သန္ဓိဘေဒဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းခြောက်ပါးက အခြားရဟန်းများအကြောင်း နောက်ကျောမှ ပြောသော အကြောင်းများကို စုဆောင်းပြီး ရဟန်းတစ်ပါးကို အခြားတစ်ပါးနှင့် ဆန့်ကျင်စေရန် ဖြန့်ဝေနေကြောင်း သိတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းခြောက်ပါးကို ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ယူ၍ ကဲ့ရဲ့ဆုံးမတော်မူပြီး၊ နောက်ကျောမှ ပြောဆိုသော စကားသည် ထက်သောဓားဖြင့် ထိုးခတ်ခြင်းကဲ့သို့ ဒဏ်ရာ ပြုစေကြောင်း၊ အကြင်နောက်ကျောမှ ပြောဆိုသော စကားကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့် အခိုင်မာဆုံး မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းပင်လျှင် ပြိုကျသွားကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုသို့ ပျက်စီးသွားပုံကို ရှင်းပြရန် ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၄၉ ဖြစ်သော သန္ဓိဘေဒဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ထိုရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီ နန်းတော်မှ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဗောဓိသတ်က ထိုနေရာ၌ မင်းအဖြစ် အုပ်ချုပ်နေချိန်တွင်၊ တောအတွင်း ကျွဲနွား ထိန်းကျောင်းသော နွားကျောင်းသားတစ်ဦးက ညနေတစ်ညတွင် အိမ်ပြန်ရာ၌ ကိုယ်ဝန်ကြီးသော နွားမတစ်ကောင်ကို မေ့လျော့၍ ကျန်ခဲ့သည်။ တောအတွင်း တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ခဲ့သော နွားမသည် တူညီ ဒေသတွင် လှည့်လည်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နှင့် မမျှော်လင့်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ နွားမက နွားငယ်ကို၊ ခြင်္သေ့မက ခြင်္သေ့ငယ်ကို ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မိခင်များကဲ့သို့ပင် မခွဲနိုင်အောင် ကြီးပြင်းလာကြသည်။

ထိုတောအတွင်း ထင်းခုတ်သော တောသားတစ်ဦးက နွားထီးနှင့် ခြင်္သေ့ကြား ထူးဆန်းသော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို သတိပြုမိသည်။ ပြောပြရန် ထူးခြားလွန်းသည်ဟု ယူဆ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ပြည်တော်သို့ ထင်းများ ပို့ဆောင်သောအခါ ဘုရင်အား အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီး တောသားအား ယင်းအတွဲသို့ တတိယတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာပါက ဒုက္ခ အမြဲတကား ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးကာ၊ ထိုသို့ မြင်ရလျှင် ချက်ချင်း နန်းတော်သို့ ပြန်လာရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

မကြာမီ တောသားသည် တောအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရာ နွားထီးနှင့် ခြင်္သေ့တို့နှင့်အတူ ခွေးထိုး တစ်ကောင် အဖော်ပြုနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ် စိုးရိမ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ မြင်ခဲ့သည်ကို အစီရင်ခံရန် မြို့သို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။

ခွေးထိုးသည် တောအတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော အသားများကို စားဖူးသော်လည်း နွားသားနှင့် ခြင်္သေ့သား မှလွဲ၍ ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေနှစ်ဦးကို ပြိုင်ဆိုင်စေနိုင်လျှင် သူတို့ ရန်ဖြစ်ကာ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး သူ မကြုံဖူးသော အစာကြီးကို ရနိုင်မည်ဟု နားလည်သည်။ တစ်ဦးချင်းစီကို အစဉ်လိုက် သွားရောက်၍ နွားထီးကို တစ်ယောက်တည်းသာ ခြင်္သေ့က သူ့နောက်ကျောမှ သင့်ကို အထင်သေးကြောင်း ပြောပြပြီး၊ ခြင်္သေ့ကို လည်း တူညီသော နည်းဖြင့် နွားထီးက သူ၏ မာန်ကို ရယ်ရွှင်နေကြောင်း တစ်ယောက်တည်း ပြောပြခဲ့သည်။

စကားတစ်ခုစီက သံသယ မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ အကြာကြီး အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် တူညီသော တောအတွင်း ဝေမျှခဲ့သော နွားထီးနှင့် ခြင်္သေ့တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်ရသည်ကိုပင် မခံနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံး မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံသောအခါ ခွေးထိုးက စိုက်ပျိုးထားသော ဒေါသများ ပွင့်ထွက်၍ ပွင့်လင်းသော တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သားရဲနှစ်ကောင်သည် မြေပေါ်တွင် သေဆုံးလဲကျသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြပြီး၊ ခွေးထိုးကမူ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း နှစ်ဦးစလုံး၏ အသားကို စားသုံးခွင့် ရခဲ့သည်။

ဘုရင် တောအတွင်း ရောက်ရှိပြီး နွားထီးနှင့် ခြင်္သေ့တို့ အတူ လဲလျောင်းနေသော အလောင်းများကို တွေ့ရှိသောအခါ၊ ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ နောက်ကျောမှ ပြောဆိုမှုသည် ဓားနှစ်ချက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး၊ အကွာအဝေး သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်ကွဲပြားမှု တစ်ခုမျှ ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်ဟု ဝမ်းနည်းစွာ ဂါထာများ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိတ်ဆွေနှစ်ဦးစလုံးကို ၎င်းတို့ အဖြစ်မခံနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့သော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အာခေါင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ရဟန်းခြောက်ပါး ရှေ့မှာ စုရုံးနေသော ရဟန်းများအား ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကိုသာ သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ထိုအဝေးတစ်ဝေးရှိ ဘဝ၌ ကိုယ်တော်သည် တောသားကို သတိပေးပြီး သတင်းကို လက်ခံကာ၊ ခွေးထိုးက ပျက်စီးစေပြီးသော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ကယ်တင်ရန် နောက်ကျစွာ ရောက်ရှိခဲ့သော ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်ရှိ ဗောဓိသတ်သည် အရာရာကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်သော်လည်း သူ၏ မိတ်ဆွေနှစ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း သတိပြုရန် တန်ပါသည်။ တတိယ တိရစ္ဆာန် ဝင်ရောက်လာပါက ဖြစ်နိုင်သော အန္တရာယ်ကို မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး၊ ပေါ်လာချိန်တွင် သတင်းပို့ရန် တောသားကို ညွှန်ကြားခဲ့ကာ၊ သတင်းရောက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ခွေးထိုးသည် တစ်ကောင်ချင်းစီနှင့် လိမ်ညာစကား သွင်းရန် တစ်ယောက်တည်း အချိန်လုံလောက်စွာ ကုန်ဆုံးပြီးသည့်နောက် ဤကြိုတင်မြင်မှုများ အရေးမပါတော့ပေ။ ဤဇာတ်၏ သင်ခန်းစာမှာ သတိထားခြင်း အသုံးမဝင်ဟု မဆိုလိုဘဲ၊ အန္တရာယ်ရောက်လာမည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခြင်းထက် ယုံကြည်မှု ပျက်ယွင်းနေသည်ကို ကြည့်ရှုသင့်ကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ သတိထားမှုသည် အချိန် မှားနေသည်၊ ယုံကြည်မှု ပျက်ယွင်းပြီးမှ ရောက်ရှိနေသော အခါ အဆုံးတွင် တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားသည်။

နောက်ကျောမှ ပြောဆိုမှု ဆိုင်ရာ ဇာတ်များစွာသည် လိမ်ညာသူ ပေါ်လွင်လာပြီး အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှု မဖြစ်ခင် မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေကာ၊ နောက်ကျောမှ ပြောဆိုသူကို ပြစ်ဒဏ် ပေးသည်ဖြင့် အဆုံးသတ်ကြသည်။ ဤဇာတ်သည် ထိုနှစ်သိမ့်မှုကို ငြင်းပယ်သည်။ ခွေးထိုး၏ လိမ်ညာစကားများသည် လုံးဝ အောင်မြင်ကာ၊ နွားထီးနှင့် ခြင်္သေ့တို့သည် သူရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း သေဆုံးကြပြီး၊ ခွေးထိုးက တစ်ယောက်မျှ တားဆီးသူ မရှိဘဲ အစားအစာကို ကျေနပ်စွာ စားသုံးသည်။ ဘုရင်၏ ဂါထာများသည် ကယ်တင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းခြင်းအဖြစ် နောက်ကျစွာသာ ရောက်လာသည်။ ဤဇာတ်၏ ပိုမိုခက်ခဲသော သင်ခန်းစာသည် အဆုံးသတ်ချင်းကောင်းသော အဖြစ်အပျက်မရှိခြင်းတွင်သာ တည်ရှိသည်။ ထိုက်တန်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ကြိုးစားခြင်းမရှိဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ နောက်ကျောမှ ပြောခြင်းဖြင့် ပျက်စီးစေနိုင်သည်ကို၊ ပွင့်လင်းသော သစ္စာဖောက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် အပြည့်အဝ ပျက်စီးစေနိုင်ကြောင်း၊ အန္တရာယ်ကို ထိခိုက်ပြီးမှ သိမြင်ခြင်းသည် ၎င်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးသူများအတွက် ကာကွယ်မှု မပေးနိုင်ကြောင်း သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။