မဟာဥက္ကုသဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်မှ မိတ္တဂန္ဓက အမည်ရှိ ဒါယကာတစ်ယောက်အကြောင်းကို ရဟန်းတော်တို့အား ဟောကြားတော်မူသည်။ သူသည် ဆင်းရဲသွားသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး မိမိအဆင့်အတန်းထက် အလွန်မြင့်မားသော မင်းမျိုးအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ပြုလိုသည်။ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ထောက်ခံနိုင်သော မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် လက်တွဲဖော်များ ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းသောအခါ သူသည် တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပြီး၊ တစ်ခုခုကို ဆက်လက်ကြိုးစားမီ မိတ်ဆွေများ ရှာဖွေရန် အကြံပေးခံခဲ့ရသည်။

မိတ္တဂန္ဓကသည် ဤအကြံဉာဏ်ကို အလေးထားစွာ လိုက်နာခဲ့သည်။ မြို့၏ တံခါးစောင့် လေးဦးမှစတင်ပြီး မြို့စောင့်များ၊ ဗေဒင်ဆရာများနှင့် နန်းတော်မှ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များအထိ ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စစ်သူကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းတို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဆက်သွယ်မှုများကြောင့် သူသည် မင်း၏ မိတ်ဆွေဖြစ်လာပြီး ရှင်အာနန္ဒာမှတစ်ဆင့် ထေရ်ကြီး ရှစ်ဆယ်နှင့် ဘုရားရှင်ကိုပါ သိရှိလာခဲ့သည်။

ဤမိတ်ဆွေကွန်ရက်၏ အားကြောင့် မင်းက သူ့အား အိမ်ကြီးတစ်လုံး ပေးပြီး မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း ကျင်းပပေးခဲ့သည်။ သူ လက်ထပ်သော အမျိုးသမီးသည် မင်း၊ ဒုတိယမင်းနှင့် စစ်သူကြီးတို့ထံမှ လက်ဆောင်များ ရရှိခဲ့ပြီး ထိုလက်ဆောင်များက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သူမနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် လင်မယားနှစ်ဦးသည် ဘုရားရှင်ကို ဖိတ်ကြားပြီး ရက်ရောစွာ ဒါနပြုခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရဟန်းတော်တို့က တစ်ချိန်က မိတ်ဆွေမရှိခဲ့သော ဤလူကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းတစ်ခုတည်းက ဘယ်လောက်ဝေးသည်အထိ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သည်ကို အံ့သြကြသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိုသို့ ကံကောင်းမှုကို သူ့အတွက် ယခုတစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြရန် ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်တော်အမှတ် ၄၈၆ ဖြစ်သော မဟာဥက္ကုသဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် အလွန်ရှေးဘဝမှ ဖြစ်သည်။

ထိုရှေးအခါ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်က၊ တောရှိကန်ရေအနီးတွင် သိမ်းငှက်ဖိုတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး သိမ်းငှက်မတစ်ကောင်ကို မိတ်ဖက်အဖြစ် ယူလိုသည်။ သူသည် ချိုမြသော စကားဖြင့် ချစ်ကြိုက်ကြောင်း ဖော်ပြသောအခါ၊ သိမ်းငှက်မက သတိထားစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းသည် ကောင်းကင်ကြည်လင်သောအချိန်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ အသိုက်ဖြစ်စေ၊ ပေါက်ကလေးများဖြစ်စေ အန္တရာယ်ရှိလာပါက ကူညီနိုင်သော ခိုင်မာသည့် မိတ်ဆွေများ ရရှိထားပြီလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်ဖိုက သူသည် တစ်ယောက်တည်း အစာရှာသဖြင့် မိတ်ဆွေ တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်မက ဘေးဥပဒ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဗလာကျင်းစွာ ရပ်နေသော တစ်ကိုယ်တည်း လှည့်လည်သူနှင့် မိန်းမမယူကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် အင်အားကြီးသော အစောင့်အရှောက် သုံးဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးမှာ ရေမှ၊ တစ်ဦးမှာ မြေမှ၊ နောက်တစ်ဦးမှာ အမြင့်ဆုံး အင်အားရှိသူ ဖြစ်သည်။ သိမ်းငှက်သည် ရှေးဦးစွာ ကန်ရေ မြောက်ကမ်းကို အုပ်စိုးသော ဝံပိုငှက်ထံ ပျံသန်းသွားပြီး၊ သူနှင့် ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေး ဖွဲ့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သဲသောင်ပြင်တွင် နေထိုင်သော အသက်ကြီးသည့် လိပ်ကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိပြီး၊ သူ၏ ကြီးပြင်းပြီးသား သားတစ်ဦးရှိသည့် ထိုမိသားစု၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တောင်ကြားသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ထိုနေရာ၌ အုပ်စိုးနေသော ခြင်္သေ့မင်း၊ ဘုရားလောင်းကိုယ်တိုင်ကို ရှာတွေ့ကာ တိရစ္ဆာန်များ၏ ဘုရင်နှင့် အပြန်အလှန် ကူညီရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ သုံးဖွဲ့လုံး မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီးမှသာ သိမ်းငှက်မက လက်ခံခဲ့ပြီး၊ လင်မယား နှစ်ကောင်သည် ကန်ရေလယ်ရှိ ကျွန်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ကဒမ္ဗသစ်ပင်ကြီးတွင် အသိုက်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ပေါက်ကလေးနှစ်ကောင် ထွက်လာခဲ့သည်။

ပူပြင်းသော နေ့လယ်တစ်ခုတွင် ငှက်မဖမ်းနိုင်သော မုဆိုးအုပ်စုသည် ကဒမ္ဗသစ်ပင်အောက်တွင် နားခိုကာ၊ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းနေသော ခြင်များကို မောင်းထုတ်ရန် မမြင်ရသော အသိုက်အောက်၌ပင် မီးဖိုခဲ့ကြသည်။ ထောင်းတက်လာသော မီးခိုးနှင့် အပူသည် ကာကွယ်စွမ်းမရှိသော ပေါက်ကလေးများကို အသက်ရှူရခက်စေရန် စတင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်သိမ်းငှက်က ယောက်ျားအား စမ်းသပ်ခံရမည့် အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ချက်ချင်း မိတ်ဆွေများထံ ပျံသွားရမည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်သည် ရှေးဦးစွာ ဝံပိုငှက်ထံ ပျံသွားသည်။ ဝံပိုငှက်က သူ အသက်ရှင်နေသမျှ အသိုက်ကို အန္တရာယ် မပြုရဟု ပြန်ဖြေသည်။ ကန်ရေပေါ်မှ ပျံသန်းကာ ရေနက်ထဲတွင် ကိုယ်ကို ချိုးစက်ပြီး၊ မီးဖိုအပေါ်သို့ ပြန်ပျံတက်ကာ အမွှေးမှ ရေများကို မီးလျှံအောက်သို့ ခါချသည်။ တောင်ပံများ လေးလံလာပြီး မီးခိုးကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာသည်အထိ သူ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝံပိုငှက် ညှိုးနွမ်လာသည်ကို မြင်လျှင်၊ သိမ်းငှက်သည် ကမ်းစပ်ရှိ အသက်ကြီးသော လိပ်ကြီးထံ ပျံသွားသည်။ ထိုလိပ်ကြီးသည် ဤမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စတင်ဖွဲ့စည်းရာတွင် ကူညီခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဖခင်လိပ်ကြီးက ကိုယ်တိုင် မလုပ်မီ၊ သူ၏ သားငယ်က မိမိ နေရာသို့ ကိုယ်စားသွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ထိုသားက သူတစ်ဦးတည်းသာ သိမ်းငှက်ပေါက်ကလေးများကို အသိုက်သို့ လုံခြုံစွာ ပြန်ပို့နိုင်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ လိပ်ငယ်သည် ကန်ရေအောက်ခြေသို့ ဆင်းကာ၊ အခွံအတွင်း ရွှံ့စိုအပြည့်ကို ယူပြီး ကျွန်းသို့ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မီးခိုးတက်နေသော မီးကို အသက်ရှူရခက်စေသော ရွှံ့ထူထူ အလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး၊ မီးခဲ တစ်ခုတလေမျှ မလောင်ကျွမ်းတော့သည်အထိ ငြှိမ်းသတ်ခဲ့သည်။

ရွှံ့ဖြင့် ဖုံးနေသော လိပ်ကို မြင်သောအခါ၊ မုဆိုးတို့သည် ငှက်များကို လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားပြီး၊ ထိုသတ္တဝါကြီးကို မိမိတို့ ညစာအဖြစ် ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ ကြိုးဖြင့် ချည်ပြီး ကျွန်းမှ ဆွဲထုတ်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ သို့သော် ဆွဲလိုက်ချိန်တွင် လိပ်ငယ်သည် ချက်ချင်း ရေနက်ထဲသို့ ပြန်ခုန်ဝင်ပြီး၊ မုဆိုးတို့ကို ခေါင်းထိုးကာ ကန်ရေထဲသို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ မုဆိုးတို့သည် စိုရွှဲ၊ ဒဏ်ရာရ၍ လက်ဗလာဖြင့် ကျန်ခဲ့ကြသည်။

ဒေါသထွက်သော မုဆိုးတို့သည် နံနက်အချိန်တွင် ပုဆိန်များဖြင့် ပြန်လာပြီး ကဒမ္ဗသစ်ပင်ကို အပြီးတိုင် ခုတ်လှဲမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားသောအခါ၊ သိမ်းငှက်သည် တောင်ပေါ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါး၌ နေသော ဘုရားလောင်းထံသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားသည်။ ခြင်္သေ့ကြီးသည် ချက်ချင်း ဆင်းလာပြီး၊ ရွှေရောင် ဆံမွေးကို လှုပ်ခါလျက် ရေတိမ်ထဲတွင် ခြေလှမ်းပြီး၊ ကန်ဘေးပတ်ဝန်းကျင် သစ်ပင်များ၏ အမြစ်များကိုပါ လှုပ်ခါစေသော ဟိန်းဟောက်သံကို တစ်ကြိမ် ထုတ်လိုက်သည်။ မုဆိုးတို့သည် ရပ်နေရာတွင်ပင် ပုဆိန်များကို ချထားခဲ့ကြပြီး တောမှ ထာဝစဉ် ထွက်ပြေးကြသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာရန် မတ်တတ်ရဲခဲ့ကြပါ။

ဘုရားလောင်းသည် ကျွန်းပေါ်တက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော သိမ်းငှက်မိသားစုကို နှစ်သိမ့်ကာ၊ ဝံပိုငှက်နှင့် လိပ်များ၏ သတ္တိကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိတ်ဆွေမှန်ကြောင့် ရရှိသော ခိုလှုံရာအကြောင်း ဂါထာ ၁၃ ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ လောကီ ဂုဏ်ယုတ်မာနဖြင့် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သူသည် ဘေးဥပဒ်အတွက် လွယ်ကူစွာ လုယက်ခံရသူ ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ပညာရှိပြီး သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေများကို စုဆောင်းသူကမူ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ မြားတစ်စင်းမျှ မဖောက်ထွင်နိုင်သော တံခါးရံ ရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် မိတ္တဂန္ဓက၏ ဇာတ်ကြောင်းအနီးတွင် စုဝေးနေသော ရဟန်းတော်တို့အတွက် ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် ဟောကြားခြင်းကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ အိမ်ထောင်ပြုထားသော သိမ်းငှက်လင်မယားသည် မိတ်ဆွေကွန်ရက်က ယခုမှ အိမ်ထောင်ရေးကို ပေါင်းစည်းပေးခဲ့သော လင်မယား ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ မီးလျှံကို ငြှိမ်းသတ်သော ဝံပိုငှက်မှာ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ကြီးသော လိပ်ကြီးမှာ ရှင်မောဂ္ဂလာန် ဖြစ်သည်။ မီးကို ရွှံ့ဖြင့်ဖုံးပြီး မုဆိုးတို့ကို ကန်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သော သူ့သား လိပ်ငယ်မှာ ရာဟုလာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မုဆိုးတို့ကို ကြဲကွာစေခဲ့သော ခြင်္သေ့မှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူသည်။

သိမ်းငှက်မက မိတ်ဖက်ကို လက်မခံမီ မိတ်ဆွေ သုံးဦး လိုအပ်သည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းသည် ပထမအကြိမ်တွင် မသင့်မတင့် တောင်းဆိုချက်ဟု ထင်ရနိုင်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ အပြစ်တစ်ခုမျှ မရှိသော မိတ်ဖက်ကို ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကောင်ကမူ သူမ၏ သတိထားမှုကို အေးစက်ခြင်းအစား ပညာဉာဏ်အဖြစ် ဆက်ဆံသည်။ သူမ ကြိုတင်မြင်ခဲ့သော အန္တရာယ်အားလုံးသည် ၎င်းကြောက်ရွံ့ခဲ့သည့်အတိုင်း နီးပါး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်၊ အသိုက်ဆောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော သစ်ပင်အောက်၌ပင် မီး ထွန်းလာသည်အထိ။ သိမ်းငှက်သည် မည်သည့်မိတ်ဆွေမျှ မရှိခဲ့ပါက (အမှန်စင်စစ် မိတ်ဆွေ မရှိခဲ့ရန် နီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်)၊ ဇာတ်ကြောင်းက ကြိုဆိုနေသော ပေါက်ကလေးများသည် မီးလောင်ပြီး သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ မီးလောင်ပြီးသည်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးပြောဆိုချက် သို့မဟုတ် မိဘ၏ ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့်လည်း ထိုရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤဇာတ်ကို မိတ်ဆွေ တစ်ဦး အင်အားကြီးမားသူက နေ့ခင်းကို ကယ်တင်သည့် ရိုးရှင်းသော ပုံပြင်မှ ခွဲခြားပေးသည့်အချက်မှာ အကူအညီ ရောက်ရှိပြီး ကုန်ဆုံးသွားသည့် အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ ဝံပိုငှက်၏ ရေသည် အချိန်ကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သော်လည်း ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါ။ လိပ်၏ ရွှံ့သည် ဝံပိုငှက်စတင်ခဲ့သည့်အရာကို ပြီးမြောက်စေသည်။ ခြင်္သေ့၏ ဟိန်းသံမှသာ မုဆိုးတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အမြစ်ထိ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဤဆက်ကြိုးအတွင်း မည်သည့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးတည်းမျှ ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ကလျာဏမိတ္တ (မိတ်ဆွေကောင်း) နှင့် ပတ်သက်သော ဤဇာတ်၏ နက်နဲသော အဆိုကား ၎င်း၏ အင်အားသည် ဤအလွှာပေါင်းစုံတွင် တည်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်းသော မိတ်ဆွေက အရာအားလုံးကို ပေးရမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းထက် မတူညီသော စွမ်းရည်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေးဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။