မဋ္ဌကုဏ္ဍလီဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇာတကအဋ္ဌကထာအရ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၄၉ ကို သာဝတ္ထိပြည်၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမြို့ရှိ ချမ်းသာသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ သား ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူသည် သောကဖြင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ ဘုရားရှင်ထံ လာရောက်ခြင်းလည်း မရှိတော့ပြီး၊ မိမိ၏ အမှုကိစ္စများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုလည်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ထိုလူ တရားကို လက်ခံနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေကြောင်း သိတော်မူသည်။ ရှင်အာနန္ဒာထေရ်နှင့်အတူ ထိုသူ၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူပြီး သူ၏ သောကအကြောင်းကို မေးမြန်းတော်မူသည်။ ရှေးပညာရှိ လူများသည် သားကွယ်လွန်ခြင်းကြောင့် သောကနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ပညာရှိတို့၏ စကားကို နားထောင်ကာ ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာကို ဘယ်အရာကမှ ပြန်ယူနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်သိပြီး သောကမရှိတော့ကြောင်း ဘုရားရှင်က မြေပိုင်ရှင်အား ဟောကြားတော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးဘဝ အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း နိုင်ငံ အုပ်စိုးစဉ် ထိုမြို့တွင် ချမ်းသာသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၏ သား ရှိခဲ့သည်။ ထိုကလေး ဖျားနာပြီး အသက် ဆယ့်ငါး သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ ထိုသားသည် နတ်ပြည်တွင် ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖခင်မှာ ထိုဝေဒနာကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သုသာန်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ သွားရောက်ပြီး ပြာပုံ၏ ဘေးတွင် ငိုကြွေးခဲ့သည်။ နတ်ပြည်မှ သားက ဖခင်ကို မြင်ပြီး ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နတ်သားသည် သူ၏ နောက်ဆုံးဘဝ၌ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူလိုက်သည်။ ပွတ်တိုက်ထားသော နားကပ်များအပါအဝင် အမျိုးမျိုးသော အဆင်တန်ဆာများဖြင့် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဤအကြောင်းကြောင့် ဇာတ်တော်၏ အမည် မဋ္ဌကုဏ္ဍလီ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း သုသာန်တွင် ရပ်လျက် ငိုကြွေးနေသည်။

ပုဏ္ဏားက ရောက်လာပြီး သူ့ကို မြင်ခဲ့သည်။ ဤမျှ တင့်တယ်သော လုလင်သည် ဤနေရာတွင် သောကဖြင့် ဘာကြောင့် ရပ်နေရသနည်းဟု ဂါထာဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

လုလင်က ဖြေကြားသည်မှာ၊ သူ၏ ရထားသည် သန့်စင်သော ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တောက်ပနေသော်လည်း၊ ထိုရထားအတွက် ဘီးတစ်တွဲကို မတွေ့နိုင်သေးကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပုဏ္ဏားက မည်သည့်ဘီးကိုမဆို လိုသလို ပြုလုပ်ပေးနိုင်ကြောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

လုလင်က သူလိုချင်သော ဘီးမှာ နေနှင့် လ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ပုဏ္ဏားက ဘယ်တော့မှ မရနိုင်သော အရာကို ရှာဖွေခြင်းသည် မိုက်မဲကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုလင်က စကားကို ပြန်လှန်ခဲ့သည်။ နေနှင့် လသည် အနည်းဆုံး မြင်နိုင်သည်၊ ထွက်လာပြီး ဝင်သွားသည်ကို မြင်နိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် ပုဏ္ဏား ငိုကြွေးနေသော သူမှာ ထွက်ခွာသွားပြီး ထပ်မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ဦးအနက် မည်သူက ပို၍ မိုက်မဲသနည်း?

ပုဏ္ဏားသည် အမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူက ကိုယ်တိုင်သာ ပို၍ မိုက်မဲကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သောကသည် မီးကဲ့သို့ သူ၏ အတွင်း၌ တောက်လောင်နေခဲ့သည်ဟု ပြောပြီး၊ လုလင်က သူ၏ မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန် ရေကဲ့သို့ လာခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လုလင်သည် သူ၏ နှလုံးမှ နာကျင်စေသော မြားကို ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ယခု နာကျင်မှုနှင့် သောကမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံသည်။

ထို့နောက် လုလင်က သူ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် ပုဏ္ဏား၏ သားဖြစ်ပြီး နတ်တို့အကြား ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူ့အတွက် မငိုကြွေးရန်၊ အစား ဒါန ပေးလှူရန်၊ သီလကို စောင့်ထိန်းရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့ကို ဆောက်တည်ရန် ဖခင်အား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ပုဏ္ဏားသည် ပြောသည့်အတိုင်း ပြုခဲ့သည်။ ဒါနပေးလှူပြီး သီလကို စောင့်ထိန်းခဲ့ကာ၊ သူ၏ ဘဝ ကုန်ဆုံးသောအခါ နတ်ပြည်တွင် ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားပြီးနောက် မြေပိုင်ရှင်သည် ပထမမဂ်ဖိုလ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သောတာပန်အဆင့်တွင် တည်ငြိမ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် အမှန်တရားများကို ဟောကြားတော်မူပြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုသတိပေးဩဝါဒကို ပေးခဲ့သော နတ်သားသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၄၉ သည် သောကနှင့် ငြင်းခုံခြင်း မပြုပါ။ သုသာန်တွင် လုလင်တစ်ဦးက လကို တောင်းနေသည့် ထူးဆန်းသော၊ သေးငယ်သော ပုံရိပ်ကို ပေးသည်။ ဖခင်သည် ထိုအရာ မည်မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကြားသိရာမှ၊ ထိုအသံကို နားထောင်စဉ် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သောကကို အလင်းအသစ်ဖြင့် မြင်လာသည်။

ဤသင်ခန်းစာသည် သေဆုံးသူများသည် ဘာမှမဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ သားသည် နတ်တို့အကြား အသက်ရှင်နေပြီး၊ ဖခင်သည် ကောင်းစွာ နေထိုင်ရန် သူ ဆန္ဒရှိသည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ဖယ်ရှားပေးသည်မှာ ကုန်လွန်သွားသောအရာကို ပြန်ရနိုင်မည်ဟူသော မဖြစ်နိုင်သည့် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိစေသည်မှာ ရိုးရှင်းသော ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်: ဒါနပေးလှူပါ၊ သီလစောင့်ထိန်းပါ၊ ဥပုသ်ကို ဆောက်တည်ပါ။

ဘုရားရှင်သည် စားသောက်ခြင်း၊ အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်သော လူတစ်ဦးအတွက် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တရားဝါဒဖြင့် မစတော်မူပါ။ သောကရောက်နေသော ဖခင်က လိုက်နာနိုင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြင့် စတင်ပြီး၊ ဖခင်၏ ကိုယ်ပိုင်စကား “ငါသည် အမှန်တကယ် ပို၍ မိုက်မဲသူ ဖြစ်သည်” ဟူသော စကားက သင်ကြားမှုကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ဥပုသ်သည် လ၏ အဆင့်ပြောင်းရက်များတွင် ဆောက်တည်သော ဝတ်ရက်ဖြစ်ပြီး၊ ဤဇာတ်ကြောင်း၏ အကြောင်းအရာသည် လ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သောကြောင့် အဆုံးသတ်အဖြစ် သင့်လျော်သည်။