ပီဌဇာတ်

ပါဠိတော်၏ ပီဌဇာတ်ကို ဇာတ်အဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (ပညာရှင်များက တွဲ ၃ စာမျက်နှာ ၁၁၈ ဟု ကိုးကားကြသည်)။ သာဝတ္ထိမြို့တွင် ဇေတဝန်ကျောင်းသို့ ကျေးလက်မှ ရဟန်းတစ်ပါး ရောက်ရှိလာပြီး နေထိုင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ နေရာကျသည်နှင့် ဆွမ်းခံထွက်ခဲ့ပြီး ဘုရားရှင်၏ အလွန်ယုံကြည်သော ဒါယကာနှစ်ဦး ဖြစ်သော အိမ်ရှင် အနာထပိဏ္ဍိကနှင့် ဒါယိကာမ ဝိသာခါတို့၏ အိမ်များသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အနာထပိဏ္ဍိက၏ အိမ်သို့ အိမ်သားများ ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရန် မထမြောက်သေးမီ အလွန်စောစွာ ရောက်သွားပြီး၊ ဝိသာခါ၏ အိမ်သို့ မိသားစု နေ့စဉ်အလုပ်များ စတင်ပြီးမှ အလွန်နောက်ကျစွာ ရောက်သွားခဲ့သည်။

နှစ်အိမ်စလုံးမှ ဘာမျှ မရခဲ့သဖြင့် ရဟန်းသည် စိတ်ဆိုးလျက် ကျောင်းသို့ ပြန်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနှစ်ဦး ကျော်ကြားသော ထောက်ပံ့သူများတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် ရက်ရောမှု မရှိဟု အခြားရဟန်းများကို ပြောဆိုစတင်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို ဘုရားရှင် ကြားတော်မူသောအခါ ရဟန်းကို ခေါ်ယူပြီး နူးညံ့စွာ ပြင်ဆင်ပေးတော်မူသည်။ အနာထပိဏ္ဍိကနှင့် ဝိသာခါတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်များအနက် အယုံကြည်ဆုံးနှင့် လက်ဖွင့်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ အပြစ်သည် ရဟန်း၏ မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်ထားသော အချိန်တွင်သာ ရှိသည်၊ သူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုနည်းပါးခြင်းတွင် မရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးကာလ၏ ပညာရှိတို့သည်ပင် ထိုသို့သော စိတ်ပျက်မှုနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ကြောင်း ပြရန် ဘုရားရှင်သည် ဤအတိတ်ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကြာမြင့်စွာ ရှေးက ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ တက္ကသီလာတွင် ပညာသင်ကြားပြီးနောက် ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ဆုတ်ခွာကာ ဈာန်များကို ရရှိတော်မူသည်။ တောအုပ်၏ ငြိမ်သက်မှုတွင် နှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ တောတွင် မရနိုင်သော ဆားနှင့် ရှာပြီးချဉ်ရည်တို့ လိုအပ်လာသဖြင့် ဗာရာဏသီသို့ ဆင်းလာပြီး ဘုရင်၏ ဥယျာဉ်တော်တွင် တည်းခိုခဲ့သည်။ တစ်နေ့မနက် ဆွမ်းခံရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဗာရာဏသီတစ်မြို့လုံး ယုံကြည်မှုနှင့် ရက်ရောမှုဖြင့် လူသိများသော ကုန်သည်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကုန်သည်ကိုယ်တိုင်မှာ ထိုအချိန်၌ မင်းကြီးအား ကြည်ညိုခြင်း ပြုရန် ထွက်သွားနေသဖြင့် မရှိပေ။ သူ မရှိသည့်အခါ အိမ်သားတစ်ဦးမျှ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော တိတ်ဆိတ်သော ဧည့်သည်ကို ဂရုစိုက်ရန် မတွေးမိခဲ့ပေ။ ဘာမျှ မရခဲ့သော ရဟန်းသည် ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာကို စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ လှည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ် ဥယျာဉ်ဆီသို့ ပြန်သွားနေစဉ် နန်းတော်မှ ပြန်လာသော ကုန်သည်သည် သူ့ကို မြင်ရပြီး၊ သူ မရှိစဉ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ တံခါးဝတွင် မြတ်သော ဧည့်သည် ဂရုမစိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ရှက်ကြောက်စွာ ရဟန်းကို နောက်မှ အမြန်လိုက်ခဲ့ပြီး ရှေ့တွင် ဦးချကာ ပြန်လာရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ကုန်သည်သည် ထိုင်ခုံကို ထုတ်ခိုင်းပြီး၊ ဗောဓိသတ်၏ ခြေများကို ဆေးကြောရန် ရေကို ယူလာစေကာ၊ အစားအစာကို ရှေ့တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တောင်းပန်သော ဂါထာကို ဆိုသည်–

“ဟာ... ကျွန်ုပ်တို့ သင့်အား ထိုင်ခုံ မပေးခဲ့၊ ရေ မယူလာခဲ့၊ စားစရာ တစ်ခုမျှ မပေးခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ အမှားကို ဝန်ခံပါသည်၊ ရိုသေစွာ၊ ကောင်းမြတ်သော ခင်ဗျား၊ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါရန် တောင်းပန်ပါသည်။”

ဗောဓိသတ်သည် အပြည့်အဝ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ကြားတော်မူသည်–

“ခွင့်လွှတ်စရာ ဘာမျှ မရှိ၊ ဒေါသလည်း မရှိ၊ ဤအရပ်၏ လူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းများသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ငါ့စိတ်တွင် တစ်ကြိမ်တည်း ဝင်ခဲ့ဖူးသည်။”

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော ကုန်သည်က၊ သူ၏ မိသားစုသည် ဧည့်သည်ကို ထိုင်ခုံ၊ ရေနှင့် အစားအစာမပေးဘဲ မထွက်ခွာစေခဲ့ဖူးကြောင်း ရိုးရာဓလေ့ဖြစ်ကြောင်း၊ ဧည့်သည် ကြုံခဲ့ရသည်မှာ သူ မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သည့် အမှတ်တမ်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဆန္ဒ မရှိခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ကုန်သည်အား ဧည့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အိမ်ထောင်စု တာဝန်အကြောင်း ထပ်မံ သင်ကြားပြီး၊ ချစ်မြတ်သော ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။ မိသားစု၏ ပုံမှန် ဂရုစိုက်မှု အချိန်မီ မရောက်ခဲ့သော တစ်နေ့မနက်တည်းကပင် ဒေါသကို နောက်သို့ မယူဆောင်ခဲ့ပေ။

ဇာတ်ကြောင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ဇာတ်ကောင်များ မည်သူ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်– ဗာရာဏသီ၏ ကုန်သည်မှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ တောရဟန်းအဖြစ် ပေါ်ခဲ့သူမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရသော ဒေါသထွက်နေသော ရဟန်းသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်ပြီး၊ အနာထပိဏ္ဍိကနှင့် ဝိသာခါတို့အပေါ် ဒေါသကို ချလွှတ်ကာ ပထမမဂ်ဖိုလ်တွင် တည်ငြိမ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းက ဒေါသထွက်နေသော ရဟန်းအား ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာမှာ ဆွမ်းခံချိန်ကို ပိုမိုတိကျစွာ ရွေးချယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဒေါသမရှိဘဲ တွေ့ကြုံသော ဆွမ်းလွဲခြင်းတစ်ကြိမ်သည် ရဟန်းအတွက် ဘာမျှ ဆုံးရှုံးမှု မရှိစေသော်လည်း၊ ထိုအခက်အခဲကို ဒေါသအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော ရဟန်းသည် မိမိ၏ စိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် ယုံကြည်ထိုက်သော ဒါယကာနှစ်ဦးအပေါ် မှန်ကန်သော အမြင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ ပျက်ကွက်မှုနှင့် ရဟန်း၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် အမှန်တွင် အမျိုးတူ အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပြီး တုံ့ပြန်ပုံသာ ကွဲပြားခဲ့သည်၊ ထိုကွဲပြားမှုကိုယ်တိုင်သည် ဤဇာတ်၏ အဓိက သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။