နဠိနိကာဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ရဟန်းတစ်ပါးအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းဝတ်ပြီးနောက်ပင် လူ့ဘဝ၌ ထားခဲ့ရသော မိမိ၏ ဇနီးကို အမှတ်ရကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ တပည့်သည် ရဟန်းဘဝကို စွန့်ရန် အနားသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်တော်မူသော ဘုရားရှင်က၊ ထိုသူ၏ ရဟန်းတရားကို ပျက်စီးစေခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးသည် ဤအကြိမ်တွင်သာ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူပြီး၊ ကာသိနိုင်ငံ ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်က ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ပါဠိခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် အမှတ် ၅၂၆ ဖြစ်သော နဠိနိကာဇာတ်သည်၊ စမ်းသပ်မခံရသေးသော သန့်ရှင်းမှုကို ယုံကြည်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သတိပေးသော ကျမ်းတွင်းမှ အပြင်းထန်ဆုံး သတိပေးချက်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် အမှတ်ရကြသည်။

ရှေးကာလ ဟိမာလယ်ခြေရင်း တောအုပ်တွင် နေထိုင်သော ရသေ့တစ်ပါးသည် ရေကန်ဘေးတွင် မိမိ၏ မျိုးစေ့ကို ကျဆင်းစေခဲ့သည်။ ထိုရေကန်မှ သမင်မတစ်ကောင်သည် ရေသောက်မိပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာ အချိန်တန်သောအခါ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ချိုးတစ်ချောင်းပါသော သားငယ်ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရသေ့က ထိုကလေးကို မိမိ၏ သားဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ကာ ရသေ့ကျောင်းတွင် ပြုစုကျွေးမွေးခဲ့ပြီး “ဣသိသိင်္ဂ” (ချိုးရှိသော ရသေ့) ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ဤဖခင်ရသေ့သည် ထိုဘဝ၌ ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဗောဓိသတ္တဝ် ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဘုရားရှင်က ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ဣသိသိင်္ဂသည် တောကျောင်းအတွင်းမှာသာ ကြီးပြင်းလာပြီး လူ့အိမ်ခြေနှင့် လုံးဝ ဝေးကွာခဲ့သည်။ ဖခင်သည် သူ့ကို လောကနှင့် အပြည့်အဝ ခွဲထားသဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အပြင် အကြောင်းပင် မကြားဖူးခဲ့။ သူသည် ဖခင်၏ ခွဲခြားထားမှုကို လောကတစ်ခုလုံးဟု ထင်မှတ်ကာ ရှားပါးလှသော အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ရသေ့ကျင့်ဝတ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

ဣသိသိင်္ဂ၏ တပ (ကိုယ်ကျင့်ကြံမှု) သည် အလွန်ပြင်းထန်လာသဖြင့်၊ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာဝင်ဆိုင်ရာ အယူအဆအရ တာဝတိံသာနတ်ပြည်၏ မင်းဖြစ်သော သိကြား၏ ထိုင်ခုံကိုပင် လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။ ထိုတန်ခိုးသတ္တိ တိုးပွားလာသည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ မိမိ၏ နေရာကို ဖယ်ရှားခံရမည်ကို စိုးရိမ်သော သိကြားသည် ထိုရွယ်ရွယ် ရသေ့၏ ကျင့်ဝတ်ကို ရင့်ကျက်မလာမီ ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းကို ဖိအားပေးရန် သိကြားသည် ကာသိနိုင်ငံသို့ မိုးကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ရေကန်များ ကွဲအက်ကာ လယ်ကွင်းရှိ ဆန်စပါးများ သေကျေကာ လူတို့သည် ငတ်မွတ်ခြင်းကြောင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြသည်။ မင်းကြီးက ကောင်းကင်ဘုံ ပိတ်ဆို့ရခြင်း အကြောင်းကို မေးမြန်းသောအခါ သိကြားကိုယ်တိုင်က အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ ဤရသေ့ ဣသိသိင်္ဂ၏ ကတိများ ပျက်ပြားမှသာ နိုင်ငံသို့ မိုးရွာမည် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

သိကြားသည် ဝမ်းနည်းနေသော မင်းကြီးအား ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ မင်း၏ သမီးတော် နဠိနိကာမင်းသမီးပင် ဖြစ်သည်။ လူပြည်သူတို့ ငတ်မွတ်ခြင်းဘေးကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် ဗြဟ္မဒတ်သည် ဝမ်းနည်းစွာ သဘောတူခဲ့သည်။ ဒဒ္ဒရတောင်အနီးရှိ ရသေ့ကျောင်းသို့ သွားရောက်ပြီး၊ လူငယ်ရသေ့ကို “သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့” ယူဆောင်ခဲ့ရန် မှာကြားခဲ့သည်၊ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်လောက်ဆုံးရှုံးရသည်ဖြစ်စေကာမူ။

နဠိနိကာသည် ကလေးငယ်ကို မကြောက်စေရန် ယောက်ျားတောရသေ့ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ကာ၊ ဣသိသိင်္ဂ၏ ဖခင်သည် သစ်သီးရှာထွက်နေချိန်တွင် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဣသိသိင်္ဂသည် ဤအထိအခိုက် နူးညံ့ပြီး ချိုးမရှိသော ဧည့်သည်ကို ပထမဆုံး မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မင်းသမီးက သည်းခံစွာ ပြန်ခေါ်ကာ ဝေးလံသော ရသေ့ကျောင်းမှ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

နဠိနိကာသည် ကစားရန် မှော်ဆန်သော ဘောလုံးကို ထုတ်ယူပြီး၊ ဣသိသိင်္ဂ၏ ဖခင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်သို့ ယူလာတတ်သော သစ်သီးရိုင်းများနှင့် တူသည်ဟု အထင်မှားစေသော မုန့်ချိုများကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။ ဂိမ်းများ၊ နူးညံ့သော စကားလုံးများနှင့် မိမိ၏ တောအသက်တာဆိုင်ရာ အတုအယောင် ပုံပြင်များမှတစ်ဆင့် ယုံကြည်တတ်သော လူငယ်ကို တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်စေခဲ့သည်၊ သူ၏ အစောင့်အရှောက်များ လုံးဝ ပြိုကျသွားသည်အထိ။

နောက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားသော စည်းကမ်းတို့၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ခံစားမှုနှင့် နွဲ့နစ်မှုဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ဣသိသိင်္ဂ၏ ဈာန်သမာဓိ ပြိုကွဲခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ရှည်ကြာစွာ စောင့်ထိန်းခဲ့သော ကာမရှောင်ကြဉ်ရန် ကတိသည် ပြိုလဲခဲ့သည်။ နဠိနိကာသည် ဖခင်ပြန်ရောက်မီ ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်သဖြင့် ရသေ့ကျောင်းမှ တိတ်တိတ်ကလေး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော ရသေ့၏ တန်ခိုး ပြိုကွဲသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သိကြားသည် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုနေ့၌ပင် ကာသိနိုင်ငံတစ်ခုလုံးသို့ မိုးရွာသွန်းကာ သုံးနှစ်ကြာ မိုးခေါင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဤပုံပြင်၏ အဓိကအချက်မှာ အချိန်ကာလပင် ဖြစ်သည်- မိုးရွာခြင်းသည် ပြန်လည်ရရှိလာသော ဂုဏ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သိကြား၏ အစီအစဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ကလေး၏ ဖခင်ပင် အဖြစ်အပျက်ကို မသိရသေးမီ ရွာခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ္တဝ်သည် တောအမြစ်များ ယူဆောင်ကာ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ သားဖြစ်သူ စိတ်ဓာတ်ကျ၍ ရှက်ကြောက်နေကာ ယခင် ဈာန်ကို ပြန်လည်ပွားများနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ဣသိသိင်္ဂသည် အရာအားလုံးကို ဝန်ခံခဲ့သည်- မသိသော ဧည့်သည်၊ မုန့်ချိုများ၊ ဂိမ်းများ၊ နာမည်ပေးမရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ခံစားချက်များ။ ဖခင်သည် ချက်ချင်းပင် သားကို ကောင်းကင်အင်အားတို့က ဘယ်လို ဖိစီးခဲ့သည်ကို သိမြင်လိုက်သည်။

ဗောဓိသတ္တဝ်သည် သားကို ပြင်းထန်စွာ မဆူပူခဲ့ပါ။ အစား၊ မသိနားမလည်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်မဲ့မှုသည် သတိရှိခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော ဣန္ဒြေစောင့်စည်းမှုနှင့် တူညီခြင်းမရှိကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။ ဆွဲဆောင်မှုကို တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသော စိတ်သည် ထို့ကြောင့် အားကောင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စမ်းသပ်ခြင်း မခံရသေးသော စိတ်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဣသိသိင်္ဂအား အာရုံများကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာတို့ကို ပွားများရန် ဆုံးမခဲ့ပြီး၊ ရှက်ကြောက်နေသော ငယ်ရွယ်သော ရသေ့သည် မိမိ၏ ရှေးကျင့်စဉ်သို့ ပြန်လည် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့သည်။

ပုံပြင်ကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဝမ်းနည်းနေသော ရဟန်းဆီသို့ လှည့်ကာ ရှေးပုံပြင်နောက်ကွယ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်- “ထိုအချိန်က သင် လောကီဘဝ ရှိစဉ်က ဇနီးသည် နဠိနိကာ ဖြစ်ခဲ့သည်; ရဟန်းညီ ဆုတ်ယုတ်သူ သင်ကိုယ်တိုင်သည် ဣသိသိင်္ဂ ဖြစ်ခဲ့သည်; ငါကား ဖခင် ဖြစ်ခဲ့သည်။” ဆက်စပ်သော အခြားပုံပြင်ဖြစ်သည့် အလမ္ဗုသာဇာတ်တွင် သိကြားသည် နောက်ပိုင်းတွင် ထို ဣသိသိင်္ဂကို တိုက်ရိုက်ဖြားယောင်းရန် နတ်သမီး အလမ္ဗုသာကို စေလွှတ်ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြပြီး၊ ဤနတ်မင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြဲမြံစွာ လိုက်လံခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုသည်။

မိမိ၏ အတိတ်ကို ရှေ့တွင် ဖော်ထုတ်ခံရသောအခါ ရဟန်း၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ရှင်းလင်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူသည် သန့်ရှင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ကျင့်ကြံမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ နဠိနိကာဇာတ်သည် အမျိုးသမီးများ၏ အန္တရာယ်အကြောင်း ပုံပြင်အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ၊ ရဟန်းတိုင်းအတွက် သတိပေးချက်အဖြစ် ဓလေ့ထုံးစံတွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်- စမ်းသပ်မခံရသေးသော သန့်ရှင်းမှုသည် မြဲမြံခြင်း မရှိ၊ လောကမှ ခွဲခွာခြင်းသာမက အာရုံများကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ရှောက်ခြင်းသာ တန်ဖိုးရှိသော ကတိကို ကာကွယ်နိုင်သည်။