မတရောဒနဇာတ်

မတရောဒနဇာတ်သည် ပါဠိစုစည်းမှုတွင် အမှတ် ၃၁၇ ဖြစ်ပြီး ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ သာဝတ္ထိပြည်၌ နေထိုင်သော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သူ၏ ညီ ကွယ်လွန်သောအခါ သူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် စားခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဆီလိမ်းခြင်းတို့ မပြုတော့ဘဲ၊ နေ့စဉ် အာရုဏ်တက်ချိန်တိုင်း သုသာန်သို့ သွား၍ ငိုကြွေးလေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့ နံနက်စောစော မြတ်စွာသည် လောကကို ကြည့်တော်မူရာ ဤလူတွင် ပထမမဂ်ဖိုလ်ရနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း မြင်တော်မူသည်။ ရှေးကာလက ဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ဤလူ၏ ပူဆွေးမှုကို ငြိမ်းစေနိုင်သူသည် မိမိကိုယ်တော်တိုင်သာ ရှိကြောင်း သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့လယ်ဘက်၊ ဆွမ်းခံပြီးနောက် ရဟန်းငယ်တစ်ပါးကို ခေါ်၍ မြေပိုင်ရှင်၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ထိုသူသည် နေရာပြင်ဆင်ပေးကာ ဘုရားကို ရှိခိုးပြီး တစ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။

မြတ်စွာက သူ ငိုကြွေးနေရခြင်း အကြောင်းကို မေးတော်မူသည်။ သူက ညီ ကွယ်လွန်ချိန်မှစ၍ ဝမ်းနည်းနေကြောင်း ပြန်ဖြေသည်။ မြတ်စွာက သင်္ခါရအပေါင်းတို့သည် အနိစ္စဖြစ်ကြောင်း၊ ကွဲရမည့်အရာသည် ကွဲရကြောင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ရှေးပညာရှိတို့သည် ဤအမှန်တရားကို သိသောကြောင့် ညီ ကွယ်လွန်သောအခါ မငိုကြဘဲ နေခဲ့ကြကြောင်း ဆက်လက်မိန့်ကြားသည်။ မြေပိုင်ရှင်၏ တောင်းဆိုချက်အရ မြတ်စွာသည် အတိတ်ဖြစ်ရပ်ကို ဆိုပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန် ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ကုဋေ ရှစ်ဆယ် ဥစ္စာရှိသော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်၏ မိသားစုတွင် ဖွားမြင်လာသည်။ ရွယ်ရောက်သောအခါ မိဘများ ကွယ်လွန်ကြသည်။ ဗောဓိသတ်၏ ညီတစ်ဦးက မိသားစုဥစ္စာကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ဗောဓိသတ်သည် ထိုညီကို မှီခိုနေထိုင်လေသည်။

အချိန်တန်သောအခါ ညီသည်လည်း ပြင်းထန်သော ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ဆွေမျိုး၊ မိတ်ဆွေ၊ အဖော်များ စုဝေးလာကြပြီး လက်ကို ထောင်ကာ ငိုကြွေး ဝမ်းနည်းကြသည်။ အဘယ်သူမျှ ခံစားချက်ကို ထိန်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ဗောဓိသတ်တစ်ဦးတည်းသာ မငိုကြွေး၊ မညည်းညူဘဲ နေခဲ့သည်။

လူတို့က ဤအရာကို သတိပြုမိပြီး သူ့ကို စိတ်နှလုံးမာသည်ဟု ပြောကြသည်။ ညီ သေဆုံးစဉ်တွင်ပင် မျက်နှာတစ်ချက်တောင် မပျက်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဥစ္စာနှစ်ဆ ရရှိရန် ညီ သေခြင်းကို တောင့်တခဲ့သည်ဟု သံသယဝင်ကြသည်။ ဆွေမျိုးများကလည်း မျက်ရည်တစ်ပေါက်မျှ မကျသည်ကို ဆုံးမကြသည်။ အပြစ်တင်ချက်သည် ထက်မြက်ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် ဝေဒနာခံစားနေရသော လူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗောဓိသတ်က ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ လောကဓမ္မ ရှစ်ပါးကို မသိသော မိုက်မဲမှုကြောင့် ညီ သေဆုံးသွားသည်ဟု ငိုကြွေး ညည်းတွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဗောဓိသတ်ကိုယ်တိုင်လည်း၊ ထိုသူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သေရမည်ကို စဉ်းစားသောအခါ အဘယ်ကြောင့် မငိုကြသနည်းဟု မေးသည်။ ရှိသမျှ အရာအားလုံး အနိစ္စဖြစ်ကြောင်း၊ သင်္ခါရတစ်ခုမျှ မူလသဘာဝအတိုင်း တည်မနေနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ သူတို့ အမိုက်မှောင်ထဲမှ ငိုကြသောကြောင့် ဗောဓိသတ်ကမူ အဘယ်ကြောင့် ငိုရမည်နည်းဟု မေးသည်။

ထို့နောက် ဗောဓိသတ်သည် ဂါထာသုံးပုဒ် ဟောကြားသည်။ ပထမဂါထာက သေသူအတွက်ထက် အသက်ရှင်နေသူအတွက် ငိုရန် ဆိုသည်၊ မည်သို့ဆိုသော် သေခြင်းတရားရှိသော သတ္တဝါအပေါင်း၊ တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်၊ မြွေ၊ လူ သို့မဟုတ် နတ်တို့သည် လမ်းတူကို ကျင့်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယဂါထာက ကံကြမ္မာရှေ့တွင် တန်ခိုးမရှိသော လူသည် ညီအတွက် အကျိုးမဲ့ မျက်ရည်ကို ဘာကြောင့် ကျရမည်နည်းဟု မေးသည်။ တတိယဂါထာက လောကီပညာ ရှိသော်လည်း မှန်ကန်သည်ကို မသိသူတို့သည် ပညာကိုပင် မိုက်မဲမှုဟု ထင်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် သူတို့အား အမှန်တရားကို သင်ကြားပြီး ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်စေသည်။

မြတ်စွာသည် တရားဟောပြီးသောအခါ သစ္စာများကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။ သစ္စာများ အဆုံးတွင် မြေပိုင်ရှင်သည် ပထမမဂ်ဖိုလ်ကို ရရှိသည်။ ထို့နောက် မြတ်စွာက ဤဘဝ၏ ဇာတ်ပေါင်းကို ပြတော်မူသည်၊ လူတို့ကို ဝမ်းနည်းမှုမှ ကယ်တင်သော ပညာရှိသည် မိမိကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း။ နံနက်တိုင်း သုသာန်သို့ လာခဲ့သော ထိုလူသည် နှစ်သိမ့်မှုရရန် ထိုနေရာသို့ သွားစရာ မလိုတော့ပေ။

ဇာတ်တော်သည် ဝမ်းနည်းသူကို ဆူပူဆုံးမခြင်း မပြုပေ။ ဝမ်းနည်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ရှိသောအရာအဖြစ် လက်ခံထားပြီး မြတ်စွာသည် ညည်းတွားသူ၏ အိမ်သို့ သွားကာ ထိုဝမ်းနည်းမှုကို ရင်ဆိုင်တော်မူသည်။ သို့သော် ဇာတ်သည် ဝမ်းနည်းမှုကို နောက်ဆုံးစကားအဖြစ် ထားရှိခွင့် မပေးပါ။ ဗောဓိသတ်၏ ငြိမ်သက်မှုသည် အေးစက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သေခြင်းတရားသည် သတ္တဝါတိုင်းသို့ ရောက်ရှိကြောင်းနှင့် မျက်ရည်ဖြင့် ထိုအရာကို ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်ခြင်းပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ အသက်ရှင်နေသူများဆီသို့ မေတ္တာကို ဦးတည်ရန် ၎င်း၏ ဆုံးမချက်သည် ဝမ်းနည်းမှုကို အသုံးဝင်စေသည်။ ကွယ်လွန်သူအတွက် ခံစားခဲ့ရသော ချစ်ခင်မှုကို ယခုရှိနေသူများကို ကြင်နာစောင့်ရှောက်ရာတွင် ဆက်လက်ပြုနိုင်သည်။ ဤနှစ်သိမ့်မှုသည် ဘာမျှ မဆုံးရှုံးခဲ့ဟု ဟန်ဆောင်ခြင်းအပေါ် မမှီခိုဘဲ တည်ရှိသည်။