နိဂြောဓဇာတ်

ပါဠိ ပိဋကတ်မှ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၄၅ ကို ဘုရားရှင်က ဒေဝဒတ်၏ မိမိကိုယ်တိုင် ကူညီခဲ့သူများအပေါ် ကျေးဇူးမဲ့မှု အကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ကျေးဇူးမဲ့မှုကို မတူညီသော နည်းလမ်းများဖြင့် မည်သို့ ဖြေဆိုနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ဘဝတစ်ခုအတိတ်က မိတ်ဆွေသုံးဦး၏ ဇာတ်လမ်းကို သတိရတော်မူခဲ့သည်။

ကာသိ နိုင်ငံ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီမြို့ရှိ ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီး၏ သား နိဂြောဓအဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရွာသူကြီး၏ သား သာခနှင့် နန်းတော် အပ်ချုပ်သမား၏ သား ပေါတ္ထိက တို့နှင့်အတူ ကြီးပြင်းခဲ့သည်။ မိသားစု၏ အဆင့်အတန်း ကွာခြားသော်လည်း သုံးဦးသည် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာကြပြီး ကျော်ကြားသော ဆရာတစ်ဦး၏ အောက်တွင် ပညာသင်ကြားရန် တက္ကသီလာသို့ အတူ သွားခဲ့ကြသည်။

ပညာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသောအခါ သုံးဦးသည် ကမ္ဘာ၏ အခြားအရာများကို ကြည့်ရှုရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ တစ်ညနေတွင် သူတို့သည် ကြီးမားသော ညောင်ပင်အောက်တွင် နားနေကြသည်။ ထိုပင်၏ ကိုင်းညွှန့်များပေါ်တွင် ဗျာဒိတ် စွမ်းအား အမှန်ရှိသော ကြက်တစ်ကောင် နေထိုင်နေသည်။ ပေါတ္ထိကသာလျှင် တိရစ္ဆာန်များ၏ စကားကို နားလည်သူ ဖြစ်ပြီး ကြက်က ကြေညာနေသည်ကို ကြားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရင်သားကို စားသူသည် မင်းဖြစ်မည်၊ ကျောသားကို စားသူသည် စစ်တပ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်မည်၊ အရိုးနှင့် ကပ်နေသော အသားကို စားသူသည် ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်မည်ဟု ဆိုသည်။

ပေါတ္ထိက သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြီး ငှက်ကို ဖမ်းယူကာ ထိုညတွင်ပင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ရင်သားကို နိဂြောဓအား၊ ကျောသားကို သာခအား ပေးပြီး မိမိအတွက် အရိုးနှင့် အကြောကိုသာ ထားခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်က ကတိပေးထားသည့် အကြောင်းအရာနှင့် ကောင်းသော အပိုင်းများကို ပေးခြင်းဖြင့် မိမိ ဘာရရှိမည်ကို မိတ်ဆွေများအား တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပါ။

နောက်တစ်နေ့တွင် သုံးဦးသည် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၊ အဘိုးကြီး မင်း၏ ဈာပနာ အခမ်းအနားများ ပြီးဆုံးနေခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ခုနစ်ရက်ကြာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဆက်ခံမည့် သားမရှိပေ။ နိုင်ငံတော်၏ ရထားကို မောင်းသူမရှိဘဲ လွှတ်ပြီး နိမိတ်များ လိုရာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ရထားသည် အနားယူနေသော နိဂြောဓ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ခဲ့ပြီး၊ ရှင်ဘုရင်၏ မြင်းများ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကြသည်။ စုဝေးနေသော ဝန်ကြီးများက ကြက်၏ ဗျာဒိတ်အတိုင်း ထိုနေရာတွင်ပင် သူ့အား သရဖူ ဆောင်းပေးကြသည်။

နိဂြောဓသည် ထိုညနေစာကို အတူ မျှဝေခဲ့သော ဖော်ဆွေများကို မမေ့ခဲ့ပေ။ သာခကို စစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ပေါတ္ထိကကိုလည်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ပေါတ္ထိက၏ တိတ်ဆိတ်သော ရက်ရောမှုကြောင့် ကံကြမ္မာက ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသား အတိုင်း နှစ်ဦးစလုံးကို ထိုက်တန်စွာ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ သာခသည် မိမိ၏ ရာထူးသစ်ကြောင့် မူးယစ်လာပြီး ပေါတ္ထိက၏ အပ်ချုပ်သမားသား ဖြစ်သည့် မိမိ၏ မူလအစကို နိမ့်ကျသည်ဟု မနာလိုစိတ် ဖြစ်လာသည်။ နန်းတော်တွင် ၎င်းတို့ လမ်းဆုံသည့်အခါတိုင်း ပွင့်လင်းစွာ အထင်သေးမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းနိဂြောဓက ပေါတ္ထိကကို ရာဇဂြိုဟ်မှ မိမိ၏ မိဘများကို ခေါ်ယူရန် တာဝန်ပေးလွှတ်သောအခါ၊ သာခသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ သံတမန်ကို ပွင့်လင်းစွာ ဆဲဆိုခဲ့သည်။ သုံးဦး၏ ရှေးဟောင်း မိတ်ဆွေ ဆက်ဆံရေးနှင့် မသက်ဆိုင်သူများရှေ့တွင်ပင် မိမိ၏ မနာလိုမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

သာခသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးကို လက်ရှိ နန်းတော်များပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့သော တိတ်ဆိတ်သည့် ကြင်နာမှုရှိသော မိတ်ဆွေကို ဆက်ဆံပုံကို မင်းနိဂြောဓ ကြားသိရသောအခါ၊ ကျေးဇူးမဲ့မှုအတွက် သာခကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူထက်မဆို တိုက်ရိုက် အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော ပေါတ္ထိကက ယင်းအစား သာခ၏ ဘက်မှ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အမှားတစ်ခုကို နောက်တစ်ခုဖြင့် မဖြေဘဲ၊ မင်းကို ဒေါသကို လျှော့ချရန်နှင့် ၎င်းတို့ ငယ်စဉ်က မိတ်ဆွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် သာခကို ဒေဝဒတ်နှင့်၊ ပေါတ္ထိကကို အာနန္ဒာနှင့် သတ်မှတ်တော်မူခဲ့သည်။ အာနန္ဒာသည် ခါးသီးသော မိတ်ဆွေအပေါ် တစ်ချိန်က ပြသခဲ့သော ကရုဏာသည်၊ မိမိကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ဒေဝဒတ်၏ မိမိကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးမဲ့မှုအပေါ် ဆက်လက် ပြသခဲ့သော ဖြည်းညှင်းသည့် သည်းခံမှုပင် ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ပေးတတ်သော ထိုကြက်နှင့် မတူညီသော မိတ်ဆွေသုံးဦး၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို အခြားအရာများ မေ့လျော့သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ဆက်လက် ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါတ္ထိက၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် ပြောပြရန် တန်ဖိုးရှိစေသည့်အရာမှာ သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော ရက်ရောမှုက နိဂြောဓ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ပေးခဲ့သော သရဖူ သို့မဟုတ် သာခ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့သော ခေါင်းဆောင်မှု မဟုတ်ပါ။ ထိုမိတ်ဆွေနှစ်ဦး ရရှိသော ဂုဏ်အသရေများ တစ်ခုမျှပင် ပေါတ္ထိက၏ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်ကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ သူသည် ထိုငှက်၏ အကောင်းဆုံး အပိုင်းများကို မည်သူမျှ သိစရာမလိုဘဲ ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကို ဖောက်ပြန်ခဲ့သော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို မည်သူမျှ သူ့အတွက် အပြစ်ပေးရန် မလိုဘဲ ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဤ ရိုးရှင်းသည့် ရက်ရောမှုသည် သူ့ကို ညောင်ပင်အောက်မှ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ကရုဏာကို ပေးရန် အခက်ဆုံးသည့် အခါတိုင်း ထိုသို့ပင် ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။