ကုန္တနီဇာတ် - ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ငြင်းဆိုသော ဗျိုင်းမ

ဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ပါဠိဇာတကနိကာယ်၏ အမှတ် ၃၄၃ ဖြစ်သော ကုန္တနီဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းတို့က ကောသလမင်း၏ နန်းတော်၌ နေထိုင်သော ဗျိုင်းမတစ်ကောင်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဗျိုင်းမသည် နန်းတော်သားငယ်တို့၏ လက်ဖြင့် မိမိသားငယ်များ သေဆုံးရခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ နန်းတော်မှ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ မထွက်ခွာမီ ပြင်းထန်သော လက်စားချေမှုကို ပြုခဲ့သည်။ ရဟန်းတို့က ထိုအရာကို အံ့ဩကြသောအခါ၊ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်။

ရှေးဘဝတစ်ခု၌ ဘုရားအလောင်းသည် ဗာရာဏသီ၏ မင်းကြီးအဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မင်းသည် တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိအိမ်တော်၌ ဗျိုင်းမတစ်ကောင်ကို ထားရှိကာ မိမိ၏ စကားများကို ယူဆောင်ရန် ယုံကြည်ရသော စေတမန်အဖြစ် အားထားခဲ့သည်။ မင်းအတွက် စကားများ ယူဆောင်ရန် ဗျိုင်းမကို ဤဘက်နှင့် ထိုဘက် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဗျိုင်းမသည် မင်းအား ပြုခဲ့သော ဝန်ဆောင်မှုကြောင့် နန်းတော်၌ ဂုဏ်ပြုခံရသော နေရာကို ရရှိခဲ့သည်။

ဗျိုင်းမသည် နန်းတော်ဝင်းအတွင်း၌ အသိုက်ပြုလုပ်ကာ သားငယ်နှစ်ကောင်ကို မွေးမြူခဲ့သည်။ မင်းသည် မြို့မှ ခရီးထွက်နေစဉ် နန်းတော်သားငယ်အချို့သည် ဗျိုင်းမ၏ အသိုက်ကို တွေ့ရှိကြပြီး ဂရုမစိုက်သဖြင့် သားငယ်နှစ်ကောင်စလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဗျိုင်းမ ပြန်ရောက်လာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိကာ ထိုအဖြစ်အပျက်အတွက် တာဝန်ရှိသူများကို သိရှိလာသောအခါ၊ သူ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မပျောက်ကွယ်ခဲ့ပါ။

နန်းတော်၌ ကျားတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး၊ ဧည့်သည်များ လာရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သော နေရာတွင် ထားရှိသည်။ ဗျိုင်းမသည် ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သတိထားစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကာ မိမိ၏ အခွင့်အရေးကို စောင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သားငယ်များကို သတ်ခဲ့သော နန်းတော်သားငယ်များကို ကျား ထိန်းသိမ်းထားရာနေရာဆီသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကြည့်ရှုထိုက်သော အရာတစ်ခု ရှိသည်ဟု ကတိပြုကာ ဗျိုင်းမသည် ထိုနန်းတော်သားငယ်များကို ကျား၏ နီးရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုတိရစ္ဆာန်က သူတို့ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ နန်းတော်ဝင်းအတွင်း၌ ထိုသားငယ်များ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်ကြီးသည် သူတို့သေဆုံးပုံကို အသေးစိတ် မရှည်လျားစွာ ဖော်ပြခြင်းမရှိပါ။ ဇာတ်အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ ဗျိုင်းမ၏ လက်စားချေမှု ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

မိမိ ပြုခဲ့သည်ကို ထွက်ပြေးခြင်း သို့မဟုတ် ဖုံးဖိခြင်း မပြုဘဲ၊ ဗျိုင်းမသည် မင်းရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ မင်းအား ထင်ရှားစွာ ပြောကြားရာတွင် ထိုနန်းတော်၌ သူသည် ကြာရှည်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရသော နေရာကို ရရှိခဲ့ပြီး ကြီးမားသော လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံခံခဲ့ရကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော် မင်း၏ သားတော်များက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သားငယ်များအပေါ် ပြုခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် ယခု မင်း၏ ဝန်ဆောင်မှုကို အစဉ်အမြဲ စွန့်ခွာရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်နေကြောင်း ပြောသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သားတော်များအတွက် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ဤကိစ္စကို ခါးသီးမှုဖြင့် မပြီးဆုံးစေလိုသော မင်းက ဗျိုင်းမအား ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မှားယွင်းမှုကို မှားယွင်းမှုဖြင့် ပြန်ဆပ်ခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဆက်လက်ဖြစ်စေသည်ဟု မင်းက ဆင်ခြင်ခဲ့ပြီး၊ အမျက်ဒေါသကို ချထားကာ ဘေးဆိုးမတိုင်မီကဲ့သို့ အတူတကွ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခြင်းတွင်သာ မှန်ကန်သော ပညာရှိမှု တည်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ဗျိုင်းမသည် မင်း၏ ဆင်ခြင်ချက်ကို လက်မခံခဲ့ပါ။ မတရားခံရသူနှင့် မတရားပြုသူတို့သည် အရင်ကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်လည်ဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြန်ကြားခဲ့သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း တောင်းဆိုချက်သည် မည်မျှ ပညာရှိဟု ထင်ရပါစေ၊ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။ မင်းအပေါ် ကိုယ်တိုင် လေးစားမှု ကျန်ရှိနေသော်လည်း၊ ဗျိုင်းမသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ထားရှိကာ ထိုကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အိမ်တော်တွင် ဆက်မနေတော့ပါ။

ဇာတ်ကြီးကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားက ဇာတ်ကောင်များကို ရဟန်းတို့အား ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြသခဲ့သည်။ လက်စားချေပြီးနောက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားသော ဗျိုင်းမသည် ထိုအတိတ်ဇာတ်ကြောင်းတွင် ကောသလနန်းတော်၌ ယခု နေထိုင်နေသော ထိုဗျိုင်းမပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဘဝများကို ကျော်လွှားပြီး မည်မျှ နက်ရှိုင်းစွာ တည်ရှိနေနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ဗျိုင်းမ၏ ထွက်ခွာမှုကို နောက်ထပ် လက်စားမချေဘဲ လက်ခံခဲ့သော ဗာရာဏသီ၏ တရားမျှတသော မင်းကြီးမှာ ထိုဘဝအတိတ်ရှိ ဘုရားအလောင်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ကုန္တနီဇာတ်သည် အဆုံးကို လွယ်ကူသော သက်သာစေမှုဖြင့် မဖြေရှင်းပါ။ မင်း၏ ငြိမ်းချမ်းရေး အယူဆချက်ကို ဗျိုင်းမ၏ ပြန်မလာရန် ငြင်းဆိုချက်ဘေးတွင် ထားရှိထားပြီး၊ နှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုကို တစ်ခု ဖျက်ဆီးခြင်း မရှိပါ။ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားရာတွင် ဘုရားက ရဟန်းတို့အား သင်ခန်းစာ ပေးတော်မူခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ထိခိုက်နာကျင်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ပညာရှိပြီး ကရုဏာရှိသော အုပ်ချုပ်သူက တောင်းဆိုသည်ဖြစ်စေ ချက်ချင်း မပျောက်ကွယ်နိုင်ကြောင်း၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို ကြိုးပမ်းအလေးထားရသည်ဖြစ်စေ၊ ဆုံးရှုံးမှုကို ဆက်လက်ဆောင်ထားဆဲ နှလုံးသားအပေါ် အတင်းအကျပ် တင်ပြနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။