සුක ජාතකය

අධික ලෙස කෑම කෑමෙන් භික්ෂුවක් මිය ගිය පසු, බුදුන් වහන්සේ මෙම කථාව ජේතවනාරාමයේ දේශනා කළ සේක. අනෙකුත් භික්ෂූහු එම මිනිසා තම ශරීරයට දරාගත හැකි ප්‍රමාණයට වඩා බෙහෙවින් කෑ බව ගැන කථාබහ කළහ. ආහාර පිළිබඳ ලෝභකම මෙවන් මරණයක් ඇති කළේ මෙය පළමු වර නොවන බව බුදුන් වහන්සේ වදාළ සේක. ඉක්බිති උන්වහන්සේ, පාලි ත්‍රිපිටකයේ ඛුද්දක නිකාය අංශයේ, පාලි ජාතක එකතුවේ 255 වැනි ජාතකය වූ, බොහෝ කල් ඉකුත් ජන්මයක් ගැන දේශනා කළ සේක.

පුරාතන කාලයේ, බරණැස් නුවර බ්‍රහ්මදත්ත රජ කරද්දී, හිමාලයේ මහා වනයක දහස් ගණන් තම වර්ගයා පාලනය කරන පරෙවි රජෙකු ලෙස බෝධිසත්වයන් උපන්හ. ඔහුට ශක්තිමත් හා කැපවූ පුතෙකු විය. බෝධිසත්වයන් හා ඔහුගේ රැජින වයසට යද්දී, ඔවුන්ගේ ඇස් වියෝ වයසින් අඳුරු වී, දැන් මුළුමනින්ම වැඩී ඇති තරුණ පරෙවියා, ඔවුන් රැකගැනීම සඳහා දිනපතා ගෙදරට ගෙඩි ගෙනා කටයුත්ත භාරගත්තේය.

ආහාර සෙවීමේ ඔහුගේ ගමන තුළ, තරුණ පරෙවියා සාගරය තරණ කර දුරට පියාසර කර, අසාමාන්‍ය ලෙස මිහිරි ගෙඩි වලින් බරපත් පැරණි ආම්බා ගස් වැඩෙන දුරස්ථ දිවයිනකට පැමිණියේය. ඔහු තම මුඛයේ ආම්බා ගෙඩියක් රැගෙන ගෙදරට පැමිණ එය තම දෙමාපියන්ට දුන්නේය. එහි පොහොසත් මිහිරිබව රස විඳගත් බෝධිසත්වයන්, එය කුමන ආකාරයේ දිවයිනකින් ආවාදැයි එසැණින් හඳුනාගත්තේය.

බෝධිසත්වයන් තම පුතාට ඍජුවම අනතුරු ඇඟවූහ. සාගරය තරණ කර එම දිවයිනට නිරතුරුව යන පරෙවියන් දිග කල් ජීවත් නොවූයේ, එම තරණයට සැහැල්ලු ශරීරයක් හා අනුශාසනික ආහාරගැනීමක් අවශ්‍ය වූ හෙයිනි, එහි ගෙඩි අනතුරුදායක ලෙස බරට වූ හෙයිනි. ඒ දිවයිනේ දී තම ම පාඩම පුරවා කෑම වෙනුවට, ආපසු යන පියාසරයට තම පියාපත් ශක්තිමත්ව තබාගැනීමට තරම් පමණක් කන ලෙස ඔහු තම පුතුට බෑ ගැටුම් දුන්හ. පුතා කලක් මේ උපදෙස එකඟව පිළිපැද්දේය, එහෙත් එම දිවයිනේ පොහොසත් ගෙඩි ගැන ඔහුගේ බඩගිනි, ඔහුව නැවත නැවතත් එම ම අනතුරුදායක තරණයට ඇද ගෙනයායි.

එවන් ගමනක් තුළ, පුනරාවර්තන තරණ හා ශරීරයේ බරෙහි ගෙඩි බරින් වෙහෙසට පත් තරුණ පරෙවියාගේ ශක්තිය අවසානයේ විවෘත සාගරය මත අසමත් විය. පියාසරයේ මධ්‍යයේ වෙහෙසෙන් යටපත් වූ ඔහු, පියාපත මත සිටම නිදිගනිමින්, වායුවේ තම ම ස්ථාවරය නැති කර, රළ වලට වැටුණේය. එහි මහා මත්සයෙක් ඔහුව නැවත නැඟී සිටීමට පෙරම ගිලීගත්තේය.

පුතා කිසි දිනක නැවත නොපැමිණියේය. සාගරය තරණ කර ඔවුන්ට ගෙඩි ගෙනා දෙන කිසිවෙකු නොතිබූ බැවින්, වයස්ගත ව, අන්ධ වී, දුබල වී සිටි බෝධිසත්වයන් හා ඔහුගේ රැජිනට තමන්ව පෝෂණය කරගැනීමට කිසි උපකරණයක් නොතිබිණි. කාලයත් සමඟ, සියලු ආහාරයෙන් තොරව, වයස්ගත පරෙවියන් දෙදෙනාම ද ක්ෂීණ ව මියගියෝය. ඔවුන්ගේ ඉරණම, ඔවුන්ගේ පුතාගේ නොසැලකිලිමත්කම ඔහුව ම මරාගත් එම ම මොහොතේදීම තීරණ වී තිබිණි.

එක් කුරුල්ලෙකුගේ ලෝභකමෙන් සිදු වූ සියල්ල සිහිකරමින්, බෝධිසත්වයන්ගේ දේශනාව පසුව ගාථාවල සිහිපත් කරනු ලැබීය. මෙම ගාථා ප්‍රකාශ කළේ, සංයමයෙන් කන කුරුල්ලෝ දියුණු වන අතර, තමන් මත රැඳී සිටින අයට ආහාර ගෙනාගැනීමටද සමත් වන බවත්, අධික ලෙස කෑම ප්‍රාණඝාතක වදනකට ගෙනදෙන බවත්ය. තනි එක් නොඅනුශාසනික රැක බලා ගන්නෙකු මත රැඳී සිටින සෑම කෙනෙකුටම, ලෝභකම විපතට පෙරම එන අතර, සංරෝධනය ආරක්ෂාවට පෙරම එන බවට ගාථා අවසන් වෙයි.

තම අන්ධ දෙමාපියන් වෙත තරුණ පරෙවියාගේ කැපවීම සැබෑ විය, ඔහු ස්වාර්ථකම නිසා එම දිවයිනට පියාසර නොකළේය. එහෙත් ඔහු කෙතෙක් කෑවේද, කොතෙක් වාරයක් එම තරණය වට්ටම් ගත්තේද යනු සීමා කරන ස්වයං සංයමයකින් තොරව, කැපවීම පමණක් ඔහුවද ඔහු මත මුළුමනින්ම රැඳී සිටි දෙමාපියන්වද ආරක්ෂා කිරීමට සමත් නොවූයේය. අනුශාසනයේ සීමාව ඉක්මවා ගෙනගිය යහපත් චේතනාව, ඔහු ආරක්ෂා කිරීමට සිතූ ම පවුලම විනාශ කළ දේ බවට පත් විය.

දේශනාවේ අවසානයේ, රැස් වී සිටි භික්ෂූන් සඳහා බුදුන් වහන්සේ කථාවේ චරිත හඳුන්වාදුන් සේක. අධික ලෙස කෑම කෑ අද මියගිය භික්ෂුව, එම ම අසැලකිලිමත් බඩගින්නේ රටාවෙන්ම, කථාවේ තරුණ පරෙවියා විය. බුදුන් වහන්සේ ම, ඒ දුරස්ථ ජන්මයේ, තම පුතාට අනතුරු ඇඟවූ හා ඔහුගේ අහිමිවීම ගැන ශෝක කළ පරෙවි රජතුමා වූහ.

ආහාර පිළිබඳ ලෝභකම කිසි දිනක පෞද්ගලික කරුණක් නොවන බවට මෙම ජාතකය නිහතමානී අනතුරු ඇඟවීමක් ලෙස පැවතේ, මක්නිසාද නොඅනුශාසනික රැක බලා ගන්නෙකු මත රැඳී සිටින අය ඔහු සමඟම විනාශ විය හැකි හෙයිනි. පියාගේ එය මෙන් ආදරයෙන් දුන් අනතුරු ඇඟවීමක්වත්, තම ම බඩගින්න වෙත නැවත නැවතත් හැරෙන කැමැත්තක් මත සංයමයක් බලෙන් පැනවිය නොහැකිය. සෑම පාඨකයෙකුගෙන්ම මෙම කථාව ඉල්ලා සිටින්නේ, තම ම බඩගින්න කොතෙක්දැයි පමණක් නොව, එම බඩගින්න අවසානයේ ඔවුන්ගේ ශක්තිය ඉක්මවා ගිය විට, ඔවුන් සමඟ තවත් කවුරුන් වැටෙනු ඇත්දැයි ද සලකා බැලීමයි.