မိဂပေါတကဇာတ် - ရသေ့နှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးအပ်သော သမင်ငယ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပါဠိကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပဉ္စကနိပါတ်၊ အဍ္ဎဝဂ်၏ ဇာတ်တော် နံပါတ် ၃၇၂ ဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်တော်သည် သာမဏေငယ်ကို ရဟန်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့သော ရဟန်းအကြီးတစ်ပါးနှင့် ပတ်သက်သည်။ ထိုသာမဏေငယ်သည် ဆရာကို ကြီးမားသော ကြည်ညိုမှုဖြင့် ပြုစုခဲ့သော်လည်း နာမကျဖြစ်၍ သေဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအခါ ရဟန်းအကြီးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ ဆုံးရှုံးမှုကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးလျက် လှည့်လည်နေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝမှ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းသည် ဤတွယ်တာမှုနှင့် မနှစ်သိမ့်နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုပုံစံ တစ်ကြိမ်ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးကြောင်း ပြသလျက်၊ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သော အခြေအနေတွင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ နတ်တို့၏ မင်းဖြစ်သော သိကြားမင်းအဖြစ် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုခေတ်တွင် ကာသီတိုင်းမှ လူတစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟိမဝန္တာတော၌ ရသေ့အဖြစ် နေထိုင်ကာ သစ်သီးတောများဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သည်။ တစ်နေ့ သူသည် အမြစ်များ ရှာဖွေနေစဉ် မိခင်သေဆုံးသွားသော မွေးကင်းစ သမင်ငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သနားစိတ်ဖြင့် ထိုသမင်ငယ်ကို ကျောင်းသို့ ပြန်ဆောင်ခဲ့ကာ နူးညံ့သော စပါးမျိုးများကို ကျွေးမွေးပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသော မေတ္တာဖြင့် ပြုစုခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုသနားကရုဏာသည် ပိုင်ဆိုင်လိုသော တွယ်တာမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရသေ့သည် သမင်ငယ်ကို မိမိ၏ ချစ်ခင်ရသော သားအရင်းနှင့် မခြားဟု ထင်မှတ်လာပြီး ၎င်း၏ သက်တောင့်သက်သာအတွက် ပြုစုရန် တရားဘာဝနာကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သမင်ငယ်သည် မိုးရေဖြင့် စိုစွတ်နေသော ပြည့်ဝစိုပြေသည့် မြက်များကို အလွန်အကျွံ စားမိခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် ဖြစ်လာသော လေထိုးလေအောင့်ရောဂါဖြင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးခဲ့သည်။ ရသေ့သည် မထိန်းနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုထဲ ကျရောက်သွားကာ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ခတ်၊ ဆံပင်ကို ဆွဲဆိတ်ပြီး ငါ၏ သား သေပြီ ဟု အသံကျယ်ကျယ် ငိုကြွေးခဲ့သည်။

လောကကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ကြည့်ရှုနေသော သိကြားမင်းသည် ငိုကြွေးနေသော ရသေ့ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဆင်းသက်လာကာ ကျောင်းအထက် ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်ရင်း ရသေ့ကို တိုက်ရိုက် ဆိုတော်မူသည်။ ပညာမရှိသော လောကီသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘာကြောင့် ငိုနေရသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ငိုကြွေးခြင်းသည် အေးစက်နေသော ကိုယ်ထည်ကို နွေးထွေးစေနိုင်ခြင်း မရှိ၊ ကံအလျောက် ထွက်ခွာပြီးသူကို မျက်ရည်ဖြင့် ပြန်ခေါ်၍လည်း မရနိုင်ဟု ဆုံးမတော်မူသည်။ သေဆုံးသူအတွက် ငိုကြွေးသူသည် မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမီးဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုသာ လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ ဝမ်းနည်းသော သူအား အကျိုးမဲ့ဖြစ်စေကာ ကိုယ်ခန္ဓာ ပိန်ချုံး နာမကျဖြစ်စေကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။

သိကြားမင်း၏ စကားများ၏ ထိုးထွင်းသော ရိုးရှင်းမှုသည် ရသေ့၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းလိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာကို ဆေးကြောပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ အရာရာကို မလွဲမသွေ အုပ်စိုးသော အနိစ္စ ဖြစ်ခြင်း၏ ယေဘုယျ အမှန်တရားကို ဆင်ခြင်ကာ အသစ်ပြန်လည်ကြံ့ခိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် မိမိ၏ တရားဘာဝနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဆုံးမချက် အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခုကာလ၏ ဝမ်းနည်းသော ရဟန်းအကြီးသည် သမင်ငယ်ဆုံးရှုံးခဲ့သော ရသေ့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သေဆုံးသွားသော သာမဏေငယ်သည် သမင်ငယ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကား သိကြားမင်း ဖြစ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုသိကြားမင်း၏ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဝင်ရောက်ဆုံးမမှုသည် ရှေးရသေ့၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဇေတဝန်၌ ရဟန်းအကြီး၏ ဝမ်းနည်းမှု နှစ်ခုစလုံးကို တူညီသော မပြောင်းလဲသည့် တရားဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်သည် ရသေ့၏ မိဘမဲ့ သတ္တဝါအပေါ် မူလသနားမှုနှင့် ထိုသနားမှု တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်လာသည့်အရာကို သေချာစွာ ခွဲခြားထားသည်။ သမင်ငယ်ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အရာရာတွင် တကယ်ကရုဏာသက်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဇာတ်တော်သည် အခြားနည်းဖြင့် တစ်ဖန်မညွှန်ပြပါ။ ဇာတ်တော်က ခြေရာခံသော အန္တရာယ်သည် ထို့နောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အရာတွင် အပြည့်အဝ တည်ရှိသည်။ ကရုဏာသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပိုင်ဆိုင်မှုသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သမင်ငယ်သည် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခံရရုံ မဟုတ်ဘဲ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သက်တောင့်သက်သာမှုသည် ရသေ့၏ များပြားသော စိုးရိမ်ချက်များထဲမှ တစ်ခုသာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သူ၏ တရားဘာဝနာပင် ပြန်လည်စီစဉ်ခံခဲ့ရသည့် အလယ်ဗဟို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဌကထာကျမ်းများက ရသေ့၏ ဝမ်းနည်းမှုတွင် ပျက်စီးသွားခြင်းကို ထိုအရင်က သတိမပြုမိခဲ့သော ပြောင်းလဲမှုမှ ကြိုတင်မှန်းဆနိုင်သော ရလဒ်အဖြစ် နားလည်ကြသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုသည် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုတည်းနှင့်သာ အချိုးညီသည် ဆိုရန် ရှားပါးသည်။ ၎င်းသည် ဆုံးရှုံးသွားသော အရာသည် ငိုကြွေးသူ၏ ကိုယ်ပိုင်တည်ငြိမ်မှုကို မည်မျှ ထိန်းထားခဲ့သည် ဆိုသည်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်တော်သည် ရသေ့၏ သမင်ငယ်ကို ရဟန်းအကြီး၏ သာမဏေငယ်နှင့် တွဲ၍ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ တောအိမ်ကျောင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းကြီးအကြား၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် လူသားတပည့်တစ်ဦးအကြား၊ သို့မဟုတ် အဝေးဆုံး အတိတ်နှင့် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ ခေတ်အကြား သင်ခန်းစာကို ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်ပါ။ သိကြားမင်း၏ ဂါထာသည် ဝမ်းနည်းမှု၏ လုပ်ဆောင်ပုံ ယန္တရားကိုသာ ဖော်ပြသည်—ကံက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား အရာတို့အပေါ် ၎င်း၏ အကျိုးမဲ့မှု၊ ထိုဝမ်းနည်းမှုကို လိုက်လျောသူအပေါ် ၎င်း၏ ကုန်ကျစရိတ်။ ထိုယန္တရားသည် မည်သူအတွက် ငိုကြွေးသည်ဖြစ်စေ၊ မည်မျှ ချစ်ခင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ အတူတူ လုပ်ဆောင်သည်။ ဇာတ်တော်က ဤထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခြင်းကို စာပေ၏ ကုန်ကျစရိတ်သက်သာမှုထက် ယုံကြည်စိတ်ချမှု အဖြစ် ပေးအပ်သည်—တစ်ချိန်က ရသေ့တစ်ပါးကို ၎င်း၏ ဝမ်းနည်းမှုမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သော တရားသည် ရာစုနှစ်များကြာပြီးနောက် တူညီသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော ရဟန်းအကြီးအတွက်လည်း မပြောင်းလဲဘဲ ရနိုင်ခဲ့သည်။