မိတ္တဝိန္ဒကဇာတ် - သင်ဓုန်းစက်ဦးခေါင်း၌ လည်သော ဆင်းရဲ

ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် မြင့်မြတ်သော ဇာတိရှိသော်လည်း နားမထောင်တတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းသည် ကင်းလွတ်ရာလမ်းစဉ်၌ ရဟန်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ မိတ်ကောင်းသူများ၊ ဆရာများနှင့် သီတင်းသုံးဖော်များက တစ်ဆယ့်လေးပါးသော သံဃာ့ဝတ်ကျင့်ဝတ်များ၊ အဋ္ဌသီတိကျင့်ဝတ်များ၊ ဓုတင်တစ်ဆယ့်သုံးပါးတို့ကို ကျေနပ်အောင် သွန်သင်ပေးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သြဝါဒကို ရိုသေစွာ လက်မခံဘဲ 'ငါသည် သင်တို့၏ အပြစ်ကို မရှာတတ်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့အား ဤသို့ပြောကြသနည်း? ငါ့အတွက် အကျိုးရှိသည်၊ အကျိုးမရှိသည်ကို ငါကိုယ်တိုင် သိပါသည်' ဟု ပြန်ပြောလေ့ရှိ၏။ ရဟန်းတော်များက ၎င်း၏ မနာခံမှုကို ပြောကြားကြသောအခါ ဘုရားရှင်က ၎င်းကို ခေါ်ယူစစ်ဆေးတော်မူ၏။ ရဟန်းက မိမိ၏ အမှုကို ဝန်ခံလေသည်။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်က 'ရဟန်း၊ ဤသို့ မြင့်မြတ်သော ဓမ္မဝိနယ၌ ရဟန်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သင့်ကို ချစ်ခင်သူများ၏ စကားကို နားမထောင်သနည်း? ရှေးကလည်း သင်သည် ပညာရှိတို့၏ စကားကို မနာခံဘဲ ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်' ဟု မိန့်တော်မူပြီး အတိတ်ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ကဿပဘုရားရှင်လက်ထက်တော်၌ ဗောဓိသတ်သည် စတုမဟာရာဇ်နတ်ပြည်၌ နတ်သားဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုစဉ်အခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ မိတ္တဝိန္ဒကအမည်ရှိ သူဌေးသားသည် သီလရှိသော မိခင်ကြီး၏ စကားကို နားမထောင်ဘဲ မိုက်မဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့၏။ မိခင်က ပင်လယ်ခရီးမသွားရန် တားမြစ်သောအခါ မိခင်ကို ခြေဖြင့်ကန်ကျောက်၍ သင်္ဘောစီးသွားလေသည်။

ပင်လယ်အလယ်၌ သင်္ဘောရပ်တန့်သွားသဖြင့် မဲချရာ မိတ္တဝိန္ဒက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မဲကျသဖြင့် ဖောင်ပေါ်တင်၍ မျှောလိုက်ရလေသည်။ အဆင်ဆင့်သော ကံအကျိုးပေးများအပြီး ဥဿဒငရဲသို့ ရောက်သွားလေ၏။

ငရဲ၌ လူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသော သင်ဓုန်းစက်ကို အဝိဇ္ဇာဖုံးလွှမ်းသဖြင့် ကြာပန်းပန်းကုံးဟု ထင်မှတ်ကာ တောင်းယူ၍ မိမိဦးခေါင်းပေါ် တင်မိလေသည်။ သင်ဓုန်းစက်သည် ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လှီးဖြတ်သဖြင့် မခံမရပ်နိုင်အောင် ခံစားရချိန်တွင်၊

ထိုအခါ ဘုရားလောင်းသည် နတ်သားအရွယ်ဖြင့် ဥဿဒငရဲသို့ ဆင်းသက်ကြွရောက်၍ 'သင်သည် မည်သည့်အကုသိုလ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် သင့်ဆင်းရဲသား ဦးခေါင်းသည် ဤလှည့်ပတ်နေသော ညှဉ်းပန်းသော စက်ဝိုင်းဖြင့် အစဉ်ထာဝရ ဖြတ်တောက်ခံရသနည်း' ဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။ မိတ္တဝိန္ဒကက 'ဤဆင်းရဲသော လောကများထက် ပို၍ ပြည့်စုံသော ပျော်ရွှင်မှုကို ငါရရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်—ထိုအတွေးသည်ပင် ငါ့ပျက်စီးမှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ ဤဒုက္ခမြင်ကွင်းသို့ ငါ့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့ပေသည်' ဟု ပြန်ဖြေလေ၏။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းက 'လေးမှ ရှစ်သို့၊ ထို့နောက် တစ်ဆယ့်ခြောက်သို့၊ ဤသို့ဖြင့် သုံးဆယ့်နှစ်သို့—မရောင့်ရဲနိုင်သော လောဘသည် ဤသို့ တိုးပွားတတ်၏။ ဤသို့ ဆက်လက်ကာ၊ အချင်းလောဘကြီးသူ၊ သင်သည် ဤစက်ဝိုင်းကို ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းရန် ကျိန်စာသင့်ခဲ့ပြီ။ ဤနည်းတူစွာ လောဘဆန္ဒကို လိုက်နာသူအားလုံးသည် မည်သည့်အခါမျှ မရောင့်ရဲဘဲ ပို၍ပို၍ တောင်းဆိုတတ်ကြ၏—သူတို့သည် တပ်မက်မှု၏ ကျယ်ပြန့်သောလမ်းကို လျှောက်သွားကြပြီး၊ သင့်ကဲ့သို့ပင် မိမိတို့ဦးခေါင်းပေါ်၌ ဤစက်ဝိုင်းကို ဆောင်းကြရ၏' ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် မိတ္တဝိန္ဒက စကားဆိုဆဲတွင်ပင် ထိုစက်ဝိုင်းသည် ကျဆင်းလာကာ ၎င်းကို ညက်ညက်ကြေအောင် ချေမှုန်းလိုက်သဖြင့် နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ခု ပြောဆိုနိုင်တော့သည် မဟုတ်ချေ။ ဘုရားလောင်းသည် ထိုခဏချင်းပင် မိမိ၏ နတ်ပြည်သို့ တည့်တည့် ပြန်ကြွတော်မူ၏။

တရားဒေသနာတော် ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဤဇာတ်ကို ချိတ်ဆက်ညွှန်ပြတော်မူ၏– 'ထိုအခါက ဤနားမထောင်တတ်သော ရဟန်းသည် မိတ္တဝိန္ဒကပင် ဖြစ်၍ ငါသည်ကား ထိုနတ်သားပင် ဖြစ်သတည်း' ဟူ၍တည်း။

ဤဇာတ်တော်သည်လည်း ပညာပါရမီကို ပြဆိုသော်လည်း၊ ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၈၂ နှင့် တွဲဖက်သော ဇာတ်ကိုထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ယနေ့ခေတ် အမှားကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ ထိုဇာတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် မိမိအမြင်ကိုသာ မခံမလျှော့ဆုပ်ကိုင်သည့် ရဟန်းကို သတိပေးရာ ဤနေရာတွင်မူ နားမထောင်တတ်သော ရဟန်းအား သံဃာ့ဝတ်ကျင့်ဝတ် တစ်ဆယ့်လေးပါး၊ မဟာဝတ် ရှစ်ဆယ်ပါးနှင့် ဓုတင် တစ်ဆယ့်သုံးပါးကို အသေးစိတ် သင်ကြားပြီးသော်လည်း ထိုအားလုံးကို လက်လွှတ်ပယ်ချလေသည်။ အတိတ်ဇာတ်ကလည်း ထိုနည်းတူ ပြန်လည်ဖြေရှင်းသည်– ဝေးလံသော နတ်မင်းကြီးတစ်ပါး၏ ကဗျာတစ်ပုဒ်တည်းအစား၊ ဤနေရာ၌ ဘုရားလောင်းသည် နတ်သားငယ် တစ်ပါးအဖြစ် ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်ကြွလာ၍ မိတ္တဝိန္ဒကအား တိုက်ရိုက်မေးမြန်းကာ ကဗျာငါးပုဒ်ပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်ပြောဆိုလေသည်—ထို့ပြင် နှေးညှင်းသော အမည်မသိ ညှဉ်းပန်းမှုအစား၊ ပို၍ ပြင်းထန်သော မနာခံမှု၏ ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်အဖြစ် စက်ဝိုင်းသည် မိတ္တဝိန္ဒကအား စကားပြောဆိုဆဲတွင်ပင် ချက်ချင်းညက်ညက်ကြေစေသည်။ ဇာတ်တော် နှစ်ခု၊ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုတည်းမှ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ပရိတ်သတ်အသီးသီးနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီအောင် ပြုစီရင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။