လောဟကုမ္ဘီဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ကောသလနိုင်ငံ ပသေနဒိမင်းသည် တစ်ညတွင် အိပ်မပျော်ဘဲ နေစဉ် မှောင်မိုက်ကို ဖောက်ထွက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အသံလေးမျိုးကို ကြားလိုက်ရသည် – “ဒု!”၊ “သ!”၊ “န!”၊ “သော!”။ ထိတ်လန့်သွားသော မင်းကြီးသည် နံနက်အချိန်ရောက်သောအခါ အိမ်တော်ပုဏ္ဏားများကို ခေါ်ယူ၍ ထိုအသံများကို ပြောပြသည်။ ပုဏ္ဏားတို့က ထိုအသံများသည် မင်းကြီး၏ နိုင်ငံ၊ ဥစ္စာ၊ သို့မဟုတ် အသက်ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်သော နိမိတ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအန္တရာယ်ကို ကြီးမားသော လေးပါးယဇ်ပူဇော်ပွဲဖြင့်သာ ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဟု ဆိုကာ သတ်ဖြတ်ရာတိုင်များတွင် ချည်နှောင်ထားသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အကျဉ်းသားများကို ယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရန် အကြံပြုကြသည်။

ယဇ်ပူဇော်ရန် အမိန့်မပေးမီ မိဖုရား မလ္လိကာက ပုဏ္ဏားတို့ကိုသာ ယုံကြည်ခြင်းထက် ဘုရားရှင်ထံ မေးမြန်းရန် မင်းကြီးကို တိုက်တွန်းသည်။ ပသေနဒိသည် ဇေတဝန်ရှိ ဘုရားရှင်ထံ သွား၍ ကြားခဲ့ရသော အသံလေးမျိုးကို မှန်ကန်စွာ ပြောပြသည်။ ဘုရားရှင်က မင်းကြီးအား အဘယ်အန္တရာယ်မျှ မဖြစ်ပေါ်ရဘဲ ငရဲ၌ ဒုက္ခခံစားနေရသော သတ္တဝါအချို့သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်မိခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးယခင်ကာလမှ ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၍ မင်းကြီးအား ယခင်က မင်းတစ်ပါးသည် ဤကဲ့သို့သော ကြောက်ရွံ့မှုကို မည်ကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ကြောင်း ပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးယခင်ကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် လောကီ ချမ်းသာများကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟိမဝန္တာတောင်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိသော ဣသိအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မင်းကြီး၏ ကိုယ်တိုင်အသုံးပြုရန် ထားရှိသော ဥယျာဉ်တွင် ရံဖန်ရံခါ ရွှေအဆင်းရှိသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လေ့ရှိသည်။ ထိုကာလ၏ မင်းကြီးသည်လည်း ညအချိန်၌ တူညီသော အသံလေးမျိုးကို ကြားရပြီး၊ ပသေနဒိ နောက်ပိုင်း၌ ပြုလုပ်မည့်အတိုင်း အိမ်တော်ပုဏ္ဏားထံ ရှင်းပြချက်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရာဇပုရောဟိတ်က ထိုအသံများ ဟောကြားသော ဘေးကို ကာကွယ်နိုင်သည်မှာ သတ္တဝါများဖြင့် ပြုလုပ်သော လေးပါးယဇ်သာဖြစ်သည်ဟု ကြေညာသည်။ မင်းကြီးသည် ဓားများကို စောင့်ဆိုင်းရန် သတ်ဖြတ်ရာတိုင်များတွင် ချည်နှောင်ထားသော ယဇ်များကို အမိန့်ပေးသည်။ ပုဏ္ဏား၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များအနက် ငယ်ရွယ်သော တပည့်တစ်ပါးသည် ဤအဖြေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ဆရာအား ကိုယ့်လုံခြုံရေးအတွက် အသက်ရှင်သော သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်သူတို့အား ချမ်းသာ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဝေဒကျမ်းကိုယ်တိုင် သင်ပြသလားဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းသည်။ ဆရာမှာ ကျေနပ်စေမည့် အဖြေမရှိဘဲ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်သည်။

ထိုကိစ္စကို ထားခဲ့ရန် မကြိုက်သော ငယ်ရွယ်သော တပည့်သည် မင်းတော်ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဗောဓိသတ်ဖြစ်လာသော ရွှေအဆင်းရှိ ဣသိနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ပုဏ္ဏားတို့ မသိနိုင်သည်ကို သိနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီး ထိုငယ်ရွယ်သူသည် မင်းကြီးအား ယခုအချိန်အတွက် ယဇ်ပွဲကို ရပ်ဆိုင်းစေကာ၊ ထိုအသံများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဣသိ ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြနိုင်ရန် ပလ္လင်ရှေ့သို့ ခေါ်ယူရန် မင်းကြီးကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

မင်းကြီးနှင့် နန်းတော်အမတ်တို့ ရှေ့တွင် ဗောဓိသတ်က ထိုအသံများသည် အသက်ရှင်နေသူများအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော နိမိတ်တစ်ခုနှင့် မဆိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဗာရာဏသီနှင့် နီးသော မင်းသားလေးပါးသည် တစ်ချိန်က အခြားသူတို့၏ အကြပ်ကျစွာ စောင့်ရှောက်ထားသော မယားများနှင့် လွန်ကျူးခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထိုအပြစ်အတွက် သူတို့သည် သေဆုံးပြီးနောက် မြေအောက်နက်နဲစွာရှိသော ဒုက္ခဘုံတစ်ခု၌ အရည်ပျော်သော သတ္တုဖြင့် ပြည့်နေသော သံအိုးလေးလုံးထဲတွင် ပြန်လည် ဖြစ်ထွန်းခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်စီသည် နှစ်သုံးသောင်းတိုင်တိုင် အိုးအောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်ပြီး ပွက်ဆူနေသော အရည်ကြားမှ ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုကြာမြင့်သော ကာလအတွင်း ယခုမှ ကိုယ်စီသည် အိုးဘေးသို့ တစ်ကြိမ် ရောက်ခဲ့ပြီး ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ဆိုရန် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပထမအသံတစ်လုံးသာ ဆိုနိုင်ပြီး မီးလောင်သော အမြှုပ်တို့က ထပ်မံ၍ ဆွဲမြုပ်ခဲ့ပြန်သည်။

ဗောဓိသတ်က ထိုငရဲသား တစ်ဦးချင်းစီ ဆိုမပြီးနိုင်ခဲ့သည်များကို ဆက်လက်ပြည့်စုံစေသည်။ “ဒု” ဟူသော အသံသည် ဥစ္စာရှိသော်လည်း သင့်တော်သော အစိတ်အပိုင်းကို မပေးကမ်းခဲ့ကြောင်း၊ မကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြောင်း၊ ယခုအချိန်တွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော ချမ်းသာများ၌ လုံခြုံသော ခိုလှုံရာ မရှိခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံသော ဂါထာကို စတင်သည်။ “သ” ဟူသော အသံသည် လွတ်မြောက်ခွင့်မရသော ဒုက္ခအတွက် ငိုကြွေးခြင်းကို စတင်ပြီး၊ အဆုံးမရှိ ကမ္ဘာများစွာတစ်လျှောက် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသော ညှဉ်းဆဲမှုကို ခံစားရကြောင်း ဖော်ပြသည်။ “န” ဟူသော အသံသည် ၎င်းတို့၏ ဒုက္ခများ အဆုံးမရှိကြောင်း ဝန်ခံခြင်းကို စတင်သည်၊ အကြောင်းမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုများ၏ အကျိုးကို ယခု သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “သော” ဟူသော အသံသည် ထိုနေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်မြောက်ကာ၊ လူ့ဘဝကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ကုသိုလ်ကံဖြင့် ကောင်းမှုများစွာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို စတင်သည်။

အသံများ၏ အမှန်အဓိပ္ပာယ် အပြည့်အစုံကို ကြားနာရသောအခါ မင်းကြီးသည် ထီးနန်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံအား အဘယ်ဘေးအန္တရာယ်မျှ မခြိမ်းခြောက်ကြောင်း သိရှိလာသည်။ မင်းကြီးသည် ချည်နှောင်ခံထားရသော အကျဉ်းသားနှင့် တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးစေ၍ သတ်ဖြတ်ရာတိုင်များကို ဖြိုဖျက်စေသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဒါနနှင့် ပုံမှန်ကောင်းမြတ်သော အကျင့်တရားငါးပါးဆီသို့ ဦးလှည့်သွားသည်။

ဘုရားရှင်သည် ပသေနဒိအတွက် ဇာတ်တော်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ဟောကြားချက်ကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ဆရာ၏ သတ်ဖြတ်ရန် ကျိုးကြောင်းကို လက်မခံခဲ့သော ငယ်ရွယ်သည့် တပည့်မှာ ထိုဘဝဝေးသည့်အချိန်၌ သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ လေးလုံးသော အသံများ၏ နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သော ဣသိမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။

ဗောဓိသတ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ဇာတ်တော်၏ အဓိကအချက်အဖြစ် ယူဆရန် လွယ်ကူသည်၊ အကြောင်းမှာ ဂါထာများက ပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းပြီး ရာနှင့်ချီသော အသက်များကို ကယ်တင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇာတ်တော်တွင် တပည့်က အာဏာပိုင်၏ အဖြေ အဆင်ပြေသည်ကို လက်မခံခြင်း မရှိပါက ဗောဓိသတ်ထံ မည်သည့်အရာမျှ မရောက်ပါ။ ထိုငယ်ရွယ်သော တပည့်တွင် ကိုယ်ပိုင် အထူးပညာ၊ ရွတ်ဆိုရန် ဂါထာ၊ သို့မဟုတ် ငရဲကို မြင်နိုင်သော စွမ်းအား မရှိခဲ့ပါ။ သူ့ဆရာ မကျေနပ်သော မေးခွန်းကို မေးရန် ဆန္ဒနှင့် ဆရာက ပယ်ချပြီးနောက်တွင်ပင် ရှာဖွေဆက်လက်ရန် ဆန္ဒသာ ရှိခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်က ဤရှာဖွေခြင်းကို ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် သတ္တိအမျိုးအစားအဖြစ် ချီးမြှင့်ပြီး၊ နောက်ဆုံး အဖြေပေးခဲ့သော ပညာနှင့် မခွဲခြားနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။

ဇာတ်တော်က လေးလုံးသော အသံများနှင့် ပုဏ္ဏားတို့ ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် ဖန်တီးထားသော ဘေးဒုက္ခကြား ငြိမ်သက်စွာ ခြားနားချက်ကို ဖော်ပြသည်။ အသံများကိုယ်တိုင်မှာ ဒုက္ခခံစားနေရသော သတ္တဝါများ၏ အမှန်တကယ် နာကျင်မှုများ ဖြစ်ပြီး၊ မည်မျှပင် မှိန်ဖျော့စွာ လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း၊ ၎င်းကို ကြားရသော မင်းကြီးအတွက် အဘယ်အန္တရာယ်မျှ မရှိပါ။ ဇာတ်တော်တွင် အမှန်တကယ် အန္တရာယ်မှာ ညအချိန်၏ အသံ မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို အကျိုးစီးပွားရှာသော အကြံပေးသူတို့က အမှန်တကယ် လိုအပ်ချက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်၏ တဏှာကို ဖြည့်ဆည်းသော ယဇ်ပူဇော်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော အလေ့အကျင့်ဖြစ်သည်။ ဤပုံစံကို ဘုရားရှင်က ပသေနဒိ၏ ကိုယ်ပိုင် နန်းတော်၌ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး၊ ဗောဓိသတ်က ဗြဟ္မဒတ်၏ နန်းတော်၌ တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။