သောမဒတ္တဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် အိုမင်းသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ၎င်းသည် ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ပါဠိဇာတ်ကျမ်းတွင် နံပါတ် ၄၁၀ ဖြစ်သော သောမဒတ္တဇာတ် ဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြသော အဋ္ဌကထာနှင့်အတူ ဂါထာများကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အိုမင်းသော ရဟန်းသည် ကျောင်းသားငယ်တစ်ပါးကို ရဟန်းဝင်ပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုကလေးသည် သူ့ကို ပြုစုခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော ရောဂါကြောင့် မကြာမီ ကွယ်လွန်သွားသည်။ အိုမင်းသူသည် ကလေးအတွက် ငိုကြွေး၍ ညည်းညူလျက် လှည့်လည်နေခဲ့သည်။

ထိုသူ့ကို မြင်သောအခါ ရဟန်းတော်များက ဓမ္မသဘာ (ကျောင်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမ) တွင် စကားပြောဆိုကြသည်။ ဤအိုမင်းရဟန်းသည် ကျောင်းသားငယ်၏ သေဆုံးမှုအတွက် ငိုကြွေးညည်းညူနေသည်ဖြစ်ပြီး၊ သေခြင်းကို အမှတ်ရရန် ကမ္မဋ္ဌာန်းကို သူ ဖျက်ပစ်ထားခဲ့ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင် ကြွလာ၍ သူတို့ ဆွေးနွေးနေသော အကြောင်းအရာကို ကြားတော်မူသည်။ ဤသူသည် ထိုသို့သော ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ငိုကြွေးခြင်း ပထမအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ရှေးဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန်၊ ဗောဓိသတ်သည် နတ်မင်း သက္က ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီတွင် ချမ်းသာသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး နေထိုင်ပြီး လောကကို စွန့်ခွာကာ ဟိမဝန္တာတွင် ရဟန်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် တောအုပ်မှ အမြစ်နှင့် သစ်သီးများ ရှာဖွေ၍ အသက်မွေးခဲ့သည်။ သူသည် လောကကို စွန့်၍ ရဟန်းဝင်ရန် အိမ်၊ မယား နှင့် ကလေးများကို စွန့်ခွာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် တောသစ်သီးများ ရှာဖွေနေစဉ် ရဟန်းသည် ဆင်ငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကို မိမိ၏ ရဟန်းကျောင်းသို့ ယူဆောင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ သောမဒတ္တဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ မြက်နှင့် အရွက်များဖြင့် ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့သည်။ ဆင်သည် ကြီးထွားလာပြီး ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန် ဖြစ်လာကာ၊ နှစ်ဦးသည် ရဟန်းကျောင်းတွင် အတူ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ဆင်သည် အစားအစာကို အလွန်အကျွေး စားမိပြီး ၎င်း ကြေနိုင်သည်ထက် များစွာ စားမိသဖြင့် အစားလွန်ခြင်းကြောင့် ဖျားနာခဲ့သည်။ ရဟန်းသည် ဆင်ကို ရဟန်းကျောင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး သစ်သီးရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်မီ ကလေးဆင်သည် သေဆုံးခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက သေဆုံးမှုကို အသေးစိတ် မဖော်ပြဘဲ၊ ရဟန်းသည် ပြန်ရောက်သည်အထိ မည်သည့်အမှားမျှ မတွေ့ခဲ့ကြောင်းသာ ပြောသည်။

သစ်သီးများနှင့် ပြန်ရောက်လာသော ရဟန်းသည် အခြားနေ့များတွင် သူ၏ သားငယ်က တွေ့ဆုံရန် လာလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့ မလာခဲ့ဘဲ အဘယ်အရာ ဖြစ်ခဲ့သနည်းဟု တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် ငိုကြွေးပြီး ပထမ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုကာ တောအုပ်တွင် ဆင်က သူ့ကို တွေ့ဆုံမည်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်နိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောင်း၏ အဖုံးပါသော လမ်းလျှောက်ခန်း အဆုံးတွင် ဆင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး ဒုတိယ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုကာ၊ သူ၏ ဆင်သည် သေဆုံးနေပြီး နူးညံ့သော အညှောက်ကဲ့သို့ ခုတ်လှဲခံရကြောင်း ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် သက္ကသည် ကမ္ဘာကို ကြည့်ရှုနေရာ ရဟန်းကို မြင်ခဲ့သည်။ ဤလူသည် မယား နှင့် ကလေးများကို စွန့်ခွာ၍ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခု သူ သားဟု ခေါ်ခဲ့သော ဆင်ငယ်အတွက် ငိုကြွေးနေကြောင်း တွေးခဲ့သည်။ သက္ကသည် သူ့ကို နှိုးဆော်ပြီး ဆင်ခြင်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရဟန်းကျောင်းသို့ ရောက်ပြီး လေထဲတွင် ရပ်လျက် တတိယ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ သေသူအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းသည် မိသားစုဆက်စပ်မှုများမှ လွတ်မြောက်ထားသော တစ်ဦးတည်း ရဟန်းအတွက် မသင့်တော်ကြောင်း ဆိုသည်။

ရဟန်းက ကြားသောအခါ စတုတ္ထ ဂါထာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် အဖော်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ဆုံးရှုံးသော ကစားဖော်အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းသည် မျက်ရည်များဖြင့် သက်သာခွင့် ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် လူ့အဖြေ ဖြစ်ပြီး သက္ကသည် ထိုအဖြေကို ပယ်ချခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သက္ကက ဂါထာ နှစ်ပုဒ်ဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သေသူအတွက် ငိုကြွေးလိုသူများက ငိုကြွေးနိုင်သော်လည်း၊ ပညာရှိများ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ငိုကြွေးခြင်းသည် အကျိုးမရှိဟု ဆိုသည်။ မျက်ရည်သည် သင်္ချိုင်းကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး ချစ်ခင်ရသောသူများကို ကယ်တင်ရန် စုစည်းခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သက္က၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရဟန်းသည် စဉ်းစား၍ နှစ်သိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ကျန်ဂါထာများကို သက္ကအား ချီးမွမ်းသည့် အနေဖြင့် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သက္ကသည် ဆီဖြင့် ထိုးဆွဲထားသော မီးကို ရေက ငြိမ်းသကဲ့သို့ သူ၏ ဝေဒနာကို ငြိမ်းစေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ မြှားက သူ့နှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး သက္က သည် ဒဏ်ရာကို ကုသကာ သူ၏ အသက်ကို ပြန်လည် ပေးခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ မြှားဖျား ထုတ်ယူပြီးနောက် သူသည် ပီတိနှင့် ငြိမ်သက်မှုဖြင့် ပြည့်လျှံခဲ့သည်။ ရဟန်းကို ဆုံးမပြီးနောက် သက္က သည် မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

တရားဟောပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ဘဝကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ငယ်သော ဆင်သည် ကျောင်းသား ဖြစ်ခဲ့၊ ရဟန်းသည် အိုမင်းသော ရဟန်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သက္က သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ယခုခေတ်တွင် အိုမင်းသော ရဟန်း၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ရှေးအခါ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် တူညီပြီး၊ တူညီသော ဆရာသည် ထိုဝမ်းနည်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်သည် အိုမင်းသော ရဟန်းက သူ၏ မွေးစားကလေးကို ချစ်ခင်ခဲ့သည့်အတွက် အပြစ်မတင်ပေ၊ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်တွင် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်ဟုလည်း မဆိုပေ။ ဝမ်းနည်းမှုသည် သေသူကို ပြန်ယူနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်းသာ ထောက်ပြပြီး ထိုအချက်ကို မြင်ရသော ပညာရှိများသည် ဝမ်းနည်းမှု၏ မြှားမှ လွတ်မြောက်ကြကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်သည် အိုမင်းရဟန်းကို မဆူမပူ ဆုံးမခဲ့ပေ။ ဇာတ်ကြောင်းအားဖြင့် သက္က ရဟန်းအား ပေးခဲ့သော အဖော်မျိုးကို ပေးခဲ့သည်။ ဝေဒနာကို ရိုးရိုးသားသား အမည်ပေးပြီး ထိုဝေဒနာမှ လမ်းကို ပြသသော အသံဖြစ်သည်။