သံဝရဇာတ်

ဤဇာတ်ကို ဇာတ်အမှတ် ၄၆၂ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ ဝတ္ထုအဖြစ် ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီမြို့မှ ကာသိနိုင်ငံ ကြွယ်ဝသော နယ်ပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေချိန်တွင်၊ သားတော် တစ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးမှာ ဥပေါသထမင်းသား ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ကာ ဆန္ဒကြီးသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ အငယ်ဆုံးမှာ သမ္ဝရမင်းသား ဖြစ်သည်။ မင်းသားများ လူငယ်ဖြစ်လာသောအခါ မင်းက မင်းသားတစ်ပါးစီကို ခရိုင်တစ်ခုစီ အုပ်ချုပ်ရန် သတ်မှတ်ပေးသည်။ သို့ရာတွင် သဘာဝအရ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ပညာရှိမှု ရှိသော သမ္ဝရမင်းသားက မင်းအဖ၏ အနားတွင် နေရန်၊ နိုင်ငံ၏ အကျိုးကို ထမ်းဆောင်ရန် မြို့တော်တွင် ဆက်နေလိုသည်။ သူ့အား ခရိုင်လည်း မပေးခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကိုလည်း ဦးဆောင်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ မြို့တော်ရှိ လူများနှင့် အရာရှိများထံမှ တိုက်ရိုက် ရရှိသော ယုံကြည်မှုမှလွဲ၍ သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် အခြေခံ အင်အားမရှိခဲ့ပေ။

သမ္ဝရမင်းသားသည် ဘုရင်၏ သားတော်များအတွက် ဖခင်နေရာကို ယူထားသော ပညာရှင် ဆရာတော်ထံ အကြံဉာဏ် တောင်းခံသည်။ ဤဘဝ၌ ဗောဓိသတ်ဖြစ်သော ထိုပညာရှင်က လူငယ်မင်းသားကို အကြံပေးခဲ့သည်။ “ကျွန်ုပ်၏ ချစ်ရသော မင်းသား၊ သင်သည် စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်မှုနှင့် အကာအကွယ်ကို လိုလားလျှင် လောကီ နောက်ကွယ်ကြံစည်မှုများကို မလိုက်ပါနှင့်။ ထို့အစား မတုန်လှုပ်သော နှိမ့်ချမှုကို လေ့ကျင့်ပါ၊ သီလ၏ သန့်စင်သော အကျင့်ကို ပိုးထောင်ပါ၊ အားလုံးကို နူးညံ့စွာ ပြောဆိုပါ၊ မြို့သို့ ရောက်လာသော သီလရှင်တော်ရဟန်းများကို လေးစားပါ၊ ကျွန်များ၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် မြို့သားတိုင်းကို စစ်မှန်သော ကရုဏာဖြင့် ဆက်ဆံပါ” ဟု မိန့်ကြားသည်။

ထိုအကြံဉာဏ်ကို နှလုံးအတွင်းသို့ အကျိုးရှိရှိ လက်ခံ၍ သမ္ဝရမင်းသားသည် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကောင်းမြတ်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ရဟန်းတော်ဆရာ သန့်ရှင်းသူများ ဗာရာဏသီသို့ ဝင်လာတိုင်း သူက ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပြီး ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးကာ ထူးကဲသော ဒါနကို ပေးလှူခဲ့သည်။ မင်းရဲ့ဝန်ကြီးများ၊ နန်းတော်စောင့်များ သို့မဟုတ် လူသာမန် လက်သမားများ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်သောအခါတိုင်း သမ္ဝရက လျှို့ဝှက်စွာ ကူညီပြီး နှစ်သိမ့်သော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အမြင့်ဆုံး ဝန်ကြီးများမှ အနိမ့်ဆုံး အလုပ်သမားအထိ လူတိုင်းက သမ္ဝရမင်းသားကို ချစ်ခင်ရသော အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လေးစားလာကြသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ကွယ်လွန်ရန် ဖျားနာလာသောအခါ၊ ဝန်ထမ်းများက သားတော်တစ်ရာမှ ဆက်ခံမည့်သူကို သတ်မှတ်ပေးရန် မေးမြန်းကြသည်။ မင်းက “ငါ့သားတော် အားလုံး စွမ်းဆောင်နိုင်ကြသည်၊ သို့ရာတွင် အကြီးမြတ်ဆုံး ကျင့်ဝတ်နှင့် လူထု၏ နှလုံးသားကို ဦးစီးနိုင်သူကို ရွေးချယ်ရမည်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ မင်းကွယ်လွန်သောအခါ ဝန်ကြီးများ၊ ပုဏ္ဏားများနှင့် မြို့သားများက ဥပေါသထအပါအဝင် အကြီးဆုံး ညီအစ်ကို ကိုးဆယ်ကိုး ဦးကို ကျော်၍ အငယ်ဆုံး သမ္ဝရမင်းသားကို ဘုရင်အဖြစ် တညီတညွတ်တည်း ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် မွေးရာပါ အစဉ်အလိုက်၊ စစ်တပ် သို့မဟုတ် နယ်မြေအပေါ် အခြေခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျော်ကြားမှုအပေါ်သာ လုံးလုံး အခြေခံ၍ ချမှတ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မင်း၏ ဝန်ကြီးများကို ပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်က အတိအကျ တောင်းဆိုခဲ့သည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဥပေါသထမင်းသားနှင့် အခြားညီအစ်ကို ကိုးဆယ်ရှစ် ဦးတို့က အငယ်ဆုံးညီ သရဖူဆောင်းခဲ့ကြောင်း သိရှိသောအခါ ဒေါသထွက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ စစ်အင်အားများကို စုစည်း၍ ညီအစ်ကို ကိုးဆယ်ကိုး ဦးသည် ဗာရာဏသီသို့ ချီတက်ပြီး မြို့ကို ဝိုင်းရံကာ သမ္ဝရက သရဖူကို စွန့်လွှတ်ရန် သို့မဟုတ် စစ်ပွဲဖြင့် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နန်းတော်စစ်တပ်က သမ္ဝရကို စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း၊ တရားသော ဘုရင်က သွေးတစ်စက်ပင် မသွန်ကျစေရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့အစား ဘုရင်သမ္ဝရက မိမိ၏ အကြီးအကဲ ညီအစ်ကိုများထံ ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် စာတစ်စောင် ပေးပို့ကာ နန်းတော်ဘဏ္ဍာနှင့် အခွန်ဝင်ငွေ အားလုံးသည် ၎င်းတို့အား တန်းတူ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ နန်းတော် ဥစ္စာကို အစိတ်တစ်ရာ တန်းတူ အစုအဖြစ် ခွဲခြမ်း၍ ညီအစ်ကို ကိုးဆယ်ကိုး ဦး၏ တပ်စခန်းများသို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစုကို ပို့ခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ကျိုးမဲ့ နှိမ့်ချမှုနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ ရက်ရောမှုကြောင့် အံ့ဩသွားသော ဥပေါသထမင်းသားသည် စုံစမ်းရန် တစ်ယောက်တည်း နန်းတော်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သမ္ဝရဘုရင် ရိုသေစွာ ဦးချနေပြီး စစ်မှန်သော မေတ္တာကို ဖြာထွက်စေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဥပေါသထ၏ ဒေါသ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက ညီကို ပွေ့ဖက်ပြီး မဟာမိတ် တပ်များကို ပြန်ဖြေလွှတ်ကာ ထာဝရ သစ္စာရှိမှုကို ကတိပြုခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော သီလ ကျင့်ဝတ်သည် သံမဏိစစ်တပ်များထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသော အာဏာကို ရှိကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် စိတ်ပျက်လာ၍ ကြိုးပမ်းမှုကို ရပ်ဆိုင်းထားသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဤဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်း အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က စိတ်ပျက်နေသော ထိုရဟန်းသည် ဘုရင် သမ္ဝရကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဥပေါသထမင်းသားသည် သာရိပုတ္တ (အဓိကတပည့် နှစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါး) ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်က ငယ်ရွယ်သော မင်းသားကို နှိမ့်ချမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုဆီသို့ ပထမဆုံး အကြံပေးခဲ့သော ဝန်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤသတ်မှတ်ချက်သည် ဇာတ်တစ်ခုလုံးကို ကျင့်ဝတ်နှင့်အတူ ဇွဲလုံ့လ ဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာ အဖြစ် ပြန်လည် ရှင်းပြသည်။ ကြိုးပမ်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ရဟန်းအား အတိတ်ဘဝတစ်ခု၏ ဥပမာ ပြခဲ့သည်။ ထိုဘဝ၌ သည်းခံစွာ၊ တင်ပြစရာမရှိသော ကောင်းမှုဖြင့် ဒုက္ခတိုင်း၌ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ထိန်းသိမ်းခဲ့ရာ၊ လက်နက်ကိုင်ညီအစ်ကို ကိုးဆယ်ကိုး ဦးကို တိုက်ပွဲတစ်ခုမျှ မဖြစ်ဘဲ မဟာမိတ်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။