သာဓီနဇာတ် - သာဓီနမင်းနှင့် တာဝတိံသာသို့ သက်ရှိထင်ရှား ကြွမြန်းခြင်း

ပါဠိဇာတ်တော် ခုဒ္ဒကနိကာယ (ဘုရားရှင်၏ ရှေးဘဝဇာတ်ကြောင်းများကို စုစည်းထားသော ဂန္ထဝင်စာအုပ်) ၏ ဇာတ်အမှတ် ၄၉၄ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်က ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဥပုသ်သီလ စောင့်ထိန်းရန် စုဝေးလာကြသော ဒါယကာများအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြည်ညိုမှုကို ချီးမွမ်းတော်မူပြီး၊ ရှေးကာလ ပညာရှိများသည် ဤဥပုသ်သီလကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ပြည်သို့ သွားရောက်ပြီး ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤကြည်ညိုမှုသည် သေးငယ်သော လူသားကို မည်မျှ အဆင့်ထိ ဆောင်ယူနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဘုရင် သာဓိန၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဝိဒေဟနိုင်ငံတွင် ဗောဓိသတ်သည် ဘုရင် သာဓိန အဖြစ် ဖွားမြင်ပြီး မိထိလာမြို့မှ တရားနှင့်အညီ အုပ်စိုးခဲ့သည်။ မြို့တော်တစ်လျှောက် ဆွမ်းကျွေးရုံ ခြောက်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ နေ့တိုင်း ငွေ ခြောက်သိန်းကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ကန့်သတ်ချက်မရှိသော ရက်ရောမှုအပြင်၊ ငါးပါးသီလကို အပြစ်အနာအဖတ်မရှိဘဲ စောင့်ထိန်းခဲ့ပြီး၊ ဥပုသ်သီလကိုလည်း ကိုယ်တိုင် စောင့်ထိန်းကာ နိုင်ငံသားများကိုလည်း အလားတူ ကျင့်ကြံရန် စိတ်အားထက်သန်စေခဲ့သည်။

ဘုရင်၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှု သတင်းသည် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်ထိပင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနတ်ပြည်၏ ငယ်ရွယ်သော နတ်မင်းသားများသည် သက္က၏ ရှေ့တွင် စုဝေးပြီး၊ သာဓိန၏ ကုသိုလ်ကို အလွန် ချီးမွမ်းကြသဖြင့် မျက်မြင်ဖြင့် တွေ့လိုကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒကြောင့် သက္ကသည် ဖြောင့်မတ်သော ဘုရင်ကို နတ်ပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ မိမိ၏ စီးရထားမောင်း မာတလိ အား သူ့ကို ခေါ်ယူရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

လပြည့်ညတွင် မာတလိသည် နတ်ရထားဖြင့် ဆင်းသက်လာပြီး၊ လရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလုံးနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ မောင်းနှင်သဖြင့် မိထိလာမြို့သားများက မော့ကြည့်ပြီး အံ့သြစွာ အော်ဟစ်ကြသည်၊ အံ့ဩဖွယ် ဖြတ်သန်းသွားသော ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဆံပင်များ ထောင်လာကြသည်။ မာတလိသည် ရထားကို ဘုရင် သာဓိနထံ ဆင်းသက်စေပြီး၊ မိမိ၏ အသက်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ပြည်သို့ တက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးများနှင့် မိဖုရားအား အာမခံပြီးနောက် ဘုရင်သည် ရထားပေါ်သို့ တက်ကာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်၍ သယ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။

သက္ကသည် ဘုရင် သာဓိန ကို အထူးဂုဏ်ပြုကြိုဆိုပြီး၊ နတ်မြို့တော်၏ တစ်ဝက်ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်ရန် ပေးခဲ့သည်– နတ်ပြည်မြေ ယူဇန တစ်သောင်း၊ ၎င်းကို ထမ်းဆောင်ရန် နတ်သမီး သန်းနှစ်ဆယ့်ငါး၊ ဝေဇယန္တ ဟု ခေါ်သော နန်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပါဝင်သည်။ ထိုနေရာတွင် သာဓိနသည် မြေကြီးပေါ်တွင် မည်သည့် နိုင်ငံမျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဂုဏ်သတင်းအတွင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဘုရင် သာဓိနသည် လူ့ပြက္ခဒိန်ဖြင့် နှစ်ခုနစ်ရာ နတ်ပြည်တွင် ဆက်နေခဲ့သည်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် မြေကြီးဆိုင်ရာ ကုသိုလ်က ရရှိခဲ့သော ချမ်းသာမှုကို ခံစားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဂုဏ်အသရေ ဝန်းရံခံရစဉ်ပင်၊ ဖြစ်စေသော အကြောင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့်အရာအားလုံး တစ်နေ့ကုန်ဆုံးရမည်ကို မေ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ အတိတ်ကံများ၏ အသီးအနှံ နှေးကွေးစွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ၊ ကျေနပ်မှု မရှိခြင်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဧည့်သည်၏ မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို သိမြင်သော သက္ကသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် နတ်ကြီးမြတ်သော ကရုဏာဖြင့် ထာဝရ နတ်ပြည်တွင် နေခွင့် ပေးရန် ပြောခဲ့သည်။ ဘုရင် သာဓိနသည် ငြင်းဆိုခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူ၏ လက်မှ ရရှိသော ကောင်းကျိုးများကို သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သည့်အရာသည် ကိုယ်ပိုင်ကံ၌ ရပ်တည်ခြင်းမှသာ ရောက်ရှိသည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ အစား၊ လူ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်၊ ထိုနေရာတွင် နတ်တစ်ပါး၏ ငှားထားသော ကုသိုလ်ထက် ကိုယ်တိုင် ရရှိထားသော ကုသိုလ်ဖြင့် နေထိုင်ပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

သက္ကက တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ မာတလိသည် နတ်ရထားကို ထပ်မံ မောင်းနှင်ခဲ့ကာ၊ ဤအချိန်တွင် ဘုရင် သာဓိနကို ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်စေပြီး၊ သူ အစတွင် တက်ခဲ့သော မိထိလာ၏ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ချထားခဲ့သည်။

ဤကြာချိန်တွင် မြေကြီးပေါ်တွင် နှစ်ခုနစ်ရာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ မိထိလာ၏ ပလ္လင်သည် ယခုအခါ ဘုရင် နာရဒ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်– သာဓိန၏ မျိုးဆက်ခုနစ်ဆက်ခွာသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအတိတ်အချိန်တွင် လူသားများသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာနှစ်ဆယ်ထက် မပိုရှင်သန်ကြောင်း ဆိုသည်။ သူ၏ မျိုးဆက်များက သူ့အား ပလ္လင်ကို ပြန်လည်ပေးလိုသောအခါ၊ သာဓိနက သူ ဘုရင်ဘွဲ့ကို လုံးဝ မလိုလားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

မိမိ၏ ရှေးဘုရင်နိုင်ငံကို ပြန်လည်တောင်းဆိုမည့်အစား၊ ဘုရင် သာဓိနသည် ကျန်ရှိသော ခုနစ်ရက်ကို ပထမ အုပ်စိုးစဉ်ကကဲ့သို့ ရက်ရောစွာ ဆွမ်းလှူဒါန်းရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ထိုခုနစ်ရက် ကုန်ဆုံးသောအခါ သူ ကွယ်လွန်ပြီး နတ်ပြည်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖြစ်ဆင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ထဲရှိ လူတိုင်း မည်သူ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်– အာနန္ဒာသည် ဘုရင် နာရဒ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အနုရုဒ္ဓသည် သက္က ဖြစ်ခဲ့ကာ၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ဘုရင် သာဓိန ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

သာဓိနဇာတ်သည် နတ်ပြည်သည် ကြီးမားသည် ဖြစ်စေ ကြာရှည်သည် ဖြစ်စေ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသော အရာဟု မဆိုပေ၊ နတ်မြေ ယူဇန တစ်သောင်းနှင့် နတ်သမီး သန်းနှစ်ဆယ့်ငါးဦး ပင် အဆုံးတွင် အခြားသူ၏ လက်ဖြင့် ငှားယူထားသော ကောင်းကျိုးများသာ ဖြစ်ကြောင်း ထားရှိသည်။ ထိုအစား ဇာတ်ကြောင်းက ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ၊ ဥပုသ်သီလကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ထိန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်တို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဆောင်ယူခံရသော်လည်း၊ ထိုဂုဏ်ထင်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်တွင်ပင် မိမိ ဖန်တီးခြင်း မရှိသော ကုသိုလ်ဖြင့် အစဉ်အမြဲ မနေဘဲ ကိုယ်ပိုင် ကုသိုလ်ကို ရှာဖွေရန် ပင်ပန်းသော လုပ်ငန်းသို့ ပြန်လည်ရွေးချယ်သော ဘုရင်၏ ဥပမာ ဖြစ်သည်။