ပဒုမဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် တောရွာမှ ရဟန်းအချို့သည် အာနန္ဒာ စိုက်ပျိုးစောင့်ရှောက်ထားသော ဗောဓိပင်ငယ်အား ပန်းကုံးဖြင့် ပူဇော်လိုကြသော်လည်း ကြာလမ်းတွင် ရောင်းရန် ပန်းမရှိသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒ ပြည့်စုံမည်ကို မျှော်လင့်ချက် ပျက်ခဲ့ကြသည်။ အာနန္ဒာ ကိုယ်တိုင်သွား၍ ကြာပန်းအပြာ ပမာဏများစွာကို ယူလာပေးလေသည်။ အခြားရဟန်းများက သူ၏ ဉာဏ်ထက်မြက်မှုကို ချီးမွမ်းကြသောအခါ ဘုရားရှင်က ထိုသို့သော ဉာဏ်ထက်မြက်မှုသည် ရှေးလွန်ခဲ့သော ပုံစံတစ်ခုမှ လာကြောင်း မိန့်တော်မူ၍ အလွန်ဝေးကွာသော အတိတ်ကာလ၏ ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ထိုအတိတ်ကာလတွင် ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း နိုင်ငံအုပ်စိုးစဉ် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးတွင် သားသုံးယောက် ရှိသည်၊ ဘုရားလောင်းသည် သူတို့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ နှာခေါင်းပြတ်ခဲ့သူ တစ်ဦးက ကောင်းမွန်သော ကြာပန်းများ ပေါက်သည့် ကန်ကို စောင့်ရှောက်လျက်ရှိသည်။ ပွဲတော်နေ့တွင် ညီအကိုသုံးဦးတို့သည် ပွဲတော်အတွက် ပန်းများ လိုချင်သဖြင့် အတူတကွ ထိုနေရာသို့ သွားကြသည်။

အကြီးဆုံးညီသည် ကန်စောင့်ထံ ဦးစွာချဉ်းကပ်ပြီး ဆံပင်နှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးတို့ သင့်လျော်သော အချိန်တွင် ပြန်ပေါက်လာမည်ဟု ချိုမြိန်သော စကားများ ပြောဆိုကာ ကံကောင်းသော လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ နှာခေါင်းလည်း ပြန်ပေါက်လာနိုင်သည်ဟု အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုမြှောက်ပင့်စကားအားဖြင့် ကြာပန်းကို တောင်းခဲ့သည်။ ဒုတိယညီသည်လည်း ဤနည်းတူ လှည့်စားနည်းကို အသုံးပြုကာ စိုက်ပျိုးထားသော မျိုးစေ့ပေါက်ခြင်းကို ဖြတ်တောက်ခံရသော နှာခေါင်း ပြန်ပေါက်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ မဖြစ်နိုင်သော ကတိကို ချီးမွမ်းစကားအဖြစ် ပြင်ဆင်ပြီး ပန်းများ တောင်းခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းဖြစ်သော အငယ်ဆုံးညီသည် ညီကြီးနှစ်ဦးက မည်သည့်ပန်းမျှ ဘယ်တော့မှ ပေးနိုင်မည်မဟုတ်သော အရာကို ကတိပေးသည့် မြှောက်ပင့်စကားဖြင့် ပန်းရယူရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ နည်းလမ်းကို မလိုက်ဘဲ သူသည် ရိုးရိုးပြောဆိုကာ ကြာပန်းက ပြတ်ကျသော နှာခေါင်းကို ပြန်ပေါက်စေနိုင်သည်ဟု တွေးထင်သော ညီများကို ရမ်းပြောသော မိုက်မဲသူများဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပင် ချိုသာစွာ ပြောဆိုသည်ဖြစ်စေ ဖြတ်တောက်ခံရသော နှာခေါင်းသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါက်တတ်ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ကန်စောင့်ထံ ဟန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ ဖြောင့်မတ်စွာ ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေးရန် တောင်းခံခဲ့သည်။

ကန်စောင့်သည် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှု ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ယခင်ကတည်းက ကြားဖူးပြီးဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ တစ်ခုစီကို သိရှိထားလေသည်။ ထိုသို့ ထင်ရှားသော ပြသမှုနှစ်ခုအပြီးတွင် ကန်စောင့်သည် အငယ်ဆုံးညီ၏ ဖြောင့်မတ်သော ရိုးစင်းမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ဘုရားလောင်းအား ရိုးရိုးသားသား တောင်းဆိုမှုတစ်ခုမျှဖြင့် ရနိုင်သည်ထက် ပိုမိုများပြားသော ကြာပန်းအစုကြီးကို ပေးလှူခဲ့သည်။ မုသားဖြင့် ပန်းဝယ်ရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုခဲ့သော ညီတစ်ဦးကိုသာ ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို ပြီးဆုံးစေရန် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ထိုအငယ်ဆုံးညီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ညီကြီးတို့ မြှောက်ပင့်ခဲ့သော နေရာတွင် ဖြောင့်မတ်စွာ မေးမြန်းခဲ့သူ၊ ထို့ပြင် ဖြတ်ယူခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခံရသော ကြာပန်းများနှင့်သာ ထွက်ခွာသွားသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပါဠိတော်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၂၆၁ တွင် ဤဇာတ်ကို ဤပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းကို ပြသခဲ့သည်မှာ အာနန္ဒာ၏ လိုအပ်သောအရာကို ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ရယူနိုင်သည့် အရည်အချင်းသည် အချည်းနှီးသော ဉာဏ်ထက်မြက်မှုထက် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ရှေးဘဝအတော်ကြာကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့သော ပုံစံကို ပဲ့တင်ထပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြရန်ဖြစ်သည်။

အကြီးဆုံးညီနှစ်ဦးသည် မတူညီသော ပုံရိပ်များ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်မှာ ဆံပင်ပြန်ပေါက်ခြင်းနှင့် မျိုးစေ့ပေါက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ မြှောက်ပင့်စကား နှစ်ခုစလုံးသည် တူညီသော တိတ်ဆိတ်သည့် မုသားတစ်ခုပေါ်တွင် အခြေခံနေသည်။ ထိုမုသားမှာ ချီးမွမ်းစကားကိုယ်တိုင်က အမြဲတမ်းဆုံးရှုံးမှုကို တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်သည်ဟူသော အယူအဆ ဖြစ်သည်။ ညီနှစ်ဦးစလုံး ကြာပန်းက ကန်စောင့်၏ နှာခေါင်းကို ပြန်ပေးနိုင်မည်ဟု တကယ် မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ပန်းတစ်ပွင့်ရရှိသည်အထိ ကြာသည့်အချိန်တစ်လျှောက် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ယုံကြည်ခွင့်ပေးရန် နှစ်ဦးစလုံး အသင့်ရှိကြသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်နှစ်မျိုးဖြင့် တူညီသော မှားယွင်းသည့်ကတိ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခြင်းသည် အငယ်ဆုံးညီ၏ ရိုးစင်းသော ဖြောင့်မတ်မှုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာတွင် ပိုမို အထင်ရှားစေခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်း၏ တောင်းဆိုမှုသည် ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်း၏ စကားလုံးပညာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လှည့်စားမှု အလျဉ်းမရှိသည်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ညီများကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော ချီးမွမ်းစကားဖြင့် ကျော်လွှားရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုခဲ့ပါ၊ ကန်စောင့်၏ အသွင်ပျက်မှုကြောင့် သနားစေရန်လည်း မတောင်းပန်ခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် ကြာပန်းက နှာခေါင်းကို ပြန်ပေါက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ကြောင်း အခြေအနေ၏ အမှန်တရားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ရိုးရိုးသားသား တင်ပြသော ရိုးရှင်းသည့် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုတည်းပေါ်တွင်သာ မူတည်၍ လိုချင်သည်ကို တောင်းခဲ့သည်။ မြှောက်ပင့်စကား အများအပြားပြီးနောက် ဖြောင့်မတ်မှုကိုယ်တိုင်သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံပြုချက် ဖြစ်လာမည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အာနန္ဒာ၏ ရွာသားရဟန်းများအတွက် ကိစ္စနှင့် ကြာကန်ဘေး၌ ဘုရားရှင် ငယ်စဉ်က ပြုခဲ့သည့် ကိစ္စကြား ဘုရားရှင် ချိတ်ဆက်ပြသခဲ့သော ဆက်စပ်မှုသည် ပထမအကြည့်တွင် ထင်ရှားသည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ပုဒ်သည် သစ်ပင်စေတီအတွက် ပန်းကုံးနှင့် ဆိုင်သည်၊ နောက်တစ်ပုဒ်သည် ခါးသီးပြီး အသွင်ပျက်သော ကန်စောင့်ထံမှ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ယူခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်မှာ အမှန်တကယ် လိုအပ်သောအရာသို့ ရောက်ရှိရန် အကြောင်းတရားဆုံး လမ်းကြောင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အားထုတ်မှုကိုမျှ အချည်းနှီး ဖြုန်းတီးရန် ငြင်းဆန်သော ဆက်ဆံပုံ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကြာပန်းများ ဝယ်ယူနိုင်သည့်နေရာသို့ ရိုးရိုးလမ်းလျှောက်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဖြောင့်မတ်မှုထက် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ဟန်မဆောင်ဘဲ တစ်ပွင့်ကို ရိုးရိုးတောင်းခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းနှစ်ခုစလုံးသည် ၎င်းတို့ ပေးဆက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ထက်မြက်မှုဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ အံ့ဩစေခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော နည်းလမ်းများ ပျက်ကွက်ခဲ့သည့် သို့မဟုတ် ပျက်ကွက်ဖွယ်ရှိသည့်နေရာတွင်သာ အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။