ပါနီယဇာတ် - ကိလေသာအသေးအမွှားကို သံဝေဂရ၍ တောထွက်ကြသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါငါးဆူ

ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၄၅၉ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်က သာဝတ္ထိမြို့မှ အိမ်ရှင်ငါးရာ ရဟန်းဖြစ်လာကြသူတို့အကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် သင်္ကန်းဝတ်ရုံမျှဖြင့် မကောင်းသော စိတ်များမှ ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုစိတ်များ ဝင်ရောက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိကြသည်။ ဘုရားရှင်က သူတို့ကို ခေါ်ယူ၍ ထိန်းချုပ်မထားသော အနည်းငယ်သော အပြစ်ပင်လျှင် ပိုမိုကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်လာတတ်ကြောင်း သင်ကြားတော်မူသည်။ ဤသစ္စာကို တစ်ချိန်က အလေးထားခဲ့ပုံကို ပြရန် ကာသိနိုင်ငံမှ ပုဂ္ဂိုလ်ငါးဦး၏ အကြောင်းကို ပြန်ပြတော်မူသည်။

ကာသိနိုင်ငံ၏ ကုန်သွယ်ရေးမြို့တစ်မြို့တွင် အိမ်ရှင်ငါးဦး နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီသည် အဆုံးမရှိသော အတိတ်ဘဝများမှ ဝှက်ထားသော ပညာဉာဏ်ကို ဆောင်ထားကြပြီး၊ ထိုဉာဏ်ကို နိုးထစေမည့် သေးငယ်သော အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ပထမ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခရီးဖော်တစ်ဦးနှင့်အတူ ရေခန်းသော တောကျယ်ကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ် အလွန်ရေငတ်လာသဖြင့်၊ ခရီးဖော်၏ ရေအိုးကို ကောက်ယူပြီး ခွင့်မတောင်းဘဲ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ အိုးကို ပြန်ပေးချိန်တွင် နောင်တက ဝင်လာသည်။ ပေးခြင်းမရှိသော ရေတစ်ငုံကိုပင် လျှာကို မထိန်းနိုင်သူသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုအားနည်းချက်ကြောင့် ပို၍ကြီးမားသော ခိုးယူမှုဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခံရမည်ဟု သူ ဆင်ခြင်မိသည်။ သူသည် အိမ်ကို စွန့်ခွာ၍ တောထဲသို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ထိုရေတစ်ငုံ၏ အစွမ်းဖြင့်ပင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ နိုးထမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ (ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဆိုသည်မှာ အခြားသူကို သွန်သင်ခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်တစ်ဦးတည်း အသိဉာဏ်ဖြင့် ရောက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။)

ဒုတိယ ပုဂ္ဂိုလ်သည် လမ်းဆုံတွင် ရပ်နေစဉ် အိမ်နီးချင်း၏ မယား ပွဲတော်ဝတ်စုံဖြင့် ဖြတ်သွားသည်။ ထိုအခါ သူ့စိတ်တွင် တစ်ခဏ ကြည့်ရှုချီးမွမ်းသော စိတ် ဝင်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းမိသည်။ အခြားလူ၏ မယားအကြောင်း အကြံအစည်သည်ပင် ဆင်ခြင်မထားပါက နောက်ပိုင်း မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုဖြင့်မျှ မငြိမ်းနိုင်သော မီးကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အိမ်ထောင်စု တာဝန်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး တောအတွင်း၌ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်လာသည်။

တတိယ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရွာသူကြီး ဖြစ်သည်။ ချုံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသော ကြောက်လန့်နေသည့် သမင်တစ်ကောင်ကို ကယ်တင်ရန် မုဆိုးကို ဗလာလမ်းတစ်ခုဆီ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မုသားကြောင့် အပြစ်မရှိသော အသက်တစ်ခု ချမ်းသာခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် စိတ်ထဲ၌ အမှန်ပင် ဒုက္ခရောက်နေခဲ့သည်။ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြောသော မုသားပင်လျှင် စကား၏ ရိုးသားမှုကို ထိခိုက်စေကြောင်း၊ သေးငယ်သော မုသားကို ရှက်ခြင်းမရှိသူသည် မကြာမီ ပိုကြီးသော မုသားများကို တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်သည်။ သူသည်လည်း ရာထူးနှင့် မိသားစုကို စွန့်ခွာပြီး တူညီသော နိုးထမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

စတုတ္ထ ပုဂ္ဂိုလ်သည် စပါးရိတ်သိမ်းချိန်တွင် မိမိ၏ လယ်ကွင်းဘေးတွင် ရပ်နေစဉ် အိမ်နီးချင်း၏ ပိုမိုကြွယ်ဝသော စပါးပင်များကို ကြည့်ပြီး၊ ထိုရွှေရောင် စပါးစည်းများသည် မိမိ၏ ဖြစ်ခဲ့လျှင်ဟု တစ်ခဏ ဆန္ဒပြုမိသည်။ လိုချင်စိတ်သည် မည်မျှ ခဏတာဖြစ်စေကာမူ၊ နောက်ဆုံး ခိုးယူမှု ပေါက်ဖွားလာသော မျိုးစေ့ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့် သူသည် ရင်ဘတ်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ရိတ်ဓားကို မြေပေါ်တွင် စိုက်ထားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် တောထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ပဉ္စမ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အလုပ်ရှင် ဖြစ်သည်။ ထွန်ယက်နွားများနှင့်အတူ အမှုထမ်း ကလေးသည် နောက်ကျစွာ ရောက်လာသဖြင့်၊ ဒေါသဖြစ်သော ခဏတွင် ကလေး၏ ပခုံးကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ ကလေး၏ မျက်ရည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ ကိုယ်တိုင် ပိုမိုခါးသော မျက်ရည်ကို ကျခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တည်း ပင် ဒေါသကို ပေးစားမိခြင်းက သူ့ကို ရက်စက်သော သတ္တဝါနှင့် နီးစပ်သော အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့ကြောင်း သူ သိမြင်သည်။ သူသည် မိမိပိုင်သမျှကို စွန့်ခွာပြီး တောင်တန်းများသို့ လျှောက်သွားကာ အခြား လေးဦးက ရပြီးဖြစ်သော လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

နိုးထမှုမှ ရရှိသော စွမ်းအားဖြင့် လေကြောင်းဖြင့် ခရီးသွားရင်း ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ငါးပါးသည် ဗာရာဏသီ ဘုရင်၏ ပန်းပွင့်သော သစ်ပင်အောက်တွင် စုဝေးကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုဘဝ၌ ဗောဓိသတ် ဖြစ်သော ဗြဟ္မဒတ် မင်းကြီးသည် ဥယျာဉ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် သူတို့ကို တွေ့ရှိသည်။ သူတို့၏ ငြိမ်သက်သော ဟန်အမူအရာကြောင့် အလွန်အံ့သြပြီး ဆွမ်းကို လှူဒါန်းကာ ဘယ်အရာက သူတို့ တစ်ဦးစီကို ထိုသို့သော ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်စေသနည်းဟု ရိုသေစွာ မေးမြန်းသည်။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါးချင်းစီက မင်းကြီးအား သူတို့ကို နိုးထစေခဲ့သော သေးငယ်သည့် အပြစ်ကို အတိအကျ ပြောပြကြသည်။ ထိုငါးဦး၏ ဝတ္ထုအားလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ကြားနာပြီးနောက် ဘုရင်သည် မိမိ၏ အခြေအနေကို ဆင်ခြင်မိသည်။ ဤလူများသည် ရေတစ်ငုံ၊ ခဏကြည့်ခြင်း၊ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြောသော မုသား၊ ခဏတာ မနာလိုစိတ် သို့မဟုတ် ဒေါသဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် လောကကို စွန့်ခွာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မိမိ၏ နေ့စဉ် စစ်ပွဲ၊ ဘဏ္ဍာတော်နှင့် အင်ပါယာ၏ မကုန်နိုင်သော အငြင်းပွားမှုများတွင် ကိုယ်တိုင် ဆက်လက် ပတ်သက်နေခြင်းသည် ထိုငါးဦးတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မိမိ၌ တစ်ရက်တည်းပင် ခံယူမည် မဟုတ်သော အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်သည်။

ရဟန်းငါးပါးကို တောသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သော ထိုဝိရာဂစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသောကြောင့် ဘုရင်သည် မိမိ၏ ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဘုရင်မက ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုသော်လည်း၊ ဘုရင်သည် နိုင်ငံတော်ကို မင်းမတ်များအား အပ်နှံပြီး မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာနှင့် ဥပေက္ခာ ဗြဟ္မဝိဟာရတရားများကို ကျင့်ကြံရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ဖြစ်ဆင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘုရင်၏ စွန့်လွှတ်မှုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော ဘုရင်မကို ရာဟုလမာတာ အဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ တစ်ချိန်က လူစိမ်းငါးဦး၏ သေးငယ်သော ဝန်ခံချက်များအပေါ် အင်ပါယာတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ထိုဘုရင်ပင် ယခုဘဝ၌ သာဝတ္ထိမြို့မှ ရဟန်းငါးရာကို သင်ကြားနေသူ ဖြစ်သည်။ အပြစ်တစ်ခုသည် ကြီးထွားလာခွင့်ရမီ စစ်ဆေးရန် အလွန်သေးငယ်သည်ဟု မရှိကြောင်း ဤဇာတ်ကြောင်းက သင်ပြသည်။