သမုဒ္ဒဝါဏိဇဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဒေဝဒတ်အကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဒေဝဒတ်သည် မိမိ၏ တပည့်အိမ်ထောင်စု ငါးရာနှင့်အတူ အဝီစိငရဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်မှာ ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ပါဠိဇာတ်ကျမ်းတွင် နံပါတ် ၄၆၆ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဂါထာများကို ဇာတ်ကြောင်းကို ရှင်းပြသည့် အဋ္ဌကထာနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းမှာ အလွန်တည်ကြည်သော ဇာတ်ကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အတိတ်ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြသည်။

အဓိကတပည့် နှစ်ပါးသည် ဒေဝဒတ်ထံမှ ထွက်ခွာ၍ သူ၏ တပည့်များစွာကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ ဒေဝဒတ်သည် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသည်။ ထိုဒုက္ခကြားတွင် တထာဂတ ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို သတိရခဲ့သည်။ ကိုးလတိုင်အောင် ဘုရားရှင်ကို ဆိုးသောစိတ်ဖြင့် တွေးခဲ့ကြောင်း၊ သို့ရာတွင် ဆရာတော်ကမူ သူ့အပေါ် အပြစ်ရှိသော စိတ်ဖြင့် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ကြောင်း ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ဆရာတော်ထံသွား၍ ပြန်လည် ပြေလည်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ညဘက် ခရီးဆက်စေရန် ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ထမ်းစေခဲ့သည်။

အာနန္ဒာက ဒေဝဒတ် လာနေကြောင်း ဆရာတော်အား လျှောက်ထားသောအခါ၊ ဆရာတော်က ဒေဝဒတ်သည် ဆရာတော်ကို မတွေ့ရမည် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ တူညီသော အဖြစ်အပျက်ကို အဖွဲ့သည် သာဝတ္ထိသို့ ရောက်သောအခါလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဇေတဝန်ဂိတ်ဝတွင် ဒေဝဒတ်သည် ရေကန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ သူ၏ ကံကြမ္မာ၏ အသီးသည် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။ ရေချိုး၍ ရေသောက်လိုသဖြင့် ထမ်းစင်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ မြေကြီးသည် သူ့ခြေအောက်တွင် ကွဲအက်သွားသည်။ ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို သတိရ၍ ဘုရားရှင်ကို ခိုလှုံရာ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ခိုလှုံစဉ်တွင် ငါးရာနှင့်အတူ အဝီစိသို့ ဝင်သွားသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရဟန်းတော်များသည် သစ္စာမြင်ခန်းမ (ဓမ္မသဘာ) တွင် စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ဒေဝဒတ်သည် လာဘ်လာဘအတွက် လိုချင်စိတ်ကြောင့် အကြောင်းမဲ့ ဘုရားရှင်အပေါ် ဒေါသထားခဲ့ပြီး၊ နောင်လာမည့် ဘေးဒုက္ခများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ဆရာတော် ဝင်လာပြီး ဘာအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မေးတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဆရာတော်က မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးအခါကလည်း ဒေဝဒတ်သည် ယခု၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ တွယ်တာ၍ သူ၏ တပည့်များနှင့်အတူ ပျက်စီးခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီကို အုပ်ချုပ်နေချိန်တွင်၊ မြို့အနီး၌ သစ်ဆရာမိသားစု တစ်ထောင်ပါဝင်သော ကြီးမားသည့် ရွာတစ်ရွာ တည်ရှိခဲ့သည်။ ထိုသစ်ဆရာများသည် ခုတင်၊ ကုလားထိုင် သို့မဟုတ် အိမ်တစ်လုံးကို ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပြု၍ ကြီးမားသော ကြိုတင်ငွေကို ယူကြသည်။ ထို့နောက် ဘာမျှပင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ လူများက တွေ့သမျှ သစ်ဆရာတိုင်းကို အပြစ်တင်ကြပြီး၊ ကြွေးတင်ထားသူများသည် ထိုရွာတွင် နေထိုင်၍ မရနိုင်တော့သည်အထိ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။

သစ်ဆရာများသည် နိုင်ငံခြားတစ်ခုသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ တောအုပ်သို့ သွားရောက်၍ သစ်ပင်များကို ခုတ်ယူပြီး ကြီးမားသော သင်္ဘောကို တည်ဆောက်ကာ မြစ်ထဲသို့ ချလိုက်ကြသည်။ ရွာမှ ယူဇနာ၏ သုံးပုံလေးပုံခန့် အကွာတွင် ကပ်ထားကြသည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် မိသားစုများထံ ပြန်လာ၍ သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ပြီး အချိန်အကြာတွင် ပင်လယ်ကြီးသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ လေ၏ အလိုတော်အတိုင်း လွင့်ပါ၍ ပင်လယ်အလယ်ရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်ကြသည်။

ထိုကျွန်းတွင် တောဆန်၊ ကြံ၊ ငှက်ပျောသီး၊ သရက်သီး၊ ဇမ္ဗူသီး၊ ပိန်းသီးနှင့် နှမ်းသီးတို့ စုံလင်စွာ ရှိသည်။ ယခင်က ကျန်ခဲ့သူတစ်ဦးက ကျွန်းကို လက်ဝင်ယူထားပြီး ထိုအသီးအနှံများဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သည်။ သူသည် ဝလွန်ခန့်ညားပြီး ခိုင်ခံ့ကာ ဗလာနေ၍ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ရှိသည်။ လူခုနစ်ဦးက စွန့်စားရဲစွာ လက်နက်ကိုင်ကာ ကမ်းသို့ ဆင်းပြီး စူးစမ်းကြသည်၊ အကြောင်းမှာ နေရာသည် နတ်ဆိုးများ ရှိနေပါက အားလုံး သေဆုံးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အေးမြသော ငွေရောင်သဲပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ချမ်းသာစွာ နေသော ကျန်ခဲ့သူက သူ၏ ကျွန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိဟု အိန္ဒိယတွင် လယ်ထွန်ပြီး မျိုးစေ့ကြဲသူ အားလုံးထက် သာသည်ဟု သီဆိုနေသည်။

စူးစမ်းသူတို့သည် သူ၏ အသံကို ကြားသဖြင့် အသံလာရာသို့ လိုက်သွားကြသည်။ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး နတ်ဆိုးဟု ထင်မှတ်၍ လေးများကို လေးတန်းတင်ကြသည်။ သူက ငါသည် လူဖြစ်ကြောင်း အော်ဟစ်ပြီး အသက်ချမ်းသာရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ အချင်းချင်း စကားပြောပြီးနောက် သင်တို့သည် ကောင်းမှုကုသိုလ်၏ ဆုအဖြစ် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။ ဤကျွန်းတွင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုကြောင်းနှင့် သတိပေးချက်တစ်ခုကိုသာ ပေးခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကျွန်းတွင် နတ်များ ရှိပြီး လူ့စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကို မြင်ပါက ဒေါသထွက်မည်ဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း သဲထဲတွင် မြှုပ်ထားရမည်ဟု မှာကြားခဲ့သည်။

တစ်ထောင်သော မိသားစုများထဲတွင် သစ်ဆရာအကြီးအကဲ နှစ်ဦး ရှိသည်။ တစ်ဦးစီသည် ငါးရာစီကို ဦးဆောင်သည်။ တစ်ဦးသည် မိုက်မဲ၍ အကောင်းဆုံးအရာအားလုံးကို လိုချင်သူ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးသည် ပညာရှိပြီး မိမိအတွက် အကောင်းဆုံးကို မတောင်းဆိုသူ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ နေထိုင်ရာ၌ အားလုံး ဝလွန်ခန့်ညားပြီး ခိုင်ခံ့လာကြသည်။ ထို့နောက် ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်ခြင်း မရှိခဲ့ဟု ထင်မှတ်ကြ၍ ကြံရည်ဖြင့် အရက်ကို ပြုလုပ်ကြသည်။

မူးယစ်နေသဖြင့် သီချင်းဆို၊ ကခုန်ပြီး ဆော့ကစားကြသည်။ မသတိမူ၍ သတိပေးချက်ကို မေ့သွားပြီး ကျွန်းကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။ နတ်များက သူတို့၏ ကစားကွင်းကို ညစ်ညမ်းစေသဖြင့် ဒေါသထွက်ကြသည်။ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ လပြည့်တက်ချိန်တွင် ပင်လယ်ရေကို မြှင့်တင်၍ ဝင်ရောက်သူများကို ဖျက်ဆီးရန် သဘောတူကြသည်။ ထိုနေ့ကို ၎င်းတို့ အချင်းချင်း သတ်မှတ်ကြသည်။

ထိုနတ်များထဲမှ ဖြောင့်မတ်သော နတ်တစ်ပါးသည် လူများ ပျက်စီးသွားသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။ ၎င်းသည် ကျွန်းကို အလင်းဖြင့် တောက်ပစေပြီး မြောက်ဘက် လေထုတွင် ဝင်းပသော ဆင်ယင်မှုဖြင့် ပေါ်လာသည်။ နတ်များ ဒေါသထွက်နေကြောင်းနှင့် တစ်ဝက်လအတွင်း ပင်လယ်ရေ တက်လာ၍ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်ကြောင်း သစ်ဆရာများကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခြားတစ်ပါး၊ ရက်စက်သော နတ်ကလည်း ထိုသတိပေးချက်ကို လိုက်နာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု ပြောသည်။ တောင်ဘက်တွင် ပေါ်လာ၍ ရေလွှမ်းမိုးမှု မလာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့က မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ကျွန်းကို ခံစားနိုင်ကြမည်ဟု ဆိုကာ နေရန် မှာကြားခဲ့သည်။

မိုက်မဲသော သစ်ဆရာက အခြားသူများအား ကောင်းမွန်သော ကတိပြုသော တောင်ဘက်နတ်ကို ယုံကြည်ရန် ပြောသည်။ မြောက်ဘက်နတ်ကမူ ဘာမျှ မသိဟု ဆိုသည်။ ကောင်းသောအရာများကို ချစ်သော ငါးရာ မိသားစုများက သဘောတူကြသည်။ ပညာရှိ သစ်ဆရာက အခြားနည်းလမ်းကို တိုက်တွန်းသည်။ ပထမဆုံး ကြားရသည့်အရာကို အကောင်းဆုံး သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးဟု မယူသင့်ဘဲ နှစ်ဖက်လုံးကို နားထောင်၊ ဆင်ခြင်ပြီး အလယ်အလတ်ကို ရွေးချယ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ တောင်ဘက်နတ်က မှန်ကန်စွာ ပြောခဲ့လျှင် သင်္ဘောတည်ဆောက်ခြင်းက ၎င်းတို့အတွက် ဘာမျှ မကုန်ကျပေ။ မြောက်ဘက်နတ်က မှန်ကန်ခဲ့လျှင် သင်္ဘောပေါ်တက်၍ ဘေးကင်းမှုကို ရနိုင်သည်။

မိုက်မဲသော သစ်ဆရာက ပညာရှိကို ပြက်ရယ်ပြီး ခွက်တစ်ခွက်ထဲရှိ ဂဏန်းကို မြင်သည်ဟု ပြောကာ သင်္ဘောကို ယူ၍ ထွက်သွားရန် ပြောသည်။ ပညာရှိက သူ၏ နောက်လိုက်များနှင့်အတူ သင်္ဘောကို တည်ဆောက်ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို တင်ခဲ့သည်။ လပြည့်နေ့ လရောင်ထွက်လာချိန်တွင် ပင်လယ်မှ လှိုင်းတစ်ခု တက်လာပြီး ကျွန်းပေါ်တွင် ဒူးအထိ လွှမ်းသွားသည်။ ပညာရှိက သင်္ဘောကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ အခြားသူများကမူ ရေ ဆက်မတက်တော့ဟု ထင်မှတ်၍ ထိုင်နေကြသည်။ ရေက ခါးအထိ၊ လူတစ်ကိုယ်အထိ၊ လက်ဝါးအထိ တက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံး ထန်းပင်ခုနစ်ပင် အမြင့်အထိ တက်လာသောအခါ မိုက်မဲသော သစ်ဆရာနှင့် ငါးရာ မိသားစုများ ပျက်စီးသွားကြသည်။

ဆရာတော်က အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်မြင်ခြင်း ပညာအကြောင်း ဂါထာများကို ထပ်ဖြည့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤဇာတ်ကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် မိုက်မဲသော သစ်ဆရာ၊ ကောကာလိကသည် တောင်ဘက်မှ မတရားသော နတ်၊ သာရိပုတ္တသည် မြောက်ဘက်မှ ဖြောင့်မတ်သော နတ်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က ပညာရှိ သစ်ဆရာ ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

နိဂုံးဂါထာများက လိုအပ်သော အမှုကို လိုအပ်ချိန် မရောက်မီ ပြုလုပ်သူတို့သည် ဒုက္ခသို့ ဘယ်တော့မျှ ရောက်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ ပညာရှိ သစ်ဆရာသည် ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသူ မဟုတ်ပြီး အသံအကျယ်ဆုံး ပြောသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သတိပေးချက်နှစ်ခုလုံးကို ချိန်ဆ၍ အခက်အခဲ အချိန်မရောက်မီ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်သည် စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ရန် ညင်သာသော သတိပေးချက် အဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်။