ကာဠဗာဟုဇာတ်

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် 329 ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ဒေဝဒတ် (ဘုရားရှင်၏ မနာလိုသော ဆွေမျိုးနှင့် ပြိုင်ဘက်) သည် နာဠာဂိရိဆင်ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို နင်းချေသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်သော အစီအစဉ်အကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုအစီအစဉ် ကျရှုံးမှုသည် အကြမ်းဖက်ခြင်းကြောင့် ကိုယ်တိုင်သာ ပျက်စီးစေခဲ့သော ရှေးဇာတ် မာနကြီးမှုနှင့် ဆက်စပ်နေ၏။ ထိန်းချုပ်မရသော မာနသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြုတ်ကျစေကြောင်း ပြရန် ဘုရားရှင်က ကြက်ညွန့်နှစ်ကောင်နှင့် ဘုရင်ရုံးတွင် အနည်းငယ်ကာလ ရှေ့ပေါ်လာခဲ့သော မျောက်ကြီး၏ ဇာတ်ကို အမှတ်ရတော်မူ၏။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် ယဉ်ကျေးသော စကားဖြင့် ရာဓမည်သော ကြက်ညွန့်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့၏။ ငယ်ရွယ်သော ညီ ပေါ်ဋ္ဌပါဒသည် တစ်ခြင်းထဲ မျှဝေ၏၊ ငှက်ဖမ်းသူက သူတို့နှစ်ကောင်ကို ငယ်ရွယ်စဉ်က ဖမ်းမိပြီး ဗာရာဏသီ ဓနဉ္ဇယ မင်းထံ ပေးအပ်ခဲ့၏။ ၎င်းတို့၏ အလှနှင့် ပီသသော စကားကြောင့် ဝမ်းသာသော မင်းသည် ရွှေခြင်းတောင်းတွင် ထားရှိပြီး ကြံ၊ ပျားရည် ပါသော ဆန်ကြော် နှင့် ချိုသော နို့ကို ကျွေးမွေး၍၊ နန်းတော်သားများက အလွန် လေးစားကြ၏။

အချို့ ကာလ အကြာတွင် တောသားတစ်ဦးက ကာလဗာဟု (လက်မည်း) ဟု ခေါ်သော ကြီးမားပြီး ကစားလိုသော မျောက်တစ်ကောင်ကို ဘုရင့်ရုံးသို့ လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာ၏။ မျောက်၏ လက်သွက်သော အတုယူမှု၊ လှိမ့်သော မျက်လုံးများနှင့် အမိုးတန်းပေါ်တွင် လှိမ့်ကစားသော အပြုအမူတို့က မင်းသားများနှင့် မင်းဝန်ထမ်းများကို ကြက်ညွန့်များကြောင့် မရယ်ခဲ့ဖူးသော ရယ်မောမှု ဖြစ်စေခဲ့၏။ ဤပျော်ရွှင်စရာ အသစ်ကို ဆွဲဆောင်ခံရသော ရုံးသည် ချိုမြိန်သော အသီးများနှင့် မုန့်ဟင်းလျာများကို မျောက်အား ပေးပြီး၊ အမှုထမ်းများက ရွှေခြင်းတောင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ကြက်ညွန့်နှစ်ကောင်ကို ရေနှင့် ခြောက်သွေ့သော စပါးမျှသာ ထားခဲ့ကြ၏။

ပေါ်ဋ္ဌပါဒသည် ဂုဏ်ဆုံးရှုံးမှု ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ခါးသီးလာ၏။ သူ၏ အစ်ကိုအား ယခင်က မိမိတို့ပိုင်ခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ယခု မျက်နှာပြောင်ကြိုးကြိုးနှင့် မျက်နှာတွေ့ခြင်းသာ လုပ်ဆောင်သော ကြမ်းတမ်းသော တိရစ္ဆာန်ဆီ ရောက်သွားပြီး၊ ပညာစကားသာ ပြောသော မိမိတို့ကို ခြောက်သွေ့သော စပါးဖြင့် မေ့ထားခဲ့ကြောင်း ညည်းတွား၏။ ရာဓကို ဆွေးနွေး၍ ကျန်ရှိသော ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အတူတကွ ပျံသန်းပြီး နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်သို့ ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်၊ စော်ကားမှုကို ထပ်မံ မခံနိုင်တော့ကြောင်း တိုက်တွန်း၏။

ရာဓသည် ညီကို ခါးသီးမှုဖြင့် ပြန်မတုံ့ပြန်ဘဲ တည်ငြိမ်သော ယုံကြည်မှုဖြင့် ဖြေ၏။ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဂုဏ်ရှက်ခြင်း၊ အမြတ်နှင့် အရှုံးတို့သည် ပုံမှန် အတက်အကျအဖြစ် ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် သတ္တဝါတစ်ခုအပေါ်မျှ ကြာကြာ မတည်ဘဲ ရွေ့လျားသော အရိပ်များကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းကြောင်း ဆုံးမ၏။ ကောင်းမြတ်မှု အမှန်မရှိသော ထိန်းမရသော သတ္တဝါသည် ဆင်ခြင်တတ်သော လူများ၏ ကြိုက်နှစ်သက်မှုကို ကြာရှည်စွာ မထိန်းနိုင်ကြောင်း ပေါ်ဋ္ဌပါဒကို ပြောပြ၏။ ကာလဗာ၏ ငြိမ်မနေနိုင်သော မာနသည် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို အမွေးတစ်ချောင်းမျှ မလှုပ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေမည်ဟု ရာဓက ဆိုသည်။

ရာဓ၏ ယုံကြည်မှုသည် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် ရှည်လျားစွာ စောင့်ရန် မလိုပေ။ ရုံး၏ ထိန်းမရသော ရယ်မောမှုနှင့် ပေးလှူမှုတို့ဖြင့် မာနတက်လာသော ကာလဗာသည် နေ့တိုင်း ပိုမိုရဲရင့်လာ၏။ တစ်နေ့ နေလည်ခင်းတွင် ဘုရင်၏ ငယ်ရွယ်သော သားများ ဥယျာဉ်ဆောင်သို့ ဝင်လာသောအခါ၊ မျောက်သည် သွားများ ပြကာ အော်ဟစ်ပြီး ငယ်ရွယ်သော မင်းသားကို ခုန်ဝင်ကာ၊ ကလေးများ ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်နေစဉ် သူ၏ ပိုးထည်အဖြူ ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲလိုက်၏။

ဘုရင်သည် တိရစ္ဆာန်၏ ကိုယ်ပိုင်သားများအပေါ် အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ဒေါသထွက်၍ စောင့်တပ်များကို ကာလဗာကို ရိုက်နှက်ပြီး နန်းတော်ဝင်းမှ မြို့၏ အမှိုက်ပုံသို့ နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေး၏ — ရာဓက တိတ်ဆိတ်စွာ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ မျောက်ပျောက်သွားသောအခါ၊ ဘုရင်သည် ခဏမျှ လျစ်လျူရှုခဲ့သော ကြက်ညွန့်နှစ်ကောင်၏ တည်ငြိမ်သော တန်ဖိုးကို နောက်ဆုံး သတိပြုမိ၍၊ ၎င်းတို့ကို ယခင်ဂုဏ်သိက္ခာသို့ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသော ရိုသေမှုဖြင့် ပြန်လည်ထားရှိ၏။

ရာဓ၏ ဖြစ်ရပ်တစ်လျှောက် တည်ငြိမ်မှုသည် ညီ၏ မြင်ရခဲသော ခွဲခြားချက်တစ်ခုအပေါ် မှီခိုနေသည် — ရုံး၏ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုသည် ပျော်ရွှင်မှု အသစ်အဆန်းသာဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အခါမျှ ယုံကြည်ထိုက်သော ဂုဏ်တို့နှင့် တူညီခြင်း မရှိကြောင်း။ ဉာဏ်ကောင်းသော လှည့်ကွက်သည် အသစ်ဖြစ်နေသမျှ မျက်စိကို ဆွဲဆောင်သည်။ တည်ငြိမ်သော စရိုက်သည် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး၏ အသစ်အဆန်းသည် ပျက်ပြယ်သွားသည်နောက်တွင်ပင် တန်ဖိုးထားခံရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရာဓသည် ကာလဗာနှင့် ထိုရိုးရှင်းသော ချီးမွမ်းသံကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာ၌ ဘုရားရှင်က ပေါ်ဋ္ဌပါဒကို ကိုယ်တော်၏ အဓိကတပည့်တစ်ပါး အာနန္ဒာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကာလဗာကို ဒေဝဒတ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ မျောက်ကို တစ်ချိန်က နေရာဆုံးရှုံးစေခဲ့သော ထိန်းမရသော မာနသည် ရာစုနှစ်များ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ဒေဝဒတ်ကို ကိုယ်တော်အပေါ် ဆန့်ကျင်သော ကန့်သတ်မဲ့ ဆန္ဒဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျက်စီးမှုဆီသို့ ဦးတည်စေနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုတော်မူ၏။