မဟာပလောဘနဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုရဟန်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ရသည့် ဘဝကို ငြီးငွေ့လာပြီး၊ ရဟန်းဝတ်မပြုမီက ထားခဲ့သော လောကသို့ ပြန်လည်လိုလားနေသည်။ ဆရာတော်သည် သူ့အား တိုက်ရိုက်မဖြေကြားမီ၊ ဝှက်ထားသော တဏှာသည် အဘယ်မျှ ဝေးသည်အထိ ရောက်နိုင်ကြောင်းကို အမှတ်ရစေတော်မူသည်။ ထိုတဏှာသည် မိမိကိုယ်ကို ကပ်ငြိမှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီဟု ယူဆနေသော ဆန္ဒတွင်ပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ဤအချက်ကို အပြည့်အစုံ ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် မင်းသားတစ်ပါး၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပရိသတ်ရှေ့တွင် ဖော်ပြတော်မူသည်၊ နောက်ဆုံးအခန်းတစ်ခုတည်းကိုသာ မဟုတ်ပါ။

ကာသိ နိုင်ငံတွင် ဗာရာဏသီမြို့မှ တရားမျှတစွာနှင့် မေတ္တာတော်ဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သော ဘုရင်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းနေသည်။ မျိုးနွယ်ကို ဆက်ခံမည့် သားတော် မမွေးဖွားခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မာနတ်တို့ကြား ရှည်ကြာစွာ နေထိုင်ခဲ့သော ကြီးမြတ်သည့် သတ္တဝါတစ်ပါးသည် ၎င်း၏ ရှည်လျားသော အသက်တာ၏ အဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်နေသည်။ ၎င်း၏ နောက်ဆုံး လောကီဘဝအတွက် ထိုသတ္တဝါသည် လူ့ဘဝ၏ သားအိမ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုသန့်ရှင်းပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မရှိသော နတ်ပြည်မှ ဘုရင်မ၏ ဝမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ကလေးမွေးဖွားသောအခါ သူသည် ရွှေဖြင့် လုပ်ထားသော ရုပ်ထုကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သို့သော် ပထမဆုံး အသက်ရှူချက်မှစ၍ ထိုသူသည် ယောက်ျားမိန်းမ ခြားနားမှု လုံးဝမရှိသော ဘုံတွင် နေခဲ့ဖူးသူ၏ စက်ဆုပ်မှုကို ဤဘဝသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မိန်းမတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည့်အခါတိုင်း ထိုငယ်ရွယ်သော မင်းသားသည် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေသည်။ နို့ကိုလည်းငြင်းပယ်ပြီး၊ နှစ်သိမ့်မှုကိုလည်း လက်မခံခဲ့ပေ။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အိမ်သားများသည် ထိုကြိုးပမ်းမှုကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမြင်ရလိုသော ဝတ်စုံဖြင့် ရသေ့များ၏ ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများ၏ လက်ဖြင့်သာ ကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်နှင့် ဝန်ကြီးများက သူ့ကို အနိဋ္ဌိဂန္ဓ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အမျိုးသမီး၏ နံ့သာကိုပင် စက်ဆုပ်သူ ဖြစ်သည်။ နှစ်များ ကြာလာပြီး သူ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုအစောပိုင်းက စက်ဆုပ်မှုသည် တည်ငြိမ်သော စည်းကမ်းအဖြစ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ ဖခင်က တင်ပြသော မင်္ဂလာဆောင်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ ဂီတနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်တွင် ပျော်ရွှင်မှု မရခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ နေ့ရက်များကို လေ့လာခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ဘာဝနာပွားခြင်းအတွက် အပြည့်အဝ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် စွန့်ခွာခဲ့သော လောကသို့ ပြန်သွားရာလမ်းပေါ်ရှိ လူ့အိမ်တစ်အိမ်ကို ဖြတ်သန်းနေသူပမာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် မင်းသားအား မင်းဆက်ခံရန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဘဝမှ နှစ်စဉ် ပိုမိုဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ ၎င်းနောက်တွင် ပလ္လင်သည် ဗလာကျန်နေမည်ကို စိုးရိမ်တော်မူသည်။ ဘုရင်သည် တန်းဆင်းလူကြီးများရှေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်၊ အခြားယောက်ျားများ အားထုတ်မှုမရှိဘဲ ရရှိနိုင်သော ထိုပုံမှန် တပ်မက်မှုကို မင်းသား၏ နှလုံးသားတွင် နိုးထစေနိုင်သူသည် အဆုံးမရှိသော ဆုလာဘ်ကို ရရှိမည်ဟု ဖြစ်သည်။ နန်းတော်မှ ကချေသည်မတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အသံနှင့် ဝီဏာတီးမှုဖြင့် ကျော်ကြားပြီးဖြစ်ကာ၊ တိုင်းပြည်တွင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ရှားပါးသည်။ သူမသည် အချိန်နှင့် ဘုရင်၏ သည်းခံမှုကိုသာ တောင်းခံခဲ့သည်။ ငယ်ဘဝကတည်းက ထားရှိသော မည်သည့်ကတိမျှ ဘယ်တော့မှ မခံနိုင်သော အသံတစ်ခုရှေ့တွင် တည်မြဲနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ အခန်းနှင့် မင်းသား၏ အခန်းကို ခွဲခြားထားသော ပါးလွှာသော ကြိုးလေသာပေါက် နံရံနှင့် ကပ်ရှိသည့် အခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ၊ နံနက်နှင့် ညနေများကို အရင်ဆုံး အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်နှင့် ညနေဆည်းဆာချိန်တွင်၊ မင်းသားသည် အနီးတွင် ဘာဝနာထိုင်နေကြောင်း သိသောအခါ သူမသည် အလျင်မလိုသော နှေးကွေးသည့် သံစဉ်များကို ဝီဏာဖြင့် ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဖိတ်ကြားချက်ထက် အံ့ဖွယ်ရာကို ဖော်ထုတ်သော အသံဖြင့် သီဆိုခဲ့သည်၊ နှင်းနှင့် နံနက်ခင်းအကြောင်း သီချင်းများ၊ သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့စွာ ဖော်ပြထားသော လွမ်းဆွတ်ချက်များ ဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း အသံသည် ပါးလွှာသော နံရံကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ သူ၏ တစ်သက်လုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာများမှ ကာကွယ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့သော စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ခုနစ်ရက်မြောက် နံနက်တွင် မင်းသားသည် ထိုအသံကို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ကျော်သွားခွင့် မပေးနိုင်တော့ပေ။ သူ ခေါ်ယူပြီး ဤချိုမြိန်သော သီချင်းသည် ၎င်းအား ဘယ်သူ၏ သီချင်းလဲဟု မေးခဲ့သည်။ ကချေသည်မသည် ဂီတအတွက် ပေးခဲ့သော သည်းခံမှုတူညီစွာဖြင့် သူမ၏ ဝင်ရောက်ချိန်ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ပွင့်ပန်းများကို ကိုင်ထားလျက် ကြိုးလေသာပေါက်နောက်မှ ထွက်လာသည်။ သူမကို မြင်ချိန်တွင်ပင်၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်က ထိန်းသိမ်းရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းမရှိသော သဘောသဘာဝ၏ အလေးချိန်တစ်ခုလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခြောက်သွေ့သော ရာသီတွင် ရပ်တည်နေသော ခြောက်သွေ့သော မြက်ခင်းသည် ပထမဆုံး မီးပွားကို လက်ခံရာတွင် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ အပ်နှံသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်၏ စည်းကမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ၊ ၎င်းသည် ရိုးရိုး တည်ရှိခြင်း ရပ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ မင်းသားတစ်ပါး၏ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးခြင်းထက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော အရာဖြစ်သည်။ အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် သူမအား အလွန်အပြည့်အဝ၊ အလွန်မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် အပ်နှံခဲ့သဖြင့်၊ မင်းသားသည် ဓားကို လက်ကိုင်ရန်မလိုဘဲ အခြားယောက်ျားမည်သူမျှ သူမနှင့် အနီးကပ် ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်က သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ချီးမွမ်းခဲ့ဖူးသော နန်းတော်သည် ယခု သူ၏ ဒေါသကို ကြောက်ရွံ့ရင်း နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ဝန်ဆောင်ခဲ့သော ဝန်ကြီးနှင့် အမှုထမ်းများရှိသည့် စင်္ကြံများတွင် ဓားတော်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမကို ခဏတာမျှ ပိုကြာကြာ ကြည့်မိသူ မည်သူ့ကိုမဆို သူက အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖြစ်စေသော အရှုပ်အထွေးသည် နန်းတော်နံရံများအတွင်း ထိန်းချုပ်မနိုင်တော့သည် အထိ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူ၏ဖခင်သည် မိမိ၏ စီမံကိန်းကြောင့် လွတ်ထွက်သွားသော အန္တရာယ်အတွက်လည်း၊ နိုင်ငံ၏ လုံခြုံရေးအတွက်လည်း တူညီစွာ ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးကို ခွဲခြားမထားဘဲ အတူတကွ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဒဏ်ပေးခြင်းသော်လည်းကောင်း၊ နားချပြခြင်းသော်လည်းကောင်း မင်းသားကို သူတစ်ချိန်က အနီးကပ်ခွင့်မပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးထံမှ ခွဲခြားနိုင်တော့ခြင်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် ဆန့်ကျင်ခြင်းမရှိဘဲ သူမနောက်မှ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မြစ်နှင့် ပင်လယ်ကြားရှိ တောကန္တာရဒေသတွင်၊ နန်းတော်အဝေးတွင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ရိုးရှင်းသော တဲကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်၊ သူ တစ်ချိန်က စိတ်ကူးခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ဘဝကို သူမတစ်ဦးတည်း၏ ဘဝနှင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် တဲသို့ ယူဆောင်ရန် တောအုပ်ထဲတွင် အသီးအနှံရှာနေစဉ် အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် ကမ်းခြေဆီသို့ ထင်ရှားစွာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော တစ်ဦးတည်းသော ရသေ့တစ်ပါးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ တူညီသော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ထိုရသေ့၏ ကျောင်းနေရာအနီးမှ ဖြတ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ခြင်းနှင့် သီချင်းအနည်းငယ်ဖြင့် သူမသည် နှစ်များစွာ စည်းကမ်းတည်ဆောက်ထားသော ဘာဝနာကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ ထိုသန့်ရှင်းသူသည် ယခု ပြိုကျနေသော ၎င်း၏ ကိုယ်တိုင်၏ စည်းကမ်းမှ ရှောင်ပြေးနေပြီး၊ မီးမှ လူတစ်ဦး ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် ရသေ့၏ ပြိုကျမှုတွင် မိမိကိုယ်တိုင်၏ တိကျသော ပုံရိပ်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် အင်အားဖြင့် တားဆီးရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ဝမ်းနည်းမှုက ထိုသူကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်သည့် အရပ်ထက် ဝေးသောနေရာသို့ မခေါ်ဆောင်မီ ထိုသူထံ ရောက်ရန် လိုက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ထိုသူထံ ရောက်သောအခါ အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် အမျိုးသမီးများကို အတည်ကျဆုံး ဘာဝနာကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အန္တရာယ်အဖြစ် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအန္တရာယ်ကို ကြာမြင့်စွာ ခြောက်သွေ့နေသော လယ်ကွင်းကို မီးလောင်ခြင်းနှင့် ဥပမာပြုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ ကိုယ်တိုင် ပြိုကျခြင်းမရှိမီ အမှန်တကယ် အလေးချိန်ဖြင့် ပြောဆိုနိုင်မည်မဟုတ်သော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ ထိုပြိုကျမှုသည်ပင်လျှင် ထိုသို့ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို အတွင်းမှ ခံစားရမှုကို သူ့အား ပြသခဲ့သည်။ ရသေ့သည် စကားလုံးများကြောင့်ထက် ထိုစကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့သော လူတစ်ဦး၏ ငြင်းမရနိုင်သော အာဏာကြောင့် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်ရရှိပြီး၊ လုံးဝဆုံးရှုံးတော့မည့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ထိုဘာဝနာသို့ ပြန်လည်လှည့်သွားခဲ့သည်။

မသိသော တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန် အမှန်တရားကို အသံကျယ်ဖြင့် ပြောပြပြီးနောက်၊ အနိဋ္ဌိဂန္ဓသည် သူ၏ သတိပေးချက်ကို တူညီသော အင်အားဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်ကို ကြားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က သစ္စာဆိုခဲ့သော ကတိများအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည့် အမျိုးသမီးထံမှ နှုတ်ဆက်ရန်သာ တဲသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်ယောက်တည်း အတွင်းတောအုပ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ကြိုးလေသာပေါက်နံရံက ထိုသို့ ဆွဲဆောင်သွားမည့်အထိ မည်သည့်အသံမျှ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သော ဘာဝနာကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူသည် ထိုစည်းကမ်းကို အပြည့်အဝ ရောက်ရှိစေခဲ့ပြီး၊ ခဏတာ ဆင်းသက်ခဲ့သော ဗြဟ္မာနတ်တို့ကြားတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို ပြီးဆုံးရာတွင် ထိုမင်းသားသည် ကိုယ်တော်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပ်မက်မှု၏ အရာမှန်သမျှအထက် ဘုံမှ လာသော သတ္တဝါဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တွင် ကိုယ်တော် ကာကွယ်ရန် ဘယ်တော့မှ မသင်ယူခဲ့ဘူးသော အသံတစ်ခုဖြင့် ယာယီ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာ၏ ဇာတ် အမှတ် ၅၀၇ သည် ကိုယ်တော်ရှေ့တွင်ရှိသော ကျေနပ်မှုမရှိသော ရဟန်းအတွက်လည်းကောင်း၊ နောက်ဆက်ဖတ်ရှုမည့် ဖတ်ရှုသူအားလုံးအတွက်လည်းကောင်း ဤပြည့်စုံသော ဇာတ်လမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ မည်မျှ ပြည့်စုံစွာ ခံစားရသည်ဖြစ်စေ၊ မည်မျှ မြင့်မြတ်သော မူရင်းရှိစေကာမူ၊ တကယ် စမ်းသပ်ခံခဲ့ရခြင်း မရှိသော ပညာနှင့် ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းမခံစေရ။