သတ္တိဂုမ္ဗဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် မဒ္ဒကုစ္ဆိရှိ သမင်ပန်းခြံအနီးတွင် နေထိုင်စဉ် ဒေဝဒတ်သည် အထက်မှ ကျောက်တုံးကို ပစ်ချ၍ ခြေထောက်ကို ဒဏ်ရာရစေပြီးနောက် မကြာမီ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းတော်များက မကောင်းမှုကို ပြုလိုသူများသည် မိမိနှင့် တူသော သူများ၏ အဖော်ဖြစ်ရန် သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်ခံရကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ဆရာတော်က ဤပုံစံသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ဒေဝဒတ်၏ လက်ရှိအပြုအမူသည် မွေးဖွားချိန်တွင် ခွဲခွာခံရသော ညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ ရှေးဇာတ်ကြောင်းမှ အတိုင်းအတာကို ရှိကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ရှေးအခါက ကြက်တူရွေး နှစ်ကောင်သည် တောအုပ်တောင်ထိပ်ရှိ စမ်ဖူးပင်တစ်ပင်တွင် အတူနေထိုင်ကြသည်။ ၎င်းတို့ အမွေးအတောင်ကို ပြောင်းလဲရန် အချိန်ရောက်သောအခါ လေမုန်တိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပင်ကို တိုက်ခတ်ပြီး ညီအစ်ကို နှစ်ဦးကို မတူညီသော ဦးတည်ချက်များသို့ ဖြန့်ကျက်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ကောင်သည် လုယက်သမားများ၏ရွာရှိ လက်နက်အပုံကြားသို့ ကျရောက်ပြီး ကျရာနေရာအလိုက် သတ္တိဂုမ္ဗ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ထောင်ထောင်နေသော လှံများ ဟု အမည်ပေးခံရသည်။ အခြားတစ်ကောင်ကမူ တောရဟန်းကျောင်းရှိ ပန်းများကြားသို့ နူးညံ့စွာ ကျရောက်ပြီး အလားတူ အကြောင်းကြောင့် ပုပ္ဖက၊ ပန်းငှက် ဟု အမည်ပေးခံရသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ပုပ္ဖက ဖြစ်သည်။

သတ္တိဂုမ္ဗသည် လုယက်သူများအကြား ကြီးပြင်းလာပြီး လုယူခြင်း၊ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် လှည့်ဖြားမှုအကြောင်း နေ့စဉ် စကားများကို ကြားနေရသဖြင့် အချိန်ကြာလာသောအခါ သူတို့ကဲ့သို့ပင် ပြောဆိုပြီး တွေးတော်ကြသည်။ ပုပ္ဖကမူ တောရဟန်းကျောင်းတွင် တောရဟန်း ပညာရှင်များအကြား ကြီးပြင်းလာ၍ သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှု၊ နူးညံ့မှုနှင့် မှန်ကန်ပြီး အမှန်တရားကို ကိုးကွယ်မှုကို လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် အမွေးအရောင် တူညီသော်လည်း နှလုံးသားနှင့် စကားတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လုံးဝ မတူဘဲ ကြီးပြင်းလာကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဥတ္တရပဉ္စာလနိုင်ငံ၏ ဘုရင်သည် သမင်လိုက်ရန် မြင်းစီး၍ ထွက်သွားသည်။ သမင်တစ်ကောင်သည် အရိုက်ခံသူများထံမှ လွတ်မြောက်ပြီး သေချာသော ပစ်ချက် မရဘဲ ဘုရင်ထံမှ ရှောင်ထွက်သွားသောအခါ၊ ဘုရင်သည် အမတ်များရှေ့တွင် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားရပြီး စိတ်ပျက်သဖြင့် ရထားမောင်းသူတစ်ဦးတည်းနှင့်အတူ ရက်အတော်ကြာ အမဲလိုက်ခဲ့သည်။ မကျွမ်းကျင်သော တောအုပ်နက်တွင် လမ်းပျောက်သွားသည်အထိ ဆက်သွားခဲ့သည်။

အမဲလိုက်ခရီးကြောင့် ပင်ပန်းသော ဘုရင်နှင့် ရထားမောင်းသူတို့သည် ယခု သတ္တိဂုမ္ဗ နေထိုင်သော လုယက်သူများ၏ ရွာအနီးတွင် အနားယူရန် ရပ်နားခဲ့ကြပြီး ဘုရင်သည် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အနီးရှိ ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သတ္တိဂုမ္ဗသည် အိပ်ပျော်နေသော ဘုရင်၏ နူးညံ့သော အဝတ်အစားနှင့် ရွှေသရဖူကို သတိပြုမိသည်။ လုယက်သူအဖွဲ့၏ ထမင်းချက်ဖြစ်သော ပဋိကောလမ္ဗထံ လှည့်ပြီး ဘုရင်အိပ်ပျော်နေစဉ် အကူအညီမဲ့နေသောအခါ ရန်ပြုပြီး လုယူရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ဘုရင်ကို လက်ဖြင့် ထိရမည်ဟူသော အတွေးကြောင့် ပဋိကောလမ္ဗက စိုးရိမ်သွားပြီး၊ မင်းများသည် မီးတောက်ကြီးများကဲ့သို့ နီးကပ်ရန် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သတ္တိဂုမ္ဗက ထိုအရာကို လုံးဝ နားမထောင်ဘဲ၊ လုယက်သူ၏ အလုပ်ကို မိသားစု၏ တစ်သက်တာ အသက်မွေးမှုတစ်ခုတည်းအဖြစ် ကာကွယ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မွေးဖွားမှုနှင့် အခြေအနေက တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ခြင်းတွင် ရှက်စရာ မရှိကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုခဲ့သည်။

နှစ်ကောင်သည် လူ့ဘာသာစကားဖြင့် ပြည့်ပြည့်ဝဝ စကားပြောနေစဉ် ဘုရင်သည် နိုးထလာပြီး၊ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းကာ စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို နားထောင်ခဲ့သည်။ အော်ဟစ်ကြောက်လန့်မှုကို ပြသခြင်း မပြုဘဲ ရထားမောင်းသူကို တိတ်တဆိတ် နှိုးပြီး အခြားနေရာ ခိုလှုံရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤငှက်၏ အကြံဉာဏ်တွင် သူကြိုက်သည့်အရာ တစ်ခုမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုယက်သူ၏ အစီအစဉ် မဖြစ်မီ နှစ်ဦးသည် ရထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဆက်သွားရာ ဘုရင်နှင့် ရထားမောင်းသူတို့သည် အဆုံးတွင် တောရဟန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ရဟန်းပညာရှင်များ မရှိသဖြင့် ပုပ္ဖကတစ်ကောင်တည်းသာ တွေ့ရသည်။ ယဉ်ကျေးသော ငှက်က ပင်ပန်းနေသော ဘုရင်အား ရင်းနှီးစွာ ကြိုဆိုပြီး၊ တောအုပ်မှ ရရှိသော အသီးများနှင့် ဝှက်ထားသော စမ်းရေပေါက်မှ ရေကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူ အားလုံးသည် တောအုပ်က ပေးသော အရာဖြင့်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်ကြကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ပုံသဏ္ဌာန် တူညီသော ငှက်နှစ်ကောင်သည် အပြင်အဆင်တွင် ဤမျှ ကွဲပြားနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားသော ဘုရင်က ပုပ္ဖကအား ဤအံ့ဖွယ်ကို ရှင်းပြရန် မေးခဲ့သည်။ ပုပ္ဖကက သတ္တိဂုမ္ဗသည် အနာ၊ ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် လှည့်ဖြားမှု မှလွဲ၍ ဘာမျှ မသင်ကြားခဲ့ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်ကမူ ကိုယ်ထိန်းခြင်း၊ သတိနှင့် ကြင်နာမှုကို သင်ယူခဲ့ကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ သင်ခန်းစာကို ပိုမို ထင်ရှားစေရန် ဥပမာ နှစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။ ပုပ်သိုးသော ငါးကို မြက်ဖြင့် ထုပ်ပါက မြက်သည်လည်း ငါးနံ့ ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ မွှေးရှိသော နံ့သာကို သစ်ရွက်ဖြင့် ထုပ်ပါက သစ်ရွက်သည် ၎င်း၏ မွှေးကြိုင်မှုကို ခံယူလာမည်ဟု ဆိုသည်။ အဖော်ဆိုသည်မှာ စရိုက်ကို ဤကဲ့သို့ပင် ပုံဖော်သည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဤတရားကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော ဘုရင်သည် ရဟန်းကျောင်းကို မိမိ၏ နန်းတော်ဥယျာဉ်အတွင်း ခိုလှုံစရာ ပေးခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရှိ ကြက်တူရွေးများကို ဘယ်တော့မျှ မထိခိုက်စေရဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ရဟန်းများနှင့် ၎င်းတို့၏ တောအုပ်ကို မျိုးဆက် ခုနစ်ဆက် အထိ ကာကွယ်ပေးပြီး ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဘုရင်ကိုယ်တိုင် နတ်ဘုံ ဘဝသို့ ကွယ်လွန်သွားသည်။ ပုပ္ဖကသည်လည်း အချိန်အကြာတွင် ကိုယ်ပိုင် ကံအလိုက် ကွယ်လွန်သွားသည်။

ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ထိုဇာတ်ရှိ လူများကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် လုယက်သူ၏ ညစ်ညမ်းစေသော ကြက်တူရွေး သတ္တိဂုမ္ဗ ဖြစ်ခဲ့၊ ဒေဝဒတ်၏ နောက်လိုက်များသည် လုယက်သူများ ဖြစ်ခဲ့၊ အာနန္ဒာသည် ပဉ္စာလမင်း ဖြစ်ခဲ့၊ ဘုရားရှင်၏ နောက်လိုက်များသည် ရဟန်းကျောင်းရှိ ပညာရှင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မင်းကို ရင်းနှီးသော အဖော်၏ အကျိုးကို သင်ကြားခဲ့သော ကြင်နာသော ကြက်တူရွေး ပုပ္ဖက ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဇာတ်အမှတ် ၅၀၃ သည် စရိုက်သည် မွေးဖွားမှု သို့မဟုတ် အသွင်အပြင်ထက် အဖော်ဖြင့် ပို၍ ပုံဖော်ခံရကြောင်း အပြီးသတ် ပြောဆိုချက် တစ်ခုအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ တည်ရှိနေသည်။ မိဘတူ၊ အသွင်အပြင် အားလုံး တူညီသော ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် လေမုန်တိုင်းက တစ်ဦးကို လုယက်သူများအကြား၊ နောက်တစ်ဦးကို ရဟန်းပညာရှင်များအကြား ထားခဲ့သောကြောင့်သာ စကားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်တွင် ဆန့်ကျင်ဘက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဒေဝဒတ်၏ အမှုဖြင့် ဖျက်ဆီးသော အဖော် နှင့် ပျက်ယွင်းသော အဖော်အကြား ရှေးဟောင်း အငြင်းပွားမှုကို အသုံးပြု၍၊ ကိုယ်တော်၏ ရဟန်းများအား ဤသဘောတရား သည် ယနေ့တိုင် ဆက်လက် သက်ရောက်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ပေါင်းသင်းသော အဖော်သည် နှလုံးကို ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ပုံဖော်သည်၊ ရှေးအခါက ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပုံဖော်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။