မုဒုပါဏိဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ရဟန်းတစ်ပါးက မိမိတွေ့မြင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးအား မေ့မနိုင်ဘဲ ရှိနေကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးအတွက် သာသနာတော်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုကြောင်းလည်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ရှေးပညာရှိတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးရှုံးမှုဖြင့် တောင့်တချက်ကို စိတ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ထားသော နှလုံးသားကို မည်သည့် သတိထားမှုဖြင့်မျှ ထိန်းနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း သင်ယူခဲ့ကြပြီးဖြစ်ကြောင်း မိန့်ကြားပြီး၊ ထိုအရာကို ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော မင်းတစ်ပါး၏ ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရား၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့ပြီး တက္ကသီလာတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဗာရာဏသီ၏ မင်းအဖြစ် တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ မင်း၏ သမီးတော်နှင့် တူတော်တို့သည် နန်းတော်တွင် အတူကြီးပြင်းခဲ့ကြပြီး၊ မင်းကြီးက တစ်ချိန်က ကြေညာခဲ့သည်မှာ မိမိ ကွယ်လွန်သည့်အခါ တူတော်သည် နန်းတော်ကို ဆက်ခံပြီး မင်းသမီးကို အဓိကမိဖုရားအဖြစ် လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် နှစ်များကြာလာသောအခါ မင်းကြီးသည် သမီးအတွက် အခြားနိုင်ငံမှ နိုင်ငံရေးလက်ထပ်မှုကို ရည်ရွယ်လာပြီး၊ ချစ်ခင်နေကြသော ဆွေမျိုးနှစ်ဦးကို တိတ်တဆိတ် ခွဲခွာထားခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့ကြား ချစ်ခင်မှုသည် အမြစ်တွယ်နေပြီး ဖြစ်သော်လည်းပင်။

မင်းသားလေးက မင်းသမီး၏ အိုမင်းသော နို့မိခင်ကို ရှာတွေ့ပြီး စကားပို့ဆောင်ရန် သဘောတူစေခဲ့သည်။ နို့မိခင်သည် မင်းသမီး၏ ဆံပင် ဖြီးပေးစဉ် ခေါင်းကို တစ်မျိုးထူးခြားစွာ ခြစ်ပေးလိုက်ရာ မင်းသမီးက ထိုအမှတ်အသားကို ချက်ချင်းသိရှိခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ မိမိဆွေမျိုးတော်၏ လက်သည်းရာ ဖြစ်ပြီး သူသည် မိမိထံ ရောက်ရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီဟု ဆိုလိုသည်။ ပြန်လည်အနေဖြင့် မင်းသမီးသည် ထိုသူထံ ပြန်ယူသွားရန် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို နို့မိခင်အား ပေးလိုက်ပြီး၊ ထိုဂါထာတွင် သူလိုချင်သည့်အရာကို ရစေမည့် အရာသုံးမျိုးကို ဖော်ပြထားသည်- နူးညံ့သောလက်၊ လေ့ကျင့်ပြီးသော ဆင်၊ နှင့် မည်းနက်သော မိုးတိမ်တို့ ဖြစ်သည်။

မင်းသားသည် ထိုဂါထာကို စိတ်ထဲတွင် အပိုင်းလိုက် လှည့်ပတ်စဉ်းစားလိုက်သဖြင့် အပိုင်းတိုင်း၏ အဓိပ္ပာယ် ပေါ်လာသည်။ လက်နူးညံ့မှုကြောင့် နာမည်ကြီးသော အမှုထမ်းလေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းလက်ထောက် ဆင်ထိန်းသူကို ငွေပေးပြီး ဆင်ကိုယ်တိုင်ကို ဘယ်လိုအနှောက်အယှက်ရှိစေကာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ နေနိုင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစောင့်တပ်သား၏ မျက်စိကို မယုံနိုင်သော မှောင်မိုက်ပြီး မိုးရွာသည့် ညတစ်ညကို စောင့်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ညရောက်လာသောအခါ သူသည် ဆင်ပေါ်တွင် မိမိနှင့် နူးညံ့သောလက်ရှိသော အမှုထမ်းလေးကို ပို့ဆောင်စေလျက် မုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ နန်းတော်သို့ မမြင်ရဘဲ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုညတွင်ပင် ဘုရင်ကိုယ်တိုင် အိပ်ရာမဝင်မီ နန်းတော်ပြတင်းပေါက်နား၌ သမီးတော်ကို ရေချိုးပေးနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သမီး၏လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ မင်းသမီး၏ အချက်ပြမှုဖြင့် အမှုထမ်းလေး၏ လက်ကို၊ ယခု မင်းသမီး၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ကြိုးများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လက်ကို ဖခင်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဘုရင်သည် ရင်းနှီးသော လက်ကြိုးများနှင့် လက်၏ နူးညံ့မှုကိုသာ ခံစားရသဖြင့် ဖလှယ်မှုကို မသိဘဲ သမီး၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မင်းသမီးက ကျန်ရှိနေသော လက်ကြိုးများကို အမှုထမ်းလေး၏ အခြားလက်မောင်းတွင် ချည်ပြီး ထိုလက်ကိုလည်း ဖခင်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲသို့ ထည့်ပေးကာ၊ ချစ်သော မင်းသားနှင့်အတူ ညအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကိုယ်တော်၏ သမီးကိုယ်တိုင် ကိုင်ထားသည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ဘုရင်သည် အမှုထမ်းလေးကို ဘုရင့်အိပ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ညအတွက် နေရာချပေးခဲ့သည်။ တံခါးကို ပိတ်ပြီး မိမိ၏ တံဆိပ်ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်၊ ယခုအခါ သူ့ထံ ဘာမျှ မရောက်နိုင်တော့ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်မှသာ ကိုယ်တိုင် အခန်းကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ သမီး၏ အိပ်ရာတွင် နူးညံ့သောလက်ရှိသည့် ဝန်ထမ်းလေးကို တွေ့ရပြီး သမီးပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး နားလည်ခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် မိမိ၏ မိုက်မဲမှုကို ခဏ ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။ ထိုမျှ အစွဲအလမ်းကြီးသော ဆန္ဒကို သော့ သို့မဟုတ် တံဆိပ်ဖြင့် ထိန်းနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့ခြင်းအတွက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသကို ငြိမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးကို မိမိရှေ့သို့ ခေါ်ယူစေခဲ့ပြီး သမီးကို ဂုဏ်ပြုပွဲဖြင့် တူတော်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်၊ ထို့အပြင် ထိုလူငယ်ကို မိမိ၏ ဒုတိယမင်းအဖြစ် ခန့်ထားလိုက်သည်၊ တားဆီး၍ မရနိုင်တော့သည်ကို လက်ခံလျက်။ ဘုရားရှင်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ထိုမင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြင့် တရားကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ယိုင်လဲနေသော ရဟန်းသည်၊ မိမိထက်ပင် ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါးပင် အချစ်ကြောင့် အနိုင်ခံခဲ့ရကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ထိုတရားကြောင့် ထိုနေ့တွင်ပင် သောတာပတ္တိဖိုလ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၂၆၂ တွင် ဤဖော်ပြချက်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

မင်းသား၏ အစီအစဉ်တွင် တံခါးကို ဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အစောင့်တစ်ဦးကို အင်အားဖြင့် နှိမ်နင်းခြင်းတို့ မပါဝင်ပေ။ နူးညံ့သောလက်၊ လေ့ကျင့်ထားသော ဆင်၊ မည်းနက်သော မိုးတိမ်တို့ အစရှိသော အရာတိုင်းကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် မင်းသမီးက ကြိုတင်မြင်ထားသည့်အတိုင်း အခြေအနေများ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သည့် ညတစ်ညကို အားကိုးခဲ့သည်။ အစီအစဉ်သည် အင်အားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှုံးနိမ့်သွားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သော့များနှင့် အစောင့်များအပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သော ဘုရင်သည် သမီး၏ လက်ကို ရင်းနှီးစွာ ထိတွေ့ခံစားရမှုအပေါ် တစ်ခါမျှ သံသယ မဝင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းက အလေးထား ရေးဆွဲထားသော ဆန့်ကျင်ဘက်ကိစ္စမှာ ဘုရင်သည် သတိမမူမိသော အမှားကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မေးခွန်းမရှိဘဲ ယုံကြည်ခဲ့သော အာရုံတစ်ခုဖြစ်သည့် အထိအတွေ့တစ်ခုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သမီး၏ လွတ်မြောက်ရခြင်းမှာ ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကိုမျှ သတိပြုရန် မတောင်းဆိုသောကြောင့် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လက်က မျှော်လင့်ထားသည့် အရာကိုသာ ပေးခဲ့ကာ ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်က ကျန်အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။