မှ မရဲဝံ့တော့ပေ။ ဘုရားလောင်းသည် သတိနှင့် ပညာဖြင့် အုပ်စုကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ သက်တမ်းပြည့်ဆုံးခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် မြင့်မားသော ဘုံများသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ပုံပြင်ကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယခု ပြည့်စုံစွာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တွင် စုဝေးနေဆဲ ရဟန်းများအတွက် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင် ဂါထာများကို ထည့်သွင်းတော်မူသည်- ဝှက်ထားသော ရန်သူ၏ အတုအယောင် မိတ်ဖွဲ့မှုသည် ၎င်းကို ဖတ်ရှုရန် နှေးကွေးသူကိုသာ လှည့်စားနိုင်သည်၊ အန္တရာယ်ရှိသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းသူသည် ရန်သူ၏ အာဏာထဲသို့ ကျရောက်ပြီး နောက်ပိုင်း နောင်တရလျက် နေရသည်၊ ထိုတောကြက်ရိုင်းကဲ့သို့ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖတ်ရှုနိုင်သူသည် ထိုကြက်ဖ စွန်ရဲ၏ ထောင်ချောက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဒဏ်ရာမရဘဲ လွတ်မြောက်သွားသည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုတော၏ လှည့်စားသော စွန်ရဲသည် ဒေဝဒတ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ချီးမွမ်းစကားကို မြင်ထိုးထွင်းသိ၍ အသက်ရှင်ခဲ့သော သတိကြီးသော ကြက်ဖသည် ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာတော်မူသည်။

ဤပုံပြင်သည် ပါဠိတိပိဋကတ်၏ ခုဒ္ဒကနိကာယ်တွင် ဇာတ်တော်စာအုပ်၏ ဒသကနိပါတ် — ဂါထာဆယ်ပုဒ်ဖြင့် ပြောကြားခဲ့သော ဇာတ်တော်များကို စုစည်းထားသော ဆယ်မြောက်စာအုပ် — တွင် ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ အမှတ် ၄၄၈ ကုက္ကုဋဇာတ်အဖြစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ဖွင့်ဦးပုံပြင် ဖြစ်သော စတုဒ္ဒါရဝဂ် (အမှတ် ၄၃၉ စတုဒ္ဒါရဇာတ်) အတွင်း အုပ်စုဖွဲ့ထားသည်။ ၎င်းသည် ထိုစာအုပ်တွင် စုစည်းထားသော ဇာတ်တော်ဆယ့်ခြောက်ခုအနက် (အမှတ် ၄၃၉–၄၅၄) ဆယ်ခုမြောက် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းဂန်ကိုယ်တိုင်က ဤပုံပြင်ကို တူညီသော ခေါင်းစဉ်ရှိပြီး အချင်းချင်း ဆက်စပ်မှုမရှိသော ဇာတ်တော်နှစ်ခုမှ ခွဲခြားထားသည်- အမှတ် ၂၀၉ ကုက္ကုဋဇာတ်တွင် ဉာဏ်ရှိသော ငှက်တစ်ကောင်က သစ်ပင်အဖြစ် ဖန်ဆင်းထားသော လယ်သမားကို လှည့်စားသည်၊ အမှတ် ၃၈၃ ကုက္ကုဋဇာတ်တွင် ထိုသတိကြီးသော ကြက်ဖ ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ စွန်ရဲမဟုတ်ဘဲ ချီးမွမ်းတတ်သော ကြောင်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သုံးခုစလုံးသည် နာမည်နှင့် ဇာတ်ကောင်အမျိုးအစား — တိရစ္ဆာန်ရှင်၏ ဖုံးကွယ်မှုကို မြင်ထိုးထွင်းသိနိုင်သော၊ မလှုပ်ရှားနိုင်သော ကြက်ဖ — ကို မျှဝေကြသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီသည် ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်ဆောင်ဆိုင်ရာ နေရာ၊ ရန်သူနှင့် ဂါထာများရှိသော သီးခြားကျမ်းဂန်စာသား ဖြစ်သည်။