သုကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းတစ်ပါး အလွန်အကျွေး စားမိသဖြင့် သေဆုံးပြီးနောက် ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အခြားရဟန်းများက ထိုသူသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်ထက် အလွန်များပြားစွာ စားခဲ့သည်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ဘုရားရှင်က စားပွဲဝိုင်းတွင် လောဘကြောင့် ထိုသို့ သေဆုံးမှု ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ဖြစ်ခဲ့သော အတိတ်ဘဝ၏ ဇာတ်ဝတ္ထုကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုဇာတ်ဝတ္ထုမှာ ဇာတက အမှတ် ၂၅၅ ဖြစ်ပြီး ပါဠိကျမ်း၏ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ပါဠိဇာတက စုစည်းမှုတွင် ပါဝင်သည်။

ရှေးကာလ၊ ဗာရာဏသီ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာ၏ ကြီးမားသော တောအုပ်တွင် ကြက်တူရွေး အမျိုးသားဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ ထောင်ပေါင်းများစွာကို အုပ်ချုပ်သော မင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် အားကောင်းပြီး သစ္စာရှိသော သားတစ်ပါး ရှိသည်။ ဗောဓိသတ်နှင့် မိဖုရား အိုမင်းလာသောအခါ မျက်စိများ အသက်အရွယ်ကြောင့် မှုန်ဝါးလာပြီး ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကြီးထွားလာသော ကလေးငှက်သည် ၎င်းတို့ကို စားစေရန် နေ့စဉ် အသီးအနှံများ ယူဆောင်ခြင်းဆိုသော တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

အစားအစာ ရှာဖွေရင်း ငှက်ငယ်သည် သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ကျွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုကျွန်းတွင် ရှေးဟောင်းသော သရက်ပင်များ ရှိပြီး အလွန်ချိုမြိန်သော အသီးများ ဖွဲ့နေသည်။ ငှက်ငယ်သည် သရက်သီးတစ်လုံးကို နှုတ်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ မိဘများထံ ယူဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ထိုအသီး၏ ချိုမြိန်မှုကို အရသာခံကြည့်ပြီးနောက် ထိုကျွန်း၏ ဘာသဘောဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်က သားအား တိုက်ရိုက် သတိပေးခဲ့သည်။ သမုဒ္ဒရာဖြတ်ကျော်ပြီး ထိုကျွန်းသို့ ပုံမှန်သွားရောက်သော ကြက်တူရွေးများသည် ကြာကြာ အသက်မရှင်နိုင်ကြောင်း၊ ဖြတ်ကျော်ခရီးသည် ပေါ့ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စည်းကမ်းရှိသော ဆာလောင်မှုကို လိုအပ်ကြောင်း၊ ထိုကျွန်းရှိ အသီးများသည် အန္တရာယ်ရှိစွာ ချိုမြိန်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် ဘယ်တော့မှ ဝအောင် မစားရန်၊ ပြန်လည်ပျံသန်းရန် တောင်ပံကို အားကောင်းစေရုံမျှသာ စားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သားက အချိန်အတန်ကြာ ဤအကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာခဲ့သော်လည်း ကျွန်း၏ ချိုသော အသီးများအတွက် ဆာလောင်မှုက ထိုအန္တရာယ်ရှိသော ဖြတ်ကျော်ခရီးသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေခဲ့သည်။

ထိုခရီးစဉ်တစ်ခုတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အသီးများ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ငှက်ငယ်၏ ခွန်အားသည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံး ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ပျံသန်းနေစဉ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကြောင့် တောင်ပံပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားပြီး လေထုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ လှိုင်းလုံးများထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ငါးကြီးတစ်ကောင်က ၎င်းကို မြိုချလိုက်ပြီး ထပ်မံ မပေါ်လာနိုင်တော့ပေ။

သားငှက်သည် ပြန်မလာတော့ပေ။ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အသီးများ ယူဆောင်ပေးမည့် မည်သူမျှ မရှိတော့သဖြင့် အိုမင်းသော ဗောဓိသတ်နှင့် မိဖုရားတို့သည် မျက်မမြင်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေး ယိုယွင်းနေကာ ကိုယ်တိုင် အစာကျွေး၍ မရနိုင်တော့ပေ။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အစားအစာ အားလုံးမှ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် အိုမင်းသော ကြက်တူရွေး နှစ်ကောင်စလုံး ယိုယွင်းပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာသည် သားငှက်၏ မဆင်ခြင်မှုက ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ယူသွားသည့်အချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ငှက်တစ်ကောင်၏ လောဘကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်အားလုံးကို ဆင်ခြင်ရာတွင် ဗောဓိသတ်၏ သွန်သင်ချက်ကို နောက်ပိုင်း ကဗျာများဖြင့် အမှတ်ရခဲ့ကြသည်။ ထိုကဗျာများက အစားအစာကို ချွေတာစွာ စားသော ငှက်များသည် အောင်မြင်ပြီး မိမိအပေါ် မှီခို နေရသူများအတွက် ထောက်ပံ့ရန် အစားအစာကိုလည်း ယူဆောင်နိုင်ကြောင်း၊ အလွန်အကျွေးစားခြင်းက သေဆုံးစေသော ပြုတ်ကျမှုကို ဖြစ်စေကြောင်း ကြေညာသည်။ ကဗျာများက စည်းကမ်းမဲ့ ထောက်ပံ့သူတစ်ဦးအပေါ် မှီခိုနေသူအားလုံးအတွက် လောဘသည် ဘေးအန္တရာယ်ထက် ရှေ့ရောက်နေပြီး ထိန်းချုပ်မှုသည် ဘေးကင်းမှုထက် ရှေ့ရောက်နေကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။

ကလေးငှက်၏ မျက်မမြင် မိဘများအပေါ် ကြင်နာမှုသည် စစ်မှန်သော်လည်း သူသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် ကျွန်းသို့ ပျံသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စားသုံးမှုကို ကန့်သတ်နိုင်သော ကိုယ်ထိန်းမှုမရှိဘဲ၊ ဖြတ်ကျော်ခရီးကို မည်မျှ မကြာခဏ စွန့်စားရမည်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကြင်နာမှုတစ်ခုတည်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိအပေါ် အပြည့်အဝ မှီခိုနေသော မိဘများကို ကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စည်းကမ်းထက် ကျော်လွန်သွားသော ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်သည် ၎င်းတို့ ထောက်ပံ့ရန် ရည်ရွယ်သော မိသားစုကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးသော အရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ဝတ္ထုရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ရဟန်းအသင်းတော်အား ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ယခု ဘဝ၌ အလွန်အကျွေး စားသောကြောင့် သေဆုံးသွားသော ရဟန်းသည် ထိုဇာတ်ဝတ္ထုထဲရှိ သတိမဲ့သော အစာ ဆာလောင်မှုပုံစံအတိုင်း ကလေးငှက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကား ထိုအတိတ်ဘဝ၌ သားကို သတိပေးပြီး ၎င်း၏ ဆုံးရှုံးမှုကို ဝမ်းနည်းခဲ့သော ကြက်တူရွေး မင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထုသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် လောဘသည် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ စည်းကမ်းမဲ့ ထောက်ပံ့သူအပေါ် မှီခိုနေသူများသည် သူနှင့်အတူ ပျက်စီးနိုင်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ သတိပေးသော ဇာတ်ဝတ္ထု ဖြစ်သည်။ မေတ္တာဖြင့် ပေးသော သတိပေးချက်သည် မိမိ၏ ဆာလောင်မှုသို့ ပြန်လည် ပြန်လာနေသော ဆန္ဒအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို အတင်းအကျပ် ချနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဖတ်ရှုသူတိုင်းအား မိမိ၏ ဆာလောင်မှုကိုသာမက၊ ထိုဆာလောင်မှု မိမိ၏ ခွန်အားကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ မည်သူတို့ ထိခိုက်ကြမည်ကိုပါ ချိန်ဆကြည့်ရန် ဇာတ်ဝတ္ထုက တောင်းဆိုသည်။