တိရီဋဝစ္ဆဇာတ်

ပါဠိတိပိဋကတွင် ပါရှိသော တိရီဋဝစ္ဆဇာတ်ကို ဇာတကဋ္ဌကထာ ဒုတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ 314 တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် အနန္ဒာသည် ပသေနဒိမင်း နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးများထံမှ ပုဆိုးသင်္ကန်း ငါးရာ လှူဒါန်းခံရသော အခါအကြောင်းကို အစွဲပြု၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်တော်တွင် အတိတ်ဘဝက အခြားမင်းတစ်ပါးသည် တစ်ခုတည်းသော လှူဒါန်းမှုဖြင့် မဆပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရား၏ အကြွေး ရှိခဲ့ဖူးသည့် အကြောင်းကို သတိရစေခဲ့သည်။

ရှေးကဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်၌ ရန်သူမင်းတစ်ပါးက မင်းနေပြည်ကို ဝိုင်းရံကာ မြို့တံခါးများကို ဖောက်ဝင်ခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီမင်းသည် ကြောက်လန့်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မင်းမြင်းတော်ပေါ်သို့ တက်၍ နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး၊ လိုက်လံသူများ၏ လက်မှ လွတ်ရန် လမ်းမဲ့တောနက်ထဲသို့ ပြေးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုညတစ်ညလုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားအတွေးမရှိခဲ့ပေ။

ညနေခင်း မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကြောင့် မြင်းသည် ဆူးနွယ်ပင်တို့ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ရှေးဟောင်း ပြိုကျနေသည့် တွင်းတစ်ခုထဲသို့ ဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ဝင်ကျသွားခဲ့သည်။ တွင်းသည် အောက်ခြေ မတွေ့နိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလျက်၊ မြင်းနှင့် စီးသူတို့သည် ရွှံ့ဗွက်ထူသော အောက်ခြေတွင် ထောင်ချောက်ကျနေကြပြီး၊ ဒဏ်ရာများဖြင့် ညှဉ်းဆဲခံရကာ အလင်းကင်းသော အောက်ခြေတွင် ထွက်ပေါက် မတွေ့နိုင်ဘဲ ငိုကြွေးနေကြသည်။

အနီးရှိ တောအုပ်ထဲတွင် ဘုရားလောင်းဖြစ်သော တိရီဋဝစ္ဆ၊ လျှော်တေသင်္ကန်းဝတ်သော ရသေ့ သီတင်းသုံးနေခဲ့သည်။ သစ်ပင်တို့ကြားတွင် နာကျင်ဖွယ်ရာ ညည်းညူသံကို ကြားသောအခါ ထိုသူတော်သည် အသံကို လိုက်၍ ထောင်ချောက်ကျနေသော မြင်းနှင့် စီးသူကို တွေ့ရှိခဲ့ကာ၊ အသက်ရှင်နေသမျှ စိတ်ပျက်ခြင်းအတွက် နေရာမရှိကြောင်း ဟောကြားခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ကြိုးမရှိသောကြောင့်၊ ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ လျှော်တေသင်္ကန်းနှင့် အတွင်းဝတ်များကို ချွတ်ယူ၍ ခိုင်မာသော တောနွယ်ပင်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ မပြတ်နိုင်သော ကြိုးရှည်တစ်ချောင်းကို ယက်ခဲ့သည်။ ကြိုးကို ပုတ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်တွင် ချည်နှောင်ပြီး ရသေ့သည် ထောင်ချောက်ကျနေသော အသက်နှစ်ခုကို နေရောင်သို့ ပြန်ဆွဲတင်ရန် အလုပ်စတင်လျက် တွင်းထဲသို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ဝီရိယနှင့် မိမိကိုယ်ကို မေ့သော မေတ္တာဖြင့် ဘုရားလောင်းသည် ပထမဦးစွာ မြင်း၏ ဗိုက်ပတ်လည်တွင် ကြိုးကို ချည်နှောင်ပြီး တက်ထွက်ကာ သတ္တဝါကို မြေပြင်သို့ ဆွဲတင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံဆင်းသွားပြီး ဒဏ်ရာရထားသော မင်းကြီးကိုလည်း လုံခြုံစွာ ချည်နှောင်ကာ လေကောင်းလေသန့်ထဲသို့ ဆွဲတင်ခဲ့သည်။ တွင်းထဲတွင် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကိုမျှ ကျန်ရစ်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

ဘုရားလောင်းသည် ဖျားနာနေသော မင်းကြီးကို မိမိ၏ အရွက်ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ ဒဏ်ရာများကို ချည်နှောင်ရန် ဆေးဖက်ဝင်ဆေးမြက်များကို ရှာဖွေစုဆောင်းခဲ့သည်။ ရေတွင်း၏ ချိုမြိန်သောရေဖြင့် ဆေးကြောပေးပြီး၊ နေ့ရက်အတော်ကြာ တောသီးတောပင်သီးနှံများကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ အင်အား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးအတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည်တောင်းခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်သွားသော မင်းကြီးသည် မိမိ၏ အစစ်အမှန် အမည်ကို ဗာရာဏသီ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ ထီးနန်းကို ပြန်ရလျှင် ဤအသက်ကြွေးကို မည်သို့ပင် ဆပ်ရန် ရသေ့၏ နေရာသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ မြင်းကို ယူ၍ မင်းကြီးသည် ဗာရာဏသီမြို့ အပြင်ဘက်ဒေသသို့ ပြန်ရောက်ကာ၊ ကွဲကွာနေသော စစ်တပ်များကို စုစည်းပြီး၊ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်ရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သိမ်းပိုက်သူကို အနိုင်ရခဲ့ကာ၊ ဘိုးဘွားများ၏ သရဖူတော်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

မိမိ၏ စကားအတိုင်း မင်းကြီးသည် တိရီဋဝစ္ဆကို မင်းနေပြည်သို့ ဖိတ်ကြားရန် တမန်များ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရသေ့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ပလ္လင်မှ ဆင်းကာ ညီလာခံတစ်ခုလုံး၏ ရှေ့တွင် ဦးထိုက်ကာ ရသေ့၏ ခြေတော်များကို ရေမွှေးဖြင့် ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြည့်စုံသော ဂုဏ်ပြုမှုကြောင့် အချို့သော အမတ်တို့က တောရသေ့တစ်ပါးအား ကြီးလွန်းသော ကျေးဇူးပြုမှု ပြသနေခြင်းကို စိတ်တွင်းဝယ် မနှစ်သက်ကြပေ။

မင်းကြီးသည် ဤရသေ့သာ ထိုတွင်းနက်ထဲ၌ မည်သူမျှ သက်သေမရှိဘဲ၊ ဆုလာဘ်ရရန် အာမခံမရှိဘဲ မိမိအတွက် ပြုခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။ အမတ်တို့၏ မကျေနပ်ချက်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရသေ့၏ ဂုဏ်ပြုခံထိုက်မှုကို အပြည့်အဝ သင့်တော်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ မင်းကြီးသည် မင်းဥယျာဉ်အတွင်း ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး၊ ဘုရားလောင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော ရာနှင့်ချီသည့် ရဟန်းတော်များအတွက် အစားအစာ၊ ဆေးဝါးနှင့် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် ကယ်တင်ခံရသော ဗာရာဏသီမင်းကို အနန္ဒာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ အနန္ဒာသည် ယခုတိုင် ထားရှိသော ကျေးဇူးတင်စိတ်၏ နက်နဲမှုသည်၊ ကျေးဇူးပြုမှုကို ပြန်ဆပ်ရန် အခွင့်အရေး ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လူတစ်ဦးအား ရက်ရောစွာ ပေးလှူစေသော အရည်အသွေးပင် ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချိန်က မင်းတစ်ပါးအား သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ရသေ့ရှေ့တွင် လူသိရှင်ကြား ဦးထိုက်စေခဲ့သည့် အရည်အသွေးပင် ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်မှာ သတ္တိရှိသော ကယ်တင်မှု၏ မှတ်တမ်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ ရိုးသားစွာ ခံစားရသော ကျေးဇူးတင်စိတ်သည် အခွင့်အလမ်း ရသည်နှင့် ငြိမ်သက်နေရန် မဝံ့ဘဲ ထင်ရှားလာပုံ၏ မှတ်တမ်း ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးသည် တစ်သက်တာလုံး တရားဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားလောင်းကမူ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးအား ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ တရားကို ဟောကြားခဲ့သည်။ အသက်တာ၏ နက်နဲဆုံး ကြွေးမှာ ရွှေဖြင့် တိုင်းတာနိုင်သော အကြွေး မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အမှောင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ဆွဲတင်ခဲ့သူအား နောက်ပိုင်း ဆက်ဆံပုံကို ပြောင်းလဲစေသော အကြွေး ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် ပြသခဲ့သည်။